|
Przyjazn (ПНР) 45-76
Ałła Pugaczowa
Studiowała dyrygenturę chóralną. Po jej ukończeniu, jako solistka, związała się z orkiestrą Olega Lundstrema — weterana, jednego z największych radzieckich jazzmanów, którego gościliśmy przed kilku laty również w naszym kraju podczas Międzynarodowego Festiwalu Jazzowego „Jazz Jamboree”. Ale właściwa kariera piosenkarska zaczęła się dla Ałły Pugaczowej od pamiętnego dla niej występu na XI Międzynarodowym Festiwalu Piosenki w Słonecznym Brzegu, gdzie zdobyła główną nagrodę, czyli „Złotego Orfeusza”. Na bułgarskim festiwalu Ałła wykonała między innymi „Arlekina” — piosenkę, którą niegdyś wylansował Emil Dymitrow. On to, autor piosenki i jej pierwszy wykonawca, miał powiedzieć, że Ałła tchnęła w jego utwór nowe życie, że interpretacja „Arlekina” świadczy o tym, że Ałła Pugaczowa jest piosenkarką najwyższej klasy.
„Arlekina” w wykonaniu Pugaczowej mieliśmy okazję usłyszeć także w Polsce podczas ostatniego Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie, gdzie radziecka piosenkarka występowała poza konkursem. Zwierzyła się przy tej okazji, że kiedyś myślała, iż „Arlekin” będzie jej ostatnią piosenką wykonywaną publicznie, że na nim zakończy swą karierę. A na dobrą sprawę „Arlekin” stał się jej piosenką pierwszą. Bo po sukcesie w Słonecznym Brzegu, już jako solistka jednego z najbardziej popularnych radzieckich zespołów estradowych „Wiesiołyje Riebiata” kierowanego przez Pawła Słobodkina, Ałła święci jeszcze większe artystyczne triumfy.
Śpiewa piosenki melodyjne, wielką wagę przywiązuje do tekstu, preferuje utwory dające możliwość zaprezentowania umiejętności aktorskich. Do takich piosenek należą niewątpliwie, obok „Arlekina”, „Jasnyje, swietłyje głaza” R. Manukowa i Wł. Lazarowa, „Posredi zimy” P. Słobodkina i H. Olewy, „Zaczem” Felcmana i J. Kochanowskiego... Dwa lata intensywnej pracy w zespole „Wiesiołyje Riebiata”, tytuł laureata uzyskany na Wszechzwiązkowym Konkursie Artystów Estrady, ciągłe rozwijanie talentu i umiejętności, występy w kraju i za granicą.
Oczywiście, za sukces piosenkarski trzeba płacić. — Nie mam życia prywatnego — mówi piosenkarka. — Znajdując się w tej chwili w centrum radzieckiego życia estradowego, cały swój czas i energię muszę poświęcać wyłącznie piosence. Na życie prywatne przyjdzie czas później.
A jaką opinię wyrobiła sobie na temat sopockiej imprezy? Jest to jej zdaniem impreza ciekawa. Tutaj właśnie miała okazję usłyszeć wielu interesujących piosenkarzy — przedstawicieli różnych krajów. Ze zrozumiałych względów śledziła z uwagę występ swojej rodaczki, laureatki tegorocznego Sopotu — Iriny Ponarowskiej.
— Dla Ponarowskiej — powiedziała — Sopot był trampoliną, taką jak dla mnie Słoneczny Brzeg. Nawet początkowo nie spodziewałam się, że Irina może zostać laureatką najwyższej nagrody. Konkurencja przecież była duża. Ale z pewnością na tę nagrodę zasłużyła.
Podobali jej się ponadto: Katia Filipowa z Bułgarii, Krzysztof Krawczyk, John Dawson Read z Wielkiej Brytanii, Ewa Śnieżanka i Neco z Turcji. Wyjechała z naszego kraju bogatsza o nowe doświadczenia.
C.P.
Fot. JERZY PŁOŃSKI
перевод:
АЛЛА ПУГАЧЕВА
Она училась хоровому дирижированию. После окончания обучения, как солистка, она начала сотрудничать с оркестром Олега Лундстрема — ветерана, один из величайших советских джазовых музыкантов, который несколько лет назад выступал и в нашей стране во время Международного джазового фестиваля "Jazz Jamboree". Но настоящая карьера певицы для Аллы Пугачевой началась с памятного для нее выступления на XI Международном песенном фестивале на Солнечном Берегу, где она завоевала главный приз — "Золотого Орфея". На болгарском фестивале Алла исполнила, среди прочего, "Арлекино" — песню, которую когда-то исполнял Эмил Димитров. Рассказывают, что он, автор песни и ее первый исполнитель, сказал, что Алла вдохнула в его произведение новую жизнь, и что исполнение "Арлекино" свидетельствует о том, что Алла Пугачева — певица высочайшего класса.
Песню "Арлекино" в исполнении Пугачёвой мы также могли услышать в Польше на последнем Международном фестивале песни в Сопоте, где советская певица выступала вне конкурса. По этому случаю она призналась, что когда-то думала, будто "Арлекино" станет её последней публично исполненной песней, и что это будет концом ее карьеры. А на самом деле "Арлекино" стала её первой песней. Ведь после успеха в Солнечном Берегу, уже как солистка одного из самых популярных советских эстрадных ансамблей «Весёлые ребята» под руководством Павла Слободкина, Алла одерживает ещё большие артистические победы.
Она исполняет мелодичные песни, уделяя большое внимание тексту, предпочитает произведения, дающие возможность проявить актерские способности. К таким песням, несомненно, относятся, помимо "Арлекино", "Ясные, светлые глаза" Р. Манукова и В. Лазарева, "Посреди зимы" П. Слободкина и Н. Олева, "Зачем" О. Фельцмана и И. Кохановского... Два года интенсивной работы в ансамбле "Весёлые ребята", звание лауреата Всесоюзного конкурса артистов эстрады, постоянное развитие таланта и мастерства, выступления в стране и за рубежом.
Конечно, за певческий успех приходится платить. "У меня нет личной жизни", — говорит певица. — "Находясь сейчас в центре советской эстрадной жизни, я вынуждена посвящать все свое время и силы исключительно пению. Для личной жизни время найдется позже".
А что она думает о сопотском фестивале? По ее мнению, это интересное событие. Именно здесь ей представилась возможность услышать многих интересных певцов — представителей разных стран. По понятным причинам она с вниманием следила за выступлением своей соотечественницы, победительницы Сопота этого года — Ирины Понаровской. "Для Понаровской, — сказала она, — Сопот стал трамплином, как для меня Солнечный Берег. Даже поначалу я не ожидала, что Ирина сможет завоевать высшую награду. Ведь конкуренция была большая. Но, безусловно, она заслужила эту награду".
Ей также понравились: Катя Филипова из Болгарии, Кшиштоф Кравчик, Джон Доусон Рид из Великобритании, Ева Снежанка и Неко из Турции. Она уехала из нашей страны, обогащенная новым опытом.
ЦП.
Фото: ЕЖИ ПЛОНЬСКИ
Przyjaźń. — Варшава, Польша, 1976. — № 45 (1448). — 7 ноября. — С. 16.
|
|
|
|
