|
Nowiny (Жешув, Польша) 23.04.1980
GWIAZDA RADZIECKIEJ ESTRADY
Każda jej piosenka jest dziełem sztuki estradowej. Najdrobniejszy ruch, gest, mimika twarzy, mimo iż wydaje się spontaniczny, zaimprowizowany, precyzyjnie służą interpretacji utworu. Wszystko co robi Ałła Pugaczowa na estradzie jest funkcjonalne, rzec można niezbędne dla stworzenia właściwego klimatu piosence, die określenia jej charakteru. Nawet suknię, w której wystąpiła na koncercie w Rzeszowie potrafiła znakomicie „ograć”, wykorzystać dla scenografii poszczególnych piosenek. Nic w tym dziwnego — Pugaczowa ma nie tylko barwny, piękny głos, jest również znakomitą aktorką i potrafi ten talent umiejętnie wykorzystać. Właśnie te nieprzeciętne walory wokalne, połączone z talentem aktorskim, wielkim temperamentem i ogromną siłą ekspresji tworzą jej niezwykłą indywidualność.
Na dwu koncertach w Rzeszowie zorganizowanych w ramach Dni Kultury Radzieckiej w Polsce artystka zaśpiewała 20 piosenek bardzo zróżnicowanych w nastroju i charakterze. Były to utwory dramatyczne, liryczne, żartobliwe. Recital składał się po prostu z dramatycznych miniatur, z kilkuminutowych spektakli, w których muzyka, słowo i gest spełniają równie ważną rolę.
Ałła Pugaczowa jest jedną z najpopularniejszych piosenkarek radzieckich. Jej występy na estradzie cieszą się wielkim powodzeniem, miliony widzów i słuchaczy gromadzą przed odbiornikami jej koncerty radiowe i telewizyjne, a plyty z nagraniami piosenek Ałły rozchodzą się błyskawicznie. Ale dopiero bezpośredni kontakt z artystką, udział w jej występie „na żywo” utwierdza nas w przekonaniu, że jest to wielka gwiazda estrady w skali światowej. Pugaczowa nie śpiewa o niczym, jak to się często zdarza. Dobiera teksty piosenek starannie i wszystkie coś znaczą, mówią o sprawach istotnych, nawet gdy są tak żartobliwe, jak ta o królach, tak dobrze znana polskiej publiczności z festiwalowej Interwizji w Sopocie. Tą właśnie piosenką Pugaczowa wyśpiewała sobie nagrodę „Bursztynowego Słowika” w roku 1978. Śpiewała również w Rzeszowie rewelacyjną w jej wykonaniu piosenkę „Arlekino”, która przyniosła jej główną nagrodę „Złotego Orfeusza” w Złotych Piaskach w Bułgarii. Na koncertach rzeszowskich usłyszeliśmy także piosenkę z filmu „Kobieta, która śpiewa”, poetyckie piosenki do słów Osipa Mandelsztama i Jewtuszenki — zaśpiewała również jeden z sonetów Szekspira. Kilka utworów skomponowała sama — m. in. piosenkę „Leningrad”.
Droga do sukcesu Pugaczowej nie była łatwa. Złożyły się na nią lata twórczych poszukiwań, niepowodzeń. Jest absolwentką moskiewskiej szkoły muzycznej im. Ippolita Iwanowa. Po jej ukończeniu zaczęła pracować w Moskiewskiej Filharmonii Obwodowej, a później występowała z zespołem estradowym „Wiesołuje Rebiata”. W roku 1974 nieustanne dążenie Ałły do wysokiego poziomu sztuki estradowej zaczęto przynosić owoce. Została laureatką V Wszechzwiązkowego Konkursu Artystów Estrady w Związku Radzieckim. Później przyszły sukcesy w Bułgarii i w Polsce. Obecnie, mimo wielkiej popularnosći, mimo iż stala ulubienicą publiczności, dalej poszukuje nowych form, rytmów i barw. Pragnie zostać reżyserem estradowym i kształci się w tym kierunku w Instytucie Sztuki Teatralnej im. A. Łunaczarskiego w Moskwie.
Alła Pugaczowa występuje obecnie z zespołem instrumentalnym „Rytm” pod kierownictwem Aleksandra Awiłowa. Ci znakomici muzycy, którzy tak pięknie zaprezentowałi się rzeszowskiej publiczności, m. in. rewelacyjnym bluesem zrezygnowali z własnych programów artystycznych i wiernie towarzyszą piosenkarce. Jest to zespół o godnej podziwu czystości brzmienia i doskonałości technicznej.
Rzeszowskie koncerty zostawiły u widzów niezapomniane wrażenia — pokazały czym może stać się sztuka estrady, gdy prezentuje ją taka indywiduałność, jak Ałła Pugaczowa.
JAN GRYGIEL
Fot. W. KIRSZNER
ПЕРЕВОД
ЗВЕЗДА СОВЕТСКОЙ ЭСТРАДЫ
Каждая её песня — произведение сценического искусства. Малейшее движение, жест, мимика лица, хотя и кажутся спонтанными, импровизированными, точно служат интерпретации произведения. Всё, что делает Алла Пугачёва на эстраде, функционально, можно сказать, необходимо для создания правильной атмосферы песни, для определения её характера. Даже платье, в котором она выступила на концерте в Жешуве, она смогла отлично "обыграть", использовать для сценографии отдельных песен. Ничего удивительного — у Пугачёвой не только красочный, прекрасный голос, она также является замечательной актрисой и умеет этот талант умело использовать. Именно эти необыкновенные вокальные данные, соединенные с актерским талантом, большим темпераментом и огромной силой экспрессии, создают её необыкновенную индивидуальность.
На двух концертах в Жешуве, организованных в рамках Дней советской культуры в Польше, артистка спела 20 песен, очень разнообразных по настроению и характеру. Это были произведения драматические, лирические, шуточные. Рецитал состоял попросту из драматических миниатюр, из спектаклей, продолжительностью в несколько минут, в которых музыка, слово и жест играют одинаково важную роль.
Алла Пугачева – одна из самых популярных советских певиц. Её выступления на эстраде пользуются большим успехом, ее радио- и телеконцерты собирают миллионы зрителей и слушателей, а пластинки с записями песен Аллы расходятся молниеносно. Но только непосредственный контакт с артисткой, участие в ее "живом" выступлении убеждает нас в том, что это великая звезда эстрады в мировом масштабе. Пугачёва не поёт ни о чём, как это часто случается. Она тщательно подбирает тексты песен, и все они что-то значат, говорят о важный вещах, даже когда они шуточные, как в песне о королях, так хорошо известной польской публике по фестивалю Интервидение в Сопоте. Именно с этой песней Пугачёва завоевала награду "Янтарный соловей" в 1978 году. Она также исполнила в Жешуве восхитительную в её исполнении песню "Арлекино", которая принесла ей главную награду "Золотой Орфей" на Золотых Песках в Болгарии. На концертах в Жешуве мы также услышали песню из фильма "Женщина, которая поёт", поэтические песни на стихи Осипа Мандельштама и Евтушенко — она также спела один из сонетов Шекспира. Несколько произведений она написала сама — в том числе песню "Ленинград".
Путь к успеху Пугачёвой не был лёгким. Это результат многих лет творческих поисков и неудач. Она является выпускницей московского музыкального училища имени Ипполитова-Иванова. После его окончания начала работать в Московской областной филармонии, а позже выступала с эстрадным ансамблем "Весёлые ребята". В 1974 году неустанное стремление Аллы к высокому уровню эстрадного искусства начало приносить плоды. Она стала лауреатом V Всесоюзного конкурса артистов эстрады в Советском Союзе. Позже пришли успехи в Болгарии и в Польше. В настоящее время, несмотря на огромную популярность, несмотря на то, что стала любимицей публики, она продолжает искать новые формы, ритмы и краски. Она хочет стать эстрадным режиссером и учится этому направлению в Институте театрального искусства им. А. Луначарского в Москве.
Алла Пугачева выступает в настоящее время с инструментальным ансамблем "Ритм" под руководством Александра Авилова. Эти замечательные музыканты, которые так прекрасно представили себя публике Жешува, в частности, с помощью потрясающего блюза, отказались от собственных художественных программ и верно аккомпанировали певице. Это ансамбль с восхитительной чистотой звука и техническим совершенством.
Жешувские концерты оставили незабываемые впечатления — они показали, чем может стать эстрадное искусство, когда его представляет такая индивидуальность, как Алла Пугачева.
ЯН ГРЫГЕЛЬ
Фото: В. КИРШНЕР
Nowiny. — Rzeszow, ПНР, 1980. — 23 апреля (№ 91)
|
|
|
|
