|
Panorama (Катовице, Польша) 36-1978
Zwierciadło duszy
Nie ma sezonu ogórkowego w fonografii. Od najnowszego albumu Czesława Niemena „Katharsis" po dyskotekowy longplay Boney M. „Night Flight to Venus" — katalog ofert płytowych był w stanie zadowolić tego lata najbardziej wymagających kolekcjonerów czarnych krążków.
W drugiej połowie sierpnia, niejako na potwierdzenie tego co powiedzieliśmy, pojawił się w sklepach muzycznych album, będący prawdziwą sensacją artystyczną. „Zierkało duszi", czyli „Zwierciadło duszy", to dwuczęściowy recital płytowy piosenkarki, która swoim kunsztem zbulwersowała publiczność estradową we własnym kraju oraz międzynarodową krytykę muzyczną (przyrównującą ją do Barbry Streisand, Lizy Minelli i Edith Piaf).
AŁŁA PUGACZOWA, zdobywczyni „Złotego Orfeusza" w Słonecznym Brzegu w 1975 roku i niekoronowana triumfatorka MIDEM 1976, prezentuje na dwóch płytach długogrających — wydanych przez moskiewską „Miełodię” — pełną gamę swych piosenkarskich, aktorskich i muzycznych talentów. Album ten potwierdza ostatecznie sąd, iż od czasów Lubow Orłowej estrada radziecka nie posiadała tak wszechstronnie wykształconego i zadziwiającego swoim bogactwem talentu.
Ałła liryczna i przebojowa, Ałła pełna pasji (a la wczesna Demarczyk) i filozoficznie zadumana, śladem Okudżawy... Śpiewa wielkie estradowe szlagiery i ironiczne ballady ocierające się nader blisko o groteskę, rodem z „Łaźni" Majakowskiego. Dowodzi raz jeszcze, że rock nie koliduje wcale z poezją, a chwytliwe piosenki o miłości z kabaretową bez mała satyrą.
Kiedy Pugaczowa zaśpiewała przebój Dymitrowa „Arlekin" uznano ją za bezkonkurencyjną przedstawicielkę nurtu aktorskiego w piosenkarstwie. Sądzono jednakże, iż domeną jej będzie aktorstwo charakterystyczne z tendencją doszarży, autoironii i drwiny. Pogląd ten umocnił się jeszcze po nagraniu przez piosenkarkę brawurowej, utrzymanej w rytmie starego marsza żołnierskiego, ballady „Wsie mogut karali"...
Ballada ta, otwierająca drugą płytę w albumie „Zwierciadło duszy", uznana została w ZSRR za piosenkę roku w kategorii pieśni artystycznej. Jej autorzy, A. Zacepin i L. Derewniew, napisali specjalnie dla Pugaczowej jeszcze parę, równie ironicznych i śpiewanych przez nią w podobnym tonie gorzkawej nieco drwiny, utworów: „Nieudacznik", „Pełno dookoła mędrców, którzy wszystko wiedzą" czy „Nie lubimy się nawzajem".
Tymczasem, podczas ostatnich swych recitali — podobnie jak w „Zwierciadle duszy” — Ałła Pugaczowa dowodzi, że nie zamierza zasklepić się tylko w tym jednym, ostrą kreską zarysowanym emploi estradowym. Z rzadkim wyczuciem nastroju śpiewa piękne piosenki „Nie wyrzekaj się miłości" (W. Minkow — W. Tusznowa), „Przyjedź" (muz. i słowa B. Gorbonos), „Tylko miłość winna" i „Dokąd odchodzi dzieciństwo" (A. Zacepin — L. Derewniew). Charakter etiudy „rock-soul" posiada „Bęben szamana" Zacepina i Derewniewa, zaś prawdziwym klejnotem kunsztu muzycznego i aktorskiego jest „Sonet nr 90" Williama Szekspira z muzyką B. Gorbonosowa, z frapującymi efektami wokalno-instrumentalnymi, przypominającymi eksperymenty rockowe Ricka Wakemana.
W udźwignięciu tego niemałego ciężaru, jakim było przygotowanie tak zróżnicowanego muzycznie i stylistycznie recitalu płytowego, dopomogły piosenkarce: orkiestra symfoniczna pod dyrekcją W. Terleckiego, zespół wokalno-instrumentalny W. Klejnota i wokalno-instrumentalna grupa rockowa „Ritm" A. Awimowa. Strona muzyczna albumu wydaje się zresztą równie perfekcyjnie dopracowana, jak strona aktorska.
I oto gwiazda — jest nią bowiem Ałła Pugaczowa niewątpliwie — nie bacząc na utarty sąd, iż uznane znakomitości nie wstępują w szranki ryzykownych konkursów piosenkarskich — zdecydowała się przyjechać do Sopotu, by wystąpić w barwach Telewizji Radzieckiej w konkursie II Festiwalu Interwizji. Trudno o lepszy prezent dla tych wszystkich, którzy decydując się na kupno albumu „Zwierciadło duszy", mieli świadomość, że tracą bogatą, wizualną stronę aktorstwa estradowego Ałły Pugaczowej!
ZYGMUNT KISZAKIEWICZ
ПЕРЕВОД
Зеркало души
В звукозаписи не бывает «огуречного сезона» [прим.: периода летнего затишья]. От новейшего альбома Чеслава Немена «Katharsis» до дискотечного лонгплея Boney M. «Night Flight to Venus» — каталог предложений грампластинок этим летом был способен удовлетворить самых требовательных коллекционеров «чёрных дисков».
Во второй половине августа, как бы в подтверждение сказанного, в музыкальных магазинах появился альбом, ставший настоящей художественной сенсацией. «Зеркало души» — это двухдисковый сольный альбом-рецитал певицы, которая своим мастерством взбудоражила эстрадную публику в собственной стране и международную музыкальную критику (сравнивающую её с Барброй Стрейзанд, Лайзой Миннелли и Эдит Пиаф).
АЛЛА ПУГАЧЁВА, обладательница «Золотого Орфея» на Солнечном берегу в 1975 году и некоронованная триумфаторка MIDEM-1976, представляет на двух долгоиграющих пластинках, выпущенных московской фирмой «Мелодия», полную гамму своих певческих, актёрских и музыкальных талантов. Этот альбом окончательно подтверждает мнение, что со времён Любови Орловой советская эстрада не обладала столь всесторонне одарённым и поражающим своим богатством талантом.
Алла лирическая и шлягерная, Алла, полная страсти (в духе ранней Эвы Демарчик) и философски задумчивая, идущая по стопам Окуджавы... Она поёт великие эстрадные хиты и ироничные баллады, граничащие с гротеском, словно вышедшие из «Бани» Маяковского. Она ещё раз доказывает, что рок вовсе не конфликтует с поэзией, а запоминающиеся песни о любви — с почти кабаретной сатирой.
Когда Пугачёва спела хит Димитрова «Арлекино», её признали безоговорочной представительницей актёрского направления в песенном жанре. Однако считалось, что её доменом будет сугубо характерное актёрство с тенденцией к гротеску, автоиронии и насмешке. Это мнение ещё больше укрепилось после записи певицей лихой, выдержанной в ритме старого солдатского марша баллады «Всё могут короли»...
Эта баллада, открывающая вторую пластинку в альбоме «Зеркало души», признана в СССР песней года в категории художественной песни. Её авторы, А. Зацепин и Л. Дербенёв, написали специально для Пугачёвой ещё несколько столь же ироничных и исполняемых ею в аналогичном тоне горьковатой насмешки произведений: «Волшебник-недоучка», «Полно вокруг мудрецов» и «Мы не любим друг друга».
Между тем, во время своих последних рециталов — как и в «Зеркале души» — Алла Пугачёва доказывает, что не намерена замыкаться только в этом одном, острой краской очерченном эстрадном амплуа. С редким чувством настроения она поёт прекрасные песни «Не отрекаются любя» (М. Минков — В. Тушнова), «Приезжай» (музыка и слова Б. Горбоноса), «Любовь одна виновата» и «Куда уходит детство» (А. Зацепина и Л. Дербенёва). Характер этюда в стиле «рок-соул» имеет вещь «Бубен шамана» Зацепина и Дербенёва, а настоящей жемчужиной музыкального и актёрского мастерства является «Сонет № 90» Уильяма Шекспира с музыкой Б. Горбоноса, с интригующими вокально-инструментальными эффектами, напоминающими рок-эксперименты Рика Уэйкмана.
Вынести этот немалый груз, каковым являлась подготовка столь разнообразной в музыкальном и стилистическом отношении программы диска, певице помогли: симфонический оркестр под управлением В. Терлецкого, вокально-инструментальный ансамбль В. Клейнота и вокально-инструментальная рок-группа «Ритм» А. Авилова. Музыкальная сторона альбома кажется столь же идеально проработанной, как и актёрская сторона.
И вот звезда — а ею Алла Пугачёва, несомненно, является — невзирая на расхожее мнение, что признанные знаменитости не вступают в борьбу в рискованных песенных конкурсах, решила приехать в Сопот, чтобы выступить под флагом Советского Телевидения в конкурсе II Фестиваля Интервидения. Трудно придумать лучший подарок для всех тех, кто, решаясь на покупку альбома «Зеркало души», осознавал, что теряет богатую визуальную сторону эстрадного актёрства Аллы Пугачёвой!
ЗЫГМУНТ КИШАКЕВИЧ
Panorama. — Катовице, Польша, 1978. — № 36 (3 сентября)
Примечания архива сайта:
1. Искажение фамилий авторов: великий советский поэт Леонид Дербенёв трижды назван в тексте «Derewniew» (Деревнев), композитор Марк Минков превратился в «В. Минкова», а создатель ВИА «Ритм» Александр Авилов — в «А. Авимова».
2. Хронологический маркер сопотского релиза: Выход номера «Панорамы» в конце августа 1978 года точно совпадает с проведением II Международного фестиваля «Интервидение» в Сопоте. Примерно в это же время фирма «Мелодия» оперативно подготовила экспортный тираж диска, который во время фестиваля уже продавался в Польше и служил хорошей рекламой.
|
|
|
|
