|
Азербаjҹан кәнчләри (Баку) 12.06.86
ШӘҺӘРИМИЗИН ГОНАГЛАРЫ
АЛЛА ПУГАЧОВА: «СӘНӘТИН ЗИРВӘСИ ОЛМУР"
БИР НЕЧӘ КҮНДҮР КИ. МӘШҺУР СОВЕТ МҮҒӘННИСИ АЛЛА ПУГАЧОВА БАКЫДА. В. И. ЛЕНИН АДЫНА САРАJДА ГАСТРОЛ КОНСЕРТЛӘРИ ВЕРИР. ӘМӘКДАШЫМЫЗ ОНУНЛА КӨРҮШҮБ СӨҺБӘТ ЕТМИШДИР ҺӘМИН СӨҺБӘТИ ВӘ МҮҒӘННИ ҺАГГЫНДА МҮХБИР ГЕJДЛӘРИНН СИЗӘ ТӘГДИМ ЕДИРИК.
Еле беjүк мүгенниләр таныjырыг ки, онлары учалдан көзөл маһнылардыр. Еле көзөл маһнылар да вар ки, онлары учалдан беjүк мүғәнниләрдир. Амма сөһбәт Алла Пугачовадан көдәнде ҹашыб галырсан; билмирсән Алланы севдирән онун jадда галан, лирик, сәмими маһныларыдыр, jохса бу маһнылары севдирән онларын истедадлы, бәнзәрсиз ифачысыдыр. Пугачова охуjанда, фәрги jохдур, һансы маһны олурса-олсун, адама елә кәлир ки, бу маһныны ондан башга һеч ким белә ширин охуjа билмәз. Елә бил ки, маһнылары онум боjуна бичилиб, сәсинә бичилиб. Елә бил ки, о анчаг езүнүн ифа етдиjи маһнылдр үчүн доғулүб, бу маһныларын саjәсиндә мүғәнни олуб. Пугачова охуjанда вә бир дә адама елә кәлир ки, сирли, сеһрли бир аләмә дүшмүсөн; бу гәрибә аләмдә бир сеһркар Алла вар, бир сеһрли маһнылар вар, бир дә сән варсан... Истәjирсән ки, бу бир нечә анлыг сирли, сеһрли дүнjа битмәсин, түкәнмәсин, әбәдилик олсун.
—Деjирләр ки...
— Ҝәлин, әвволҹәдән шәртләшәк: «деjирләр» келмәси илә башланан суаллары севмирәм вә беләләринә чаваб вермәjәчәjәм.
— Олсун! Бакылыларын jахшы jадындадыр: бир нече ил бундан әввәл елә бурада, В. И. Ленин адына Сараjда гастрол консертләриниз заманы паjтахтымызы «доғма шәһәр» адландырмышдыныз...
— Ола билер Гастролда олдугум бүтүн шеһәрләр, консертимә кәлән бүтүн тамашачылар, бүтүн динләjичиләр мәним үчүн догмадыр, әзиздир.
—Белә чыхыр ки, jалныз о адамлары севирсиниз ки, Сиздән хошлары кәлир.
— Мән беле демәдим. Һәле вахты иле Ҝете сүбут едиб ки, ән күлмәли арзу — һамынын хошуна кәлмәк арзусудур.
—Сизда белә бир арзу олса да, олмаса да, фәрги jохдур, Сизи һамы севир.
—«Севир» деjәндә нәjи нәзәрдә тутурсунуз?
—.. Һеч олмаса ону ки, jени-jетме гызлар сәһәрдән ахшамадәк jашаднғыныз евин гаршысында даjаныб Сизи кермәк һәсрәти илә чырпынырлар.
— Бунун нәjн jахшыдыр ки? Һәмин гызлар бош вахтларыны даһа самәрәли кечирә биләрләр.
— Һәр jердә Сизин маһныларынызы зүмзүме едирләр.
— Мән исә Русланованы, Шулженкону зүмзүмә едәрдим.
— Онлары чох севирсиниз?
— Сәнәтә, мусигиjә, милли мәдәниjjәтә һәрмәт едән һәр бир кәс, мәнчә, Русланованы, Шулженкону, еләчә де бүтүн халг маһныларыны, халг мусигисини севмәлидир.
— Бәс нә учүн езүнүз башга үслубда охуjурсунуз?
— Гәрибә суал верирсиниз. Мәкәр естрада милли үслубда ола билмәзми?
— Белә бир сез вар ки, Пугачова совет естрадасына Гәрб естрадасынын үнсүрләрини кәтирир.
— Харичдә исә белә деjирләр ки, Алла Пугачова совет мусигисинин, совет мәдәниjjәтинин тәәссүбкешидир.
...Алла Пугачова бизим харичдә ән чох севилән мүғәнниләимиздендир. Бә‘зән мәшһур бир мүғәннидән данышаркән деjирләр ки, филанкәс хошбәхг мүғәнкидир, маһнылары бүтүн. Jер күрәсини долашыр. Әкәр беләдирсе, онда Алла хошбәхтләрbн хошбәхтидир. Чүнки онун маһныларына дүнjанын инсан jашаjан бүтүн гитәлөриндә вә бир дә... космосда гүлаг асырлар. Өзу да Алла Пугачованын гастролда олдуғу бүтун елкәләрдә пәрәстишкарлары кәркәмли сәнәткара ез доғмалары кими бахырлар. Она мәһәббәти, һәрмәти һәрә бир чүр ифадә едир. Мәсәлән, Франсанын дүнjада мәшһур олан «Олимпиjа»сында чыхыш етмәк һеч дә һөр мүғәнниjә нәсиб олмур. Амма «Олимпиjа»нын гапылары Алла Пугачованын үзүнә һәмишә ачыгдыр. Чүнки әзүнү дорулдур, әзунү севдирир! Башга бир мисал. Дүнjаиын ән бәjүк гәзегләриндән бири опан «Асахи» (Jапониjа) нәмрәләриндән бирини мүхтәлиф дәврләрин мүхтәлиф милләтләрдән олан даһи шәхснjjәтләринә һәср едиб. Вә һәмин даһиләрин портретләри илә jанашы... Пугачованын да шаклини дәрч едиб. Италиjа гәзетләриндән бири jазыб ки, Алла Пугачованын мәһарәти бүтүн кәзләнилән вә һәтта кәзләнилмәjән сәрһәдләри әтүб кечнр. Финландиjа мүсигисевәрләри исә мүғәнниjә мәһәббәтләрини бунунла ифадә едибләр ки, ән кезәл кәмиләриндән биринә онун адыны верибләр: «Алла»! Jох, Пугачованын уғурларыны саjмагла гуртаран деjил.
—Алла Борисовна, Совет Иттифагынын мухтәлиф шәһәрләринә гастрол сәфәрләринизлә хариҹи сәфәрләриниз арасында фәрг вармы?
— Вар. Өлкәмизда һара ҝедирамса, һансы шәһәрдә чыхыш едирәмсә, һәр jердә әввәлҹәдән мәни таныjырлар, севирләр Газандығым уғур да әввәлкинин давамы олур. Хариҹдә исә... Консертләримә ҝәлән тамашачыларын һеч дә һамысы мәни танымыр. Одур ки, танынмаг вә севилмәк үчүн һәр шеjи әввелдән, лап сыфырдан башламаг лазым ҝәлир.
— Jә'ни ки...
— Jә’ни ки, чалышырам харичи динләjичи охудугум маһныларын jалныз мелодиjа сындан зевг алмасын, һәм дә сәзләрини баша дүшсүн, мә’на дәринлиjинә варсын. Бунун үчүн һәр дәфә елкәмиздән кәнара сәфәрә чыхмаздан әввәл маһныларымдан бир чохуну харичи дилләрә тәрчүмә еләтдирирәм, о дилин интонасиjасыны, аһәнкини, езүнәмәхсус хүсусиjjәтләрини еjранирам вә беләликлә, маһныларымы харичи тамашачылара онларын ез дилләриндә чатдырырам.
— Һансы елкаjә сәфәриниз даһа уғурлу олуб?
—Уғурсузлуга дүчар олдуғум елкә jадыма ҝәлмир.
— Бәс деjирләр ки, Канадада...
— Jенә дә лә’нәтә ҝәлмиш «деjирләр ки!.».
Алла Пугачова елә бөјүк сәнәткардыр ки, онун ампуласы түкәнмәздир. О тәкчә муғәнни олараг галмыр. Пугачова һәм дә бәстәкардыр, һәм дә шаирдир. Бир сыра маһныларынын мусигисини өзү бәстәләјиб. Бир нечәсинин сөзләрини өзү јазыб. Амма һеч вахт мәшһурлуғундан суи-истифадә етмәјиб. Өзү бәстәләдији маһныларын һеч дә һамысыны үзә чыхармајыб. Бәс бәстәкар Пугачова нә вахт үзә чыхыб?
«Охујан гадын» кинофилминин чәкилиши заманы тәзә маһнылар лазым олуб. Бир мүддәтдән сонра Алла онлары көтириб. Мүәллифләри сорушанда дејиб ки, онлары Борис Горбонос адлы һеч кимин танымадығы бир бәстәкар јазыб. Вә шәклини кәстәриб. Маһнылар хоша кәлиб. Јалныз бундан сонра мүғәнни е’тираф едиб ки, Борис Горбонос... елә Алла Пугачованын өзүдүр. Һәтта шәкилдәки адам да парик кәјинмиш, ејнәк тахмыш Алла Пугачовадыр...
— Нәjә һәр лап әввәлдән мүәллифлијинизи бојнунуза алмадыныз? Утандыныз, чекиндиниз, горхдунуз?
— Горхдум ки, маһныларым бәјәнилмәjә. Онда бәстәкар Пугачова ҹәһәннәм, һәтта мүғәнни Пугачова да ҝөздән дүшә биләрди.
— Өз маһныларыныздан хошунуз ҝәлирми?
— Башга бәстәкарларын маһныларындан данышаркән бир ифачы кими, һәтта бир динләјичи кими сәз демак олар. Өз маһныларыма ҝәлдикдә исә... Тә’рифләсәм, ловғалыг олар. Писләмәjә дә адамын үрәји нал ҝәлмир. Јахшысы будур, ҝәлин башга бәстәкарларын маһныларындан данышаг.
— Рајмонд Паулсла әмәкдашлығыныз чох јахшы алынырды.
— Сиз мәни дә, мәним үчүн маһны јазан диҝәр бәстәкарлары да мә’јус едирсиниз. Белә чыхыр ки, сон маһныларым писдир...
— Сизин үчүн маһны јазмаг арзусунда олан бүтүн бәстәкарларын истәјинә әмәл едирсинизми?
— Јох!
— Нијә?
— Онлар чох, мән тәк.
— Бәс, Сиз өзүнүз даһа һансы бәстәкарла әмәкдашлыг етмәк истәрдиниз?
— Александра Пахмутова илә!
Алла Пугачова һәмишә фәалијјәтдәдир, даим нәсә јени бир шеј ахтарыр, совет естрадасына нәсә јени бир шеј кәтирмәк истәјир. Сиз онун консертләринә тамаша етмисинизми? Елә бил консерт дејил, тамашадыр. Һәр маһнысында бир сүжет, бир компосисија! Чох вахт биз сәһнәдә тәкчә муғәнни Пугачованы, артист Пугачованы дејил, һәм дә режиссор Пугачованы көрүрүк, һисс едирик. Дејир ки, театрда, операда, балетдә олдуғу кими, естрадада да режиссор, режиссура лазымдыр.
— Алла Борисовна, Москва гәзетләриндән бириндә охумушам ки, пајтахтда маһны театри јаратмаг вә ону «Саһибәси» олмаг фикриндәсиниз.
— Доғрудур, белә бир фикрим вар. «Саһибә» дејәндә исә баш режиссор вәзифәсини нәзәрдә тутурам. Маһны театри нәjә хидмәт етмәлидир? Муғәннијә радио илә гулаг асырларю Телевизиjа илә тамаша едирләр. Консертләринә ҝәлирләр. Филмләринә бахырлар. Амма бунлар ајры-ајрылыгда башга-башга шејләрдир. Бири о бириндән хејли фәргләнир. Бүтүн бунлары бир јердә јалныз маһны театры бирләшдирә биләр. «Олимпија»дакы кими!
— Ҝалин, сәһбәтимизин истигамәтини бир аз дәјишәк. Чәкилдиjиниз кинофилмләр, ачығыны дејәк ки, јаман сәз-сөһбәтә сәбәб олуб. Бир муғәнни кими, һеч. Сизә сәз ола билмәз. Бәс, бир актриса кими неҹә өзүнүздән разысынызмы?
— ...Јахшысы будур ки, мәнимлә елә мүғәнни Пугачова кими данышасыныз...
— Ахы, гызыныз Кристина да киноја чәкилир.
— Бу, һеч дә о демәк дејил ки, ҝәләҹәкдә актриса олачаг. Һәлә һеч нә мә'лум дејил. Амма актриса да ола биләр. Чәкилдиjи филмләрдәки роллары пис алынмыр. «Мүгәвва»ны хүсусилә геjд едәрдим. Өзү дә олдугҹа ишҝузардыр. Роллары үзәриндә чох, лап чох ишләјир. Бу да мәним ән чох хошума ҝәлән ҹәһәтдир.
— Бәс, Сиз өзүнүз нечә, маһныларыныз үзәриндә чох ишләјирсинизми?
— Маhны вар ки, бир-ики hәфтәjә һазыр олур. Маһны да вар ки, дөрд-беш ил јатыб галыр, бир шеј чыхмыр.
Алла Пугачованын консертләринә тамаш едәркән, маһныларына гулаг асаркән гәрибә бир hал jараныр. Маhны башлананда өзүнә сөз верирсән ки, һеч нә hаггында дүшүнмәјиб, һеч нәјә фикир вермәјиб, јалныз она гулаг асаҹагсан. Амма олмур, бир дә көрүрсән ки, маһны артыг сона чатыб. Бәс, о нә вахт охуду? Һеч демә, Алланын е’ҹазкар сөси, ҹәзбедиҹи гүввәси сәни өзүндән узаглашдырыб тамам башга бир аләмә апарыб. Башламысан нә барәдәсә фикирләшмәјә. Өзүн дә билмирсән нә барәдә. Ҝәнҹлијин барәдәми, мәһәббәтин барәдәми, севинҹин барәдәми, кәдәрин барәдәми?!.. Вә о бири маһны башланыр. Јенә дә өзүнә сөз верирсән. Јенә дә өз сөзүнә хиләф чыхырсан... Мәкәр «һејати маhны» буна демирләрми? Адамы дүшүндурүр, дашындырыр, һиссләрини чулғалајыр, јашадыр, јашајыр...
— Мәһәббәтдән чох охујурсунуз...
— Мән гадынам...
— Әввәлләр дә әсас мевзунуз мәһәббәт иди, инди дә. Амма бу ики мәһәббәт арасында несә бир фәрг дүјүлур.
— Әввәлләр инсанын инсана мәһәббәти барада охујурдум. Инди исә инсанлығын инсанлыға мәһәббәти барәдә.
— Һәjатда ән чох кими севирсиниз?
— Анамы!
— Ән jахын достунуз кимдир?
— Анам!
— Ән jахын көмәкчиниз?
— Јенә дә анам! Зинаида Архыповна. Јахшы сәси вар иди. Лакин муһарибә ону мусиги тәһсили алмаға гојмады. Тәскинлик тапмаг үчүн мәни муғәнни етди. Әлимдән тутду, бүдрәјәндә ајаға галдырды, руһдан дүшәндә илһам верди, јоруланда көмәк әлини узатды вә беләликлә, көрпә Алланы индики Алла Пугачова сәвијјәсинә кәтириб чыхарды. Һарада олурамса, һәмишә онун гајғысыны үзәримдә һисс едирәм, онун үчүн дарыхырам. Бурада, Бакыда да...
— Јери ҝәлмишкән, Бакы барәдә. Бир нечә ҝүндур ки, шәһәримиздә консертләр верирсиниз. Һәлә гаршыда бир нечә ҝүн дә вар. Амма В. И. Ленин адына Сарајын гаршысында һәр аддымда «Артыг билетиниз олмаз ки?» суалы ешидилир. Бу, тәбиидир. Бакылылар Сизи чох севирләр. Сиз нечә?
— Севикимиз гаршылыглыдыр. Үмумијјәтлә, Бакы тамашачылары, Бакы мусигисевәрләри билмирам һансы хүсусијјәтлә рина ҝөрә исә башгаларындан фәргләнирләр. Елә бил ки, онларын ики үраjи вар вә бунун бири анҹаг мусиги үчүн деjүнүр. Өзү дә сизин мусигисевәрләр үчүн муғәннинин танынмыш олуб-олмамасы шәрт дејил. Бу дәфәки сәфәрим заманы буну бир даһа јегин етдим. Бах, елә көтүрәк Владимир Кузмини Москвадан мәнимлә ҝәлиб. Ајрыҹа консертләр верир. Мәhарәтлидир. Амма ачығыны дејим ки, һәлә чохлары ону танымыр. Буна бахмајараг, Володjаны Бакыда сонсуз мәһәббәтлә, сәмимијјәтлә гаршылајырлар. Әсл мусиги вурғуну елә белә дә олмалыдыр.
— Сиз консертләринизә вериб ҝедәҹәксиниз. Бакылылар исә Сизи узун мүддәт jаддан чыхармаjаҹаглар...
— Елә мән дә! Тамашачы мәни севдији кими, мән дә ону сәвирәм. На фәрги вар, бир јердә олаг, ајры-ајры олаг... Фикрими маhныларымдан биринин сөзләри илә тамамламаг истәјирәм: «Биз аjры-аjры адамлар олсаг да, бизи jаш фәрги ајырса да, лап «һә» илә «јох» гәдәр узаг олса да, мусиниjә мүгәддәс мәһәббәт бизи бирләшдирир!
— Алла Борисовна, дејәсән, Сизи jаман јордум...
— Һе, бир аз...
— Онда сонунҹу суал: һаггынызда дәрҹ олунан јазыларын, мүсаhибәләрин һамысыны охујурсунузму?
— Һамысыны jох.
— Бәс, охудугларынынздан hансы даhа чох хошунуза ҝәлиб?
— Инна Павловна Руденконун бир нечә ил бундан әввәл «Комсомолскаjа правда»да дәрч етдирдиjи очерк-мүсаhибә.
И. Руденконун мүсаhибәсиндән:
«... — Сабаhынызы неча көрүрсүнмз?
— Сабаһ! Нә сәбаh? Белкә елә бу ҝүн мән јарадыҹылыг бөhраны кечирирәм.
— Алла Борисовна, Сиз нә данышырсыныз? Индиҹә консертиниздән кәлирәм. Сиз ки, мүвәффәғијjәтин зирвәсиндәсиниз!
— Неҹә баша салым?... Тәсаввүр един ки, отурмушам отагда. Һава кифајәт гәдәрдир. Амма нәфәс ала билмирәм. Башымла таваны деширәм. Мә'лум олур ки, тавандан jухарыда hале чардаг вар. Ора исә тозлудур, зир-зибилле долудур, нәфәс алмаг һеч мүмкүн дејил. Әлбәттә, ашағыjа, өз отағыма ениб орада өмрум боју раһат јашаја биләрәм. Амма јох! Jухарыjа, лап јухарыjа, ҹан атырам. Нә етмәли? Бәлкә раһат јол сечим? Лифтле ашағы дүшүм, орадан нүрдиван ҝетүрүб онун васитәсилә jухарыjа, ҹан атдығым jерә галхым? Jox!
Анҹаг тәнбәл адамлар бу јолла ҝәдирләр. Мән исә истәjирәм ки hәр шеjи езүм едим. Чәтинлијә дүчар олсам да, нә гәдәр манеә илә, зир-зибиллә, тоз-торпагла үзләшсәм дә, jенә ҝәрәк таваны да, чардағы да дешиб jухары, лап jухары галхам...
— Орада, јухарыда нә вар ки?..
— Һава!.. Тәмиз һава!..
Әлбәттә, муғәнни «јарадыҹылыг беһраны» дејәндә һәддән артыг тәвазөкарлыг едир. Буну һамы билир ки, Алла Пугачова әлинә микрофон алан күндән һеч вахт јарадыҹылыг беһраны кечирмәјиб, кечирмир вә јегин ки, кечирмәјәчәк дә! Онун «јухарыја, тәмиз һаваја» ҹан атмасы исә тәбиидир. Ахы, јорулмаг билмәјән сәнәткар һеч вахт, һеч нә илә архајынлашмыр. О даим нәсә јени бир шеј ахтарыр, һәмишә јени-јени зирвәләрә ҹан атыр. Вә буна наил олур. Сәнәтин исә, муғәннинин өзү демишкән, зирвәси олмур!
Азәр Әһмәдов
ПЕРЕВОД
ГОСТИ НАШЕГО ГОРОДА
Алла Пугачёва: «У ИСКУССТВА НЕТ ВЕРШИНЫ»
Уже несколько дней знаменитая советская певица Алла Пугачёва даёт гастрольные концерты в Баку, во Дворце имени В. И. Ленина. Наш корреспондент встретился с ней и побеседовал. Эту беседу и заметки корреспондента о певице мы предлагаем вашему вниманию.
Мы знаем больших певцов, которые великими делают прекрасные песни. Бывают и прекрасные песни, которые великими делают больших певцов. Но когда речь заходит об Алле Пугачёвой, теряешься: не знаешь, что больше заставляет любить Аллу — её незабываемые, лиричные, искренние песни или же то, что эти песни заставляет любить её талантливая, неповторимая исполнительница. Когда поёт Пугачёва, нет разницы, какая это песня, — кажется, что никто другой не сможет спеть её так проникновенно. Словно песни скроены по её мерке, скроены под её голос. Словно она родилась только для тех песен, которые исполняет, и стала певицей благодаря этим песням. Когда поёт Пугачёва, ещё и кажется, что ты попал в какой-то таинственный, волшебный мир; в этом странном мире есть волшебница Алла, есть волшебные песни и есть ты… Хочется, чтобы эти несколько мгновений таинственного, волшебного мира не кончались, не иссякали, становились вечными.
— Говорят, что…
— Давайте сначала условимся: вопросы, начинающиеся со слова «говорят», я не люблю и на такие отвечать не буду.
— Хорошо! Бакинцы хорошо помнят: несколько лет назад именно здесь, во Дворце имени В. И. Ленина, во время ваших гастрольных концертов вы назвали нашу столицу «родным городом»…
— Возможно. Все города, где я бываю на гастролях, все зрители, приходящие на мой концерт, все слушатели для меня родные, дорогие.
— Выходит, вы любите только тех людей, которым нравитесь сами.
— Я так не говорила. Ещё в своё время Гёте доказал, что самое смешное желание — желание нравиться всем.
— Есть у вас такое желание или нет — разницы нет, вас все любят.
— Когда вы говорите «любят», что именно имеете в виду?
— …Хотя бы то, что совсем юные девушки с утра до вечера стоят перед домом, в котором вы живёте, и трепещут от желания вас увидеть.
— И что в этом хорошего? Эти девушки могли бы проводить свободное время куда полезнее.
— Повсюду напевают ваши песни.
— А я бы напевала Русланову, Шульженко.
— Вы их очень любите?
— Каждый, кто уважает искусство, музыку, национальную культуру, по-моему, должен любить Русланову, Шульженко, а равно и все народные песни, народную музыку.
— Тогда почему вы сами поёте в другом стиле?
— Странный вопрос задаёте. Разве эстрада не может быть в национальном стиле?
— Есть такое мнение, что Пугачёва приносит в советскую эстраду элементы западной эстрады.
— А за границей говорят, что Алла Пугачёва — ревнительница советской музыки, советской культуры.
…Алла Пугачёва — одна из самых любимых наших певиц за рубежом. Иногда, говоря о знаменитой певице, говорят, что такой-то — счастливая певица, её песни облетают весь земной шар. Если так, то Алла — счастливейшая из счастливых. Потому что её песни слушают на всех обитаемых материках мира и ещё… в космосе. Да и в тех странах, где Алла Пугачёва бывает на гастролях, поклонники смотрят на выдающуюся художницу как на родную. Любовь и уважение к ней каждый выражает по-своему. Например, выступить в знаменитой на весь мир «Олимпии» во Франции удаётся далеко не каждой певице. А двери «Олимпии» для Аллы Пугачёвой всегда открыты. Потому что она себя заставляет, себя заставляет любить! Другой пример. Одна из крупнейших газет мира «Асахи» (Япония) один из номеров посвятила гениальным личностям разных эпох и разных национальностей. И рядом с портретами этих гениев… поместила и фотографию Пугачёвой. Одна из итальянских газет написала, что мастерство Аллы Пугачёвой переходит все ожидаемые и даже неожидаемые границы. А финские меломаны выразили свою любовь к певице тем, что один из самых красивых своих кораблей назвали её именем: «Алла»! Нет, успехи Пугачёвой счёту не поддаются.
— Алла Борисовна, есть ли разница между вашими гастрольными поездками по городам Советского Союза и зарубежными поездками?
— Есть. В нашей стране, куда бы я ни ехала, в каком бы городе ни выступала, всюду меня заранее знают, любят. Завоёванный успех становится продолжением прежнего. А за границей… Далеко не все зрители, приходящие на мои концерты, меня знают. Поэтому, чтобы быть узнанной и любимой, приходится начинать всё сначала, прямо с нуля.
— То есть…
— То есть я стараюсь, чтобы зарубежный слушатель не только наслаждался мелодией исполняемых мною песен, но и понимал слова, проникал в глубину смысла. Поэтому каждый раз перед выездом за пределы нашей страны я перевожу многие свои песни на иностранные языки, изучаю интонацию, мелодику, своеобразные особенности этого языка и таким образом доношу свои песни до зарубежных зрителей на их родном языке.
— Какая поездка в какую страну была самой удачной?
— Страны, где я потерпела неудачу, не припоминаю.
— А говорят, что в Канаде…
— Опять это проклятое «говорят, что…»!
Алла Пугачёва — такая большая артистка, что её амплуа неисчерпаемо. Она не остаётся только певицей. Пугачёва ещё и композитор, и поэт. Музыку к ряду своих песен она сочинила сама. К нескольким сама написала слова. Но никогда не злоупотребляла своей известностью. Не все песни, которые она сочинила, она выносила на люди. Так когда же композитор Пугачёва вышла на люди?
Во время съёмок кинофильма «Женщина, которая поёт» понадобились новые песни. Через некоторое время Алла принесла их. Когда спросили авторов, она сказала, что их написал какой-то неизвестный композитор по имени Борис Горбонос. И показала фотографию. Песни понравились. И только после этого певица призналась, что Борис Горбонос… это и есть сама Алла Пугачёва. Даже человек на фотографии — это Алла Пугачёва в парике и очках…
— Почему вы с самого начала не взяли на себя авторство? Стеснялись, робели, боялись?
— Боялась, что песни не понравятся. Тогда — к чёрту композитора Пугачёву, даже певица Пугачёва могла бы потерять расположение публики.
— Вам нравятся ваши собственные песни?
— Когда речь идёт о песнях других композиторов, можно сказать и как исполнительница, и даже как слушательница. А когда дело доходит до моих собственных песен… Если буду хвалить — будет хвастовство. Ругать тоже язык не поворачивается. Лучше давайте поговорим о песнях других композиторов.
— Ваше сотрудничество с Раймондом Паулсом получалось очень хорошо.
— Вы и меня, и других композиторов, пишущих для меня песни, расстраиваете. Получается, что мои последние песни плохие…
— Выполняете ли вы желание всех композиторов, которые хотят писать для вас песни?
— Нет!
— Почему?
— Их много, а я одна.
— А с каким композитором вы сами больше всего хотели бы сотрудничать?
— С Александрой Пахмутовой!
Алла Пугачёва всегда в движении, постоянно ищет что-то новое, хочет принести в советскую эстраду что-то новое. Вы бывали на её концертах? Кажется, это не концерт, а спектакль. В каждой её песне — сюжет, композиция! Часто на сцене мы видим и чувствуем не только певицу Пугачёву, артистку Пугачёву, но и режиссёра Пугачёву. Она говорит, что как в театре, опере, балете, так и на эстраде нужен режиссёр, нужна режиссура.
— Алла Борисовна, в одной из московских газет я читал, что вы думаете создать в столице театр песни и стать его «хозяйкой».
— Верно, есть у меня такая мысль. Под «хозяйкой» я имею в виду должность главного режиссёра. Чему должен служить театр песни? Певицу слушают по радио. Смотрят по телевидению. Ходят на её концерты. Смотрят её фильмы. Но всё это по отдельности — разные вещи. Одно от другого сильно отличается. Всё это вместе может объединить только театр песни. Как в «Олимпии»!
— Давайте немного изменим направление нашей беседы. О снятых вами фильмах, скажем прямо, ходили недобрые разговоры. Как певице вам, конечно, нечего сказать. А как актриса — довольны ли собой?
— …Лучше, чтобы вы разговаривали со мной именно как с певицей Пугачёвой…
— Ведь и ваша дочь Кристина снимается в кино.
— Это вовсе не значит, что в будущем она станет актрисой. Пока ничего не известно. Но актрисой она тоже может стать. Роли в снятых ею фильмах получаются неплохо. Особенно отметила бы «Чучело». Да и сама она очень работоспособна. Над ролями работает очень, очень много. Это то, что мне нравится больше всего.
— А вы сами много ли работаете над своими песнями?
— Бывает песня, которая готова за одну-две недели. А бывает песня, которая лежит четыре-пять лет, и ничего не получается.
Когда смотришь концерты Аллы Пугачёвой, слушаешь её песни, возникает странное состояние. Как только начинается песня, даёшь себе слово ни о чём не думать, ни на что не обращать внимания, только её слушать. Но не получается: вдруг видишь, что песня уже закончилась. А когда же она пела? Не говори, чудесный голос Аллы, её обаятельная сила унесла тебя от самого себя и перенесла в совершенно другой мир. Ты уже начал о чём-то думать. Сам не знаешь, о чём. О молодости ли, о любви ли, о радости ли, о печали ли?!.. И начинается следующая песня. Опять даёшь себе слово. Опять поступаешь вопреки своему слову… Разве не об этом говорят «жизненная песня»? Она заставляет человека думать, уносит, обволакивает чувства, живёт, живёт…
— Вы много поёте о любви…
— Я женщина…
— Раньше основной вашей темой тоже была любовь, и сейчас. Но между этой и той любовью чувствуется какая-то разница.
— Раньше я пела о любви человека к человеку. А сейчас — о любви человечества к человечеству.
— Кого в жизни вы больше всего любите?
— Маму!
— Кто ваш самый близкий друг?
— Мама!
— Кто ваш самый близкий помощник?
— Опять же мама! Зинаида Архиповна. У неё был хороший голос. Но война не дала ей получить музыкальное образование. Чтобы найти утешение, она сделала меня певицей. Взяла меня за руку, когда я спотыкалась — поднимала на ноги, когда падала духом — вдохновляла, когда уставала — протягивала руку помощи и таким образом довела маленькую Аллу до уровня нынешней Аллы Пугачёвой. Где бы я ни была, всегда чувствую её заботу на себе, скучаю по ней. Здесь, в Баку, тоже…
— Кстати, о Баку. Уже несколько дней вы даёте концерты в нашем городе. Ещё несколько дней впереди. А перед Дворцом имени В. И. Ленина на каждом шагу слышен вопрос: «Лишнего билетика нет?» Это естественно. Бакинцы вас очень любят. А вы?
— Наша любовь взаимна. Вообще, бакинские зрители, бакинские меломаны, не знаю, по какой особенности, отличаются от других. Словно у них два сердца, и одно из них бьётся только для музыки. Да и для ваших меломанов не важно, известна певица или нет. Во время этой поездки я ещё раз в этом убедилась. Вот, возьмите Владимира Кузьмина. Он приехал со мной из Москвы. Даёт отдельные концерты. Мастеровит. Но скажу прямо: многие его ещё не знают. Несмотря на это, Володю в Баку встречают с бесконечной любовью, с искренностью. Настоящий меломан должен быть именно таким.
— Вы дадите концерты и уедете. А бакинцы ещё долго не забудут вас…
— Так же и я! Как зритель любит меня, так и я люблю его. Какая разница, вместе мы или порознь… Хочу закончить свою мысль словами одной из моих песен: «Мы разные люди, нас разлучает возраст, даже если «да» и «нет» далеки друг от друга, священная любовь к музыке нас объединяет!»
— Алла Борисовна, кажется, я вас сильно утомил…
— Да, немного…
— Тогда последний вопрос: все ли публикации и интервью о вас вы читаете?
— Не все.
— А из тех, что читали, какое больше всего понравилось?
— Очерк-интервью Инны Павловны Руденко, опубликованный несколько лет назад в «Комсомольской правде».
Из интервью И. Руденко:
«…— Как вы видите своё завтра?
— Завтра! Какое завтра? Может, именно сегодня я переживаю творческий кризис.
— Алла Борисовна, что вы говорите? Я только что с вашего концерта. Вы же на вершине успеха!
— Как объяснить?.. Представьте, что я сижу в комнате. Воздуха достаточно. Но я не могу дышать. Пробиваю головой потолок. Оказывается, над потолком ещё чердак. А там пыльно, полно хлама, дышать невозможно. Конечно, я могу спуститься вниз, в свою комнату, и спокойно прожить там всю жизнь. Но нет! Вверх, прямо вверх, стремлюсь. Что делать? Может, выбрать спокойный путь? Спуститься на лифте, оттуда взять лестницу и с её помощью подняться туда, куда стремится душа? Нет!
Только ленивые люди идут этим путём. А я хочу всё делать сама. Даже если столкнусь с трудностями, с какими бы препятствиями, хламом, пылью и грязью ни встретилась, всё равно надо пробить и потолок, и чердак и подняться вверх, прямо вверх…
— А там, наверху, что?..
— Воздух!.. Чистый воздух!..»
Конечно, когда певица говорит о «творческом кризисе», она проявляет чрезмерную скромность. Все знают, что Алла Пугачёва с того дня, как взяла в руки микрофон, никогда не переживала творческого кризиса, не переживает и, наверное, не будет переживать! Её стремление «вверх, к чистому воздуху» естественно. Ведь художник, который не умеет уставать, никогда ничем не успокаивается. Она постоянно ищет что-то новое, всегда стремится к новым и новым вершинам. И достигает этого. А у искусства, как сказала сама певица, вершины нет!
Азер Ахмедов
Азербаjҹан кәнчләри. — Баку, Азербайджан, 1986.— 12 июня (№ 68)
|
|
|
|
