|
|
Non Stop (Польша) 4-76
AŁŁA PUGACZEWA
Sylwetki
Okazała się jednym z największych odkryć radzieckiej piosenki lat siedemdziesiątych. Na V Wszechzwiązkowym Konkursie Estradowym w Moskwie w 1974 roku zwróciła na siebie uwagę publiczności radzieckiej. W roku 1975 z Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Słonecznym Brzegu przywiozła główną nagrodę — "Złotego Orfeusza”. Na jubileuszowych Targach MIDEM-76 w Cannes podbiła "najbardziej wymagającą publiczność świata”: porównywano ją do Lizy Minnelli, Shirley Mc Laine, a Paul Siegel z „RECORD WORLD” dopatrzył się w niej „połączenia talentu Edith Piaf z indywidualnością sceniczną Barbry Streisand"!
Abstrahując od ocen jurorów i efektownych porównań recenzentów, nie sposób nie zgodzić się, iż na estradzie radzieckiej pojawiła się osobowość największa być może od czasów Lubow Orłowej. AŁŁA PUGACZEWA w piosenkach, takich jak „POJDZ ZE MNĄ NA SPACER” Aleksandra Muromcewa czy „JESTEŚ MOIM MARZENIEM” Aleksego Majukowa, prezentuje przebojowy styl vedety, podbijającej publiczność od pierwszego wejrzenia. W tych piosenkach Pugaczewa najbardziej przypomina naszą Irenę Jarocką — z jej „paryską lekkością” i estradowym zacięciem.
Jednakże już po chwili ukazuje swoje nowe oblicze: pieśnlarki-aktorki, zdolnej przemienić krótką piosenkę w świetle zagrany dramat, z prologiem, licznymi zmianami nastrojów w kolejnych „aktach” wreszcie z brawurowym finałem... Tu najbardziej zasługuje na porównanie z Edith Piaf. Tak właśnie „zagrana” przez Pugaczewą piosenka „Arlekin" bułgarskiego kompozytora Emila Dymitrowa nabiera nowych, nieprzeczuwanych przez nikogo walorów — staje się przebojem większym i ciekawszym, niż za czasów największej swej popularności (kiedy to śpiewano ją również w Polsce). Potrafi wreszcie Pugaczewa wstrząsnąć publicznością w dramatycznej balladzie Nikity Bogusławskiego o młodej aktorce, której odebrano teatr, miłość, a na koniec życie („BALLADA O JERMOLOWEJ”).
Postaci o takiej skali możliwości interpretacyjnych niewiele jest na estradzie światowej. Szczęśliwie się składa, że jedna z nich pojawiła się właśnie w piosence radzieckiej — daje to nam bowiem szansę usłyszenia jej szybciej na estradzie Sopotu, niż w przypadku jej słynnych rywalek. Alla Pugaczewa mogłaby zaśpiewać także na Festiwalu Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze, posiadającym piękną tradycję prezentowania najświetniejszych głosów z nad Newy, Moskwy i Jenisieju.
Ałła jest moskwiczanką. Urodziła się w rodzinie artystycznej: jej matka — piosenkarka estradowa utraciła głos w czasie występów we frontowych teatrzykach podczas pamiętnej „rosyjskiej zimy” 1941 roku (przeszła wtedy operację gardła, po której już nie mogła powrócić na scenę); ojciec — artysta cyrkowy również wyniósł z wojny ciężkie obrażenia. Dziewczynka wychowywana w aurze wspomnień artystycznych obojga rodziców od najwcześniejszych lat marzyła o scenie. Nauka w szkole muzycznej pod kierunkiem słynnego Ippolitowa-Iwanowa pozwoliła jej wzbogacić wrodzony talent muzyczny o znakomity warsztat, który dziś budzi podziw krytyków.
Już po zdobyciu przez radziecka piosenkarkę "Zlotego Orfeusza” w Słonecznym Brzegu, Aleksander Josipow. dyrektor firmy płytowej "Bałkanton" (i jed-nocześnie ceniony kompozytor) oświadczył głośno: „Ałła Pugaczewa to nie tylko rewelacja Festiwalu Złotego Orfeusza, lecz i wydarzenie na skalę światową”. Przyjęcie, jakie zgotowało Pugaczewej międzynarodowe audytorium „Les Ambassadeurs" na MIDEM-76, potwierdziło tę prognozę.
ANDRZEJ KRZYNOWEK
ПЕРЕВОД
Алла Пугачева
Штрихи к портрету
Она оказалась одним из крупнейших открытий советской песни семидесятых годов. На V Всесоюзном конкурсе эстрадной песни в Москве в 1974 году она привлекла внимание советской публики. В 1975 году с Международного фестиваля песни на Солнечном Берегу она привезла главную награду — «Золотого Орфея». На юбилейной ярмарке MIDEM-76 в Каннах она покорила «самую требовательную публику мира»: ее сравнивали с Лайзой Минелли, Ширли Маклейн, а Пол Зигель из Record World усмотрел в ней «соединение таланта Эдит Пиаф с сценической индивидуальностью Барбры Стрейзанд»!
Если отвлечься от оценок жюри и эффектных сравнений рецензентов, нельзя не согласиться, что на советской эстраде появилась личность, возможно, крупнейшая со времен Любови Орловой. Алла Пугачева в таких песнях, как «Посидим, поокаем» Александра Муромцева или «Ты снишься мне» Алексея Мажукова, представляет броский стиль ведетты, завоевывающей публику с первого взгляда. В этих песнях Пугачева больше всего напоминает нашу Ирэну Яроцку — с ее «парижской легкостью» и эстрадной хваткой.
Однако уже через мгновение она показывает свое новое лицо: певицы-актрисы, способной превратить короткую песню в великолепно сыгранную драму — с прологом, многочисленными сменами настроений в последующих «актах» и, наконец, с бравурным финалом... Здесь она больше всего заслуживает сравнения с Эдит Пиаф. Именно так, «разыгранная» Пугачевой песня «Арлекино» болгарского композитора Эмила Димитрова приобретает новые, никем не предугадывавшиеся качества — становится шлягером более крупным и более интересным, чем в годы своей наибольшей популярности (когда ее пели и в Польше). Пугачева умеет, наконец, потрясти публику и в драматической балладе Никиты Богословского о молодой актрисе, у которой отняли театр, любовь, а в конце и жизнь («Баллада о Ермоловой»).
Фигур такого масштаба исполнительских возможностей на мировой эстраде немного. К счастью, одна из них появилась именно в советской песне — а это дает нам шанс услышать ее на эстраде в Сопоте раньше, чем в случае ее знаменитых соперниц. Алла Пугачева могла бы также выступить на Фестивале советской песни в Зеленой Гуре, обладающем прекрасной традицией представлять лучшие голоса с берегов Невы, Москвы и Енисея.
Алла — москвичка. Она родилась в артистической семье: ее мать — эстрадная певица — потеряла голос во время выступлений во фронтовых театрах в памятную «русскую зиму» 1941 года (тогда ей сделали операцию на горле, после которой она уже не смогла вернуться на сцену); отец — артист цирка — также получил на войне тяжелые ранения. Девочка, выросшая в атмосфере артистических воспоминаний обоих родителей, с самых ранних лет мечтала о сцене. Учеба в музыкальной школе под руководством знаменитого Ипполитова-Иванова позволила ей обогатить врожденный музыкальный талант превосходной школой, которая сегодня вызывает восхищение критиков.
Уже после того, как советская певица завоевала «Золотого Орфея» на Солнечном Берегу, Александр Йосифов, директор фирмы грамзаписи «Балкантон» (и одновременно уважаемый композитор), громко заявил: «Алла Пугачева — это не только сенсация фестиваля “Золотой Орфей”, но и событие мирового масштаба». Прием, который был оказан Пугачевой международной аудиторией в «Les Ambassadeurs» на MIDEM-76, подтвердил это предсказание.
Анджей Кжиновек
Non Stop. — Варшава, Польша, 1976. — № 4 (апрель)
|
|
|
|
 |
|
|
|
| Rate this file (current rating : 0 / 5 with 4 votes) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
