|
|
Przekroj (Краков) 26.09.76
Gwiazdy estrady
AŁŁA PUGACZOWA (ZSRR)
Jest niezwykle sympatyczną i muzykalną dziewczyną. W swojej dotychczasowej karierze próbowała różnych gatunków piosenki rozrywkowej.
— Jak zaczynała pani swoją karierę?
— Podobno już od małego dziecka zdradzałam duże możliwości i zdolności muzyczne. Gdy zaczęłam chodzić do szkoły zapisałam się do chóru, brałam prywatne lekcje śpiewu i gry na fortepianie. Po skończeniu szkoły średniej rozpoczęłam studia muzyczne na wydziale dyrygentury chóralnej. Już po I roku studiów zaczęłam coraz częściej próbować swoich sił jako wokalistka. Po skończeniu studiów i otrzymaniu dyplomu zaczęłam pracę w filharmonii.
— Kiedy postanowiła pani śpiewać jako solistka?
— Taka szansa trafiła mi się dosyć szybko. Gdy pracowałam w filharmonii otrzymałam propozycję nagrania kilku piosenek do radia. Wtedy to zwrócił się do mnie Paweł Słobodkin, który prowadził zespół WIESIOŁYJE REBIATA, z propozycją śpiewania w jego grupie, a że zawsze marzyłam o karierze solistki w repertuarze rozrywkowym, z radością przyjęłam propozycję Pawła i od 1974 roku rozpoczęłam współpracę z tym zespołem.
— Na pierwszy sukces musiała pani czekać dosyć długo.
— Tak. W tym zawodzie niekiedy trzeba mieć dużo cierpliwości i wytrzymałości psychicznej oczekując na ten dzień, kiedy przyjdzie pierwszy sukces, zmieniający losy i karierę piosenkarza. U mnie to oczekiwanie było dosyć długie i nawet nosiłam się z zamiarem zakończenia kariery piosenkarskiej. Nawet przestałam na pewien czas śpiewać i dopiero po otrzymaniu propozycji wystąpienia na XI Międzynarodowym Festiwalu Piosenki "Złoty Orfeusz" w Słonecznym Brzegu (Bułgaria), postanowiłam jeszcze raz spróbować. Próba ta okazała się dla mnie szczęśliwa. Za interpretację piosenki Emila Dymitrowa Arlekin otrzymałam główną nagrodę festiwalu. Chciałam jeszcze dodać, że rok wcześniej na Wszechzwiązkowym Konkursie Artystów Estradowych w Związku Radzieckim otrzymałam również pierwszą nagrodę.
— A więc cierpliwość opłaciła się, czego najlepszym dowodem była reakcja sopockiej publiczności w czasie pani występu...
— Tak, ma pan rację. A swoją drogą występ w Sopocie zaliczam do najsympatyczniejszych koncertów w swojej karierze.
Rozmawiał: MAREK ALBER
ПЕРЕВОД
ЗВЕЗДЫ ЭСТРАДЫ
АЛЛА ПУГАЧЁВА (СССР)
Она чрезвычайно симпатичная и музыкальная девушка. В своей творческой карьере пробовала разные жанры эстрадной песни.
— Как вы начинали свою карьеру?
— Говорят, что ещё с малых лет я демонстрировала большие музыкальные возможности и способности. Когда я пошла в школу, то записалась в хор, брала частные уроки пения и игры на фортепиано. После окончания средней школы я начала музыкальное обучение на отделении хорового дирижирования. Уже после первого курса я стала всё чаще пробовать свои силы в качестве вокалистки. После окончания учебы и получения диплома я начала работать в филармонии.
— Когда вы решили петь в качестве солистки?
— Такой шанс представился мне довольно быстро. Когда я работала в филармонии, мне поступило предложение записать несколько песен на радио. Именно тогда ко мне обратился Павел Слободкин, который руководил ансамблем «Весёлые ребята», с предложением петь в его коллективе. А так как я всегда мечтала о карьере солистки в эстрадном репертуаре, я с радостью приняла предложение Павла и с 1974 года начала сотрудничество с этим ансамблем.
— Первого успеха вам пришлось ждать довольно долго.
— Да. В этой профессии иногда нужно иметь много терпения и психологической выдержки, ожидая того дня, когда придет первый успех, меняющий судьбу и карьеру певца. У меня это ожидание было довольно долгим, и я даже намеревалась завершить певческую карьеру. На какое-то время я даже перестала петь, и только после получения предложения выступить на XI Международном фестивале песни «Золотой Орфей» в Солнечном Берегу (Болгария), я решила попробовать ещё раз. Эта попытка оказалась для меня счастливой. За интерпретацию песни Эмиля Димитрова «Арлекин» я получила главную награду фестиваля. Хотела ещё добавить, что годом ранее на Всесоюзном конкурсе артистов эстрады в Советском Союзе я также получила первую награду.
— Значит, терпение окупилось, лучшим доказательством чего была реакция сопотской публики во время вашего выступления...
— Да, вы правы. И между прочим, выступление в Сопоте я отношу к числу самых приятных концертов в своей карьере.
Беседу вёл: МАРЕК АЛЬБЕР
Przekrój. — Варшава, Польша, 1976. — 26 сентября
|
|
|
|
 |
|
|
|
| Rate this file (No vote yet) |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
