|
Odglosy (Лодзь, Польша) 13-77
KARIERY
„Dzień dobry! Piszę do Was po raz pierwszy, ponieważ zdobyłam Wasz adres w ostatnim numerze „Radaru”. Jestem uczennicą VIII klasy i mam na imię Ania. Przepadam za muzyką rozrywkową i koniecznie chcę zostać piosenkarką. Koleżanki mówią, że jestem zgrabna (zwłaszcza nogi) i ładna i podobna do Jarockiej; tylko ona się lepiej ubiera. Zapiszcie mnie do Waszej Estrady oraz przyślijcie mi 3.000 zł na początek ponieważ są mi potrzebne, a rodzice nie mają ich skąd wziąć. Proszę Was bardzo, bo jestem w krytycznej sytuacji A WIĘC CZEKAM!”
I tu następuje nazwisko i adres. Jest to jeden z dziesiątków autentycznych listów, które wpływają do Estrady Łódzkiej od panienek (panowie piszą rzadziej) z całego kraju. Estrady stają się jedną z wielkich fabryk marzeń dla dorastających panienek i dowodem, że eksploatowany dotąd stereotyp gwiazd kina powoli wyparty zostaje przez stereotyp gwiazd estrady. Powstaje pewien mit: być gwiazdą estrady to być ładną, zgrabną, mieć łatwe życie i zarabiać pieniądze. Całe życie byłem przekonany, że jest tylko jeden zawód (ten najstarszy) na świecie, gdzie uroda i dobra figura są pomocne w łatwym życiu i wymienialne na pieniądze. Listy te utwierdzają mnie w przekonaniu, że wśród wytworów kulturowych najtrudniejszym do badania są młode dziewczyny.
W końcu kwietnia br. odbędzie się w Łodzi, już po raz trzeci, „krajowy konkurs młodych talentów „Nowe twarze polskiej rozrywki”. Konkurs ten odbył się pierwszy raz w 1974 roku, po ponad 10-letniej przerwie od czasu gdy podobnego typu przeglądy odbywające się w Szczecinie wylansowały Czesława Wydrzyckiego – Niemena, Helenę Majdaniec, Katarzynę Sobczyk, Michaja Burano, Karin Stanek i innych młodych, nieznanych wówczas wykonawców. Na marginesie tego konkursu warto chyba zastanowić się nad drogami do tzw. kariery, splątanymi misternie ścieżkami, które ułatwiają czasem szybki start, ale jakże często brak dalszej opieki powoduje, że większość młodych wykonawców powiększa sfatygowaną rekwizytornię piosenkarskiego banału.
Pisałem już wielokrotnie o tym, że początkiem artystycznej kariery estradowej jest w naszym kraju z reguły studencki teatr, kabaret, amatorski konkurs wokalny itp., bardzo rzadko natomiast specjalistyczne uczelnie. Poza jedyną katowicką wyższą szkołą muzyczną nie ma w szkołach teatralnych czy muzycznych żadnych wydziałów kształcących kadry dla estrady. Pojawiające się niekiedy głosy, że przedsiębiorstwa estradowe winny otwierać szkoły kształcące estradowych wykonawców należy traktować w takich kategoriach jak żądanie utworzenia Politechniki przy Zakładach Szlifierek „Ponar-Jotes”, która to Politechnika kształciłaby inżynierów dla potrzeb tej fabryki. Porzucam więc te dywagacje, zwłaszcza że od lat wielu środki masowego przekazu postulują reaktywowanie wydziału estradowego przy warszawskiej wyższej szkole teatralnej (absolwentami tego wydziału są m. in. Bohdan Łazuka, Jerzy Połomski) co okazuje się zajęciem o tyle pracochłonnym co w efekcie finalnym — zbędnym. Dzisiaj natomiast chciałbym zwrócić uwagę na różne drogi do sukcesu. Niekiedy biegunowo różne. Opieram się na przykładzie radzieckiej piosenkarki Ałły Pugaczowej oraz francuskiej wokalistki Mireille Mathieu. Mathieu która dziś otrzymuje 5 tysięcy franków za galowy koncert i jest jedną z trzech gwiazd — obok Gilberta Bécaud i Charlesa Aznavoura — która pobiera tak wysokie honorarium. Mireille Mathieu o początkach swojej kariery mówi w wywiadzie dla Paris Match: „...dla mnie osiągnięcie tego wszystkiego było więcej niż trudne. Szkołę opuściłam mając 12 lat, tak więc nie miałam żadnego przygotowania, ani ogólnego, ani muzycznego. W ciągu 10 lat pracy zmieniłam się nie tylko jako piosenkarka. Lubię pracę, lecz choć od najmłodszych lat chciałam zostać piosenkarką, nie sądziłam jednak jak bardzo ciężko trzeba pracować w tym zawodzie. Początkowo uczyłam się — przygotowując moje piosenki w języku niemieckim i angielskim — fonetycznej wymowy. Teraz mówię płynnie po niemiecku i po angielsku”.
Zupełnie inną drogę rozwoju artystycznego miała radziecka piosenkarka Ałła Pugaczowa, która ukończyła dwa wydziały — dyrygenturę chóralną i pianistykę Wyższej Szkoły Muzycznej w Moskwie. Wyszła za mąż, urodziła dziecko, aktualnie studiuje zaocznie reżyserię w moskiewskiej szkole teatralnej. Ałła Pugaczowa, obok Karela Gotta (również ukończył Wyższą Szkołę Muzyczną) jest aktualnie najwyżej ceniona przez koneserów światowego show-businessu. Ałła Pugaczowa osiągnęła sukces w momencie, kiedy sama była przekonana o tym, że nadeszła pora, aby wycofać się z estrady.
Dwa odmienne życiorysy, dwie odmienne drogi zmierzające jednak w sumie do tego samego celu. Nie ma więc recepty na sukces; najważniejsze to ustalić co się chce w życiu zrobić, a potem robić to jak najlepiej.
I chyba na tym polega istota duchowa człowieka, że wyraża się ona w tym, co człowiek tworzy, a nie kiedy to czyni. Oczywiście mechanizmy oddziaływania środków masowego przekazu, naciski postępu technologicznego, środowiska kulturalnego współczesnej cywilizacji mogą ułatwiać bardziej błyskotliwe i szybciej popularyzowane kariery artystyczne, ale o wszystkim decyduje talent i praca artysty.
A swoją drogą ciekaw jestem, kiedy do „Odgłosów” wpłynie listy mniej więcej takiej treści: „Drogi Redaktorze, chcę zostać dziennikarzem. Koledzy mi mówią, że mam ładne pióro (Loterman) i jestem podobny do Wawżaka. Przysyłajcie mi 10 patyków, bo jestem w krytycznej sytuacji. A WIĘC CZEKAM!”
ПЕРЕВОД
КАРЬЕРЫ
«Добрый день! Пишу Вам впервые, так как раздобыла Ваш адрес в последнем номере „Радара“. Я ученица VIII класса, и меня зовут Аня. Я без ума от эстрадной музыки и обязательно хочу стать певицей. Подруги говорят, что я стройная (особенно ноги), красивая и похожа на Яроцкую; только она одевается лучше. Запишите меня в Вашу Эстраду и пришлите мне для начала 3 000 злотых, так как они мне нужны, а родителям их взять негде. Очень Вас прошу, потому что я в критической ситуации, ТАК ЧТО ЖДУ!»
И далее следуют фамилия и адрес. Это одно из десятков подлинных писем, которые поступают в Лодзинскую эстраду от девчонок (юноши пишут реже) со всей страны. Эстрадные агентства становятся одной из главных фабрик грез для подрастающих девушек и доказательством того, что эксплуатируемый до сих пор стереотип кинозвезд постепенно вытесняется стереотипом звезд эстрады. Рождается определенный миф: быть звездой эстрады — значит быть красивой, стройной, вести легкую жизнь и зарабатывать деньги. Всю жизнь я был убежден, что на свете существует только одна профессия (та самая, древнейшая), где красота и хорошая фигура помогают в легкой жизни и конвертируются в деньги. Эти письма укрепляют меня в мысли, что среди всех культурных феноменов труднее всего поддаются изучению молодые девушки.
В конце апреля текущего года в Лодзи уже в третий раз пройдет национальный конкурс молодых талантов «Новые лица польской эстрады». Этот конкурс впервые состоялся в 1974 году, после более чем 10-летнего перерыва с тех пор, как аналогичные смотры в Щецине вывели на сцену Чеслава Выджицкого — Немена, Хелену Майданец, Катажину Собчик, Мишая Бурано, Карин Станек и других молодых, неизвестных тогда исполнителей. На полях этого конкурса, пожалуй, стоит задуматься о путях к так называемой карьере, о причудливо переплетенных тропах, которые иногда способствуют быстрому старту, но как же часто отсутствие дальнейшей поддержки приводит к тому, что большинство молодых исполнителей лишь пополняют собой истрепанный реквизит песенной банальности.
Я уже неоднократно писал о том, что началом эстрадной художественной карьеры в нашей стране, как правило, является студенческий театр, кабаре, любительский вокальный конкурс и т. п., и крайне редко — специализированные учебные заведения. За исключением единственной Высшей музыкальной школы в Катовице, в театральных или музыкальных училищах нет отделений, готовящих кадры для эстрады. Раздающиеся иногда голоса о том, что эстрадные предприятия должны открывать школы для подготовки эстрадных исполнителей, следует рассматривать в тех же категориях, что и требование создать Политехнический институт при шлифовальном заводе «Ponar-Jotes», который готовил бы инженеров для нужд конкретно этой фабрики. Поэтому я оставляю эти рассуждения, тем более что на протяжении многих лет средства массовой информации призывают к воссозданию эстрадного отделения при Варшавской высшей театральной школе (выпускниками этого отделения являются, среди прочих, Богдан Лазука, Ежи Поломский), что на поверку оказывается занятием столь же трудоемким, сколь в конечном итоге и ненужным. Сегодня же мне хотелось бы обратить внимание на разные пути к успеху. Порой полярно противоположные. Я опираюсь на пример советской певицы Аллы Пугачевой и французской вокалистки Мирей Матье. Матье, которая сегодня получает 5 тысяч франков за гала-концерт и является одной из трех звезд — наряду с Жильбером Беко и Шарлем Азнавуром, — получающих столь высокий гонорар. Мирей Матье о начале своей карьеры говорит в интервью журналу Paris Match: «...для меня достичь всего этого было более чем трудно. Я оставила школу в 12 лет, так что у меня не было никакой подготовки — ни общей, ни музыкальной. За 10 лет работы я изменилась не только как певица. Я люблю работу, но хотя с самых малых лет я хотела стать певицей, я все же не думала, как невероятно тяжело нужно в этой профессии трудиться. Поначалу, готовя свои песни на немецком и английском языках, я учила чисто фонетическое произношение. Сейчас я бегло говорю по-немецки и по-английски».
Совершенно иной путь художественного развития был у советской певицы Аллы Пугачевой, которая окончила два отделения — хорового дирижирования и фортепиано в Высшем музыкальном училище (музыкальном училище им. Ипполитова-Иванова / ГМПИ имени Гнесиных) в Москве. Вышла замуж, родила ребенка, в настоящее время заочно учится на режиссерском факультете в московском театральном институте (ГИТИС). Алла Пугачева, наряду с Карелом Готтом (также окончившим высшее музыкальное учебное заведение), в настоящее время ценится знатоками мирового шоу-бизнеса выше всего. Алла Пугачева добилась успеха в тот самый момент, когда сама уже была убеждена, что пришла пора уходить с эстрады.
Две разные биографии, два разных пути, ведущих, однако, в конечном счете к одной и той же цели. Таким образом, рецепта успеха не существует; главное — определить, что ты хочешь сделать в жизни, а затем делать это как можно лучше.
И, пожалуй, в этом заключается духовная суть человека — она выражается в том, что человек создает, а не в том, когда он это делает. Разумеется, механизмы воздействия средств массовой информации, давление технологического прогресса, культурная среда современной цивилизации могут способствовать более блестящим и быстрее популяризируемым художественным карьерам, но в конечном счете все решают талант и труд самого артиста.
А между прочим, мне интересно, когда в редакцию «Odgłosy» придет письмо примерно следующего содержания: «Дорогой Редактор, хочу стать журналистом. Друзья говорят мне, что у меня красивое перо (как у Лотермана) и я похож на Вавжака. Пришлите мне 10 штук (патыков / тысяч), потому что я в критической ситуации. ТАК ЧТО ЖДУ!»
|
|
|
|
