|
Swiat mlodych (Варшава) 23.08.83
Ałła Pugaczowa — artystka bezpretensjonalna
„Żyć, płonic, a nie tylko istnieć" - słowa piosenki napisanej wg wiersza Ilji Reznika pt. „Wznieś się ponad marność" stanowię credo życiowe i artystyczne Ałły Pugaczowej. Gościliśmy ją w Polsce wielokrotnie - ostatnio bardzo niedawno - na Zielonogórskim Festiwalu Piosenki Radzieckiej, po zakończeniu którego mieliśmy okazję podziwiać ją jeszcze przez kilkanaście dni w trakcie tournée po wielu polskich miastach. Wszędzie przyjmowano ją bardzo goręco. Podoba się, bo jest wyjątkowa. Urzeka nie tylko timbrem głosu, ale temperamentem estradowym, sposobem poruszania się, zachwyca fantazyjnym kostiumem i makijażem. Ma styl. Nic dziwnego więc, że po jej wyjezdzie pozostały nam nie tylko wspomnienia i piosenki, ale i moc teledysków.
Indywidualistką była od... zawsze. Już jako uczennica moskiewskiej szkoły muzycznej zwracała uwagę profesorów umiejętnością tworzenia własnej, niepowtarzalnej w stylu interpretacji każdego utworu. Studiowała pianino, ale czas wakacji dla niej był czasem gitary. Wędrowała z nią po Związku Radzieckim i śpiewała: w Gruzji, na Ukrainie, na Syberii... Do tych występów przygotowywała się starannie. Piosenki w jej repertuarze stanowiły na ogół własne kompozycje z własnymi tekstami. Mówiły o miłości, pracy - sprawach bliskich każdemu człowiekowi.
- Praca zabiera wszystko. Aż wstyd się przyznać, ale nie mam żadnego hobby. Jedna idea, jedno zainteresowanie - praca, piosenka - powiedziała niedawno Ałła dziennikarce udzielając wywiadu do „Kraju Rad".
Jest sławna. Ale, tak jak w wielu artystycznych biografiach, przypadek zadecydował o jej powodzeniu na estradzie. Na próbie programu „Pif-paf' Lifszyca i Lewenbuka otrzymała propozycję występu z piosenką „Robot" Mierabowa i Tanicza. Miała przygotowywać się do tego występu dwa dni. Już po 20 minutach od chwili wzięcia do ręki tekstu i nut - zaśpiewała, i to tak, że otrzymała natychmiastowy angaż.
„Robot" w jej interpretacji stał się radiowym przebojem. Debiutantka stała się gwiazdą.
Skąd styl tej piosenkarki tak odbiegający od sposobu śpiewania innych radzieckich, nawet znakomitych piosenkarzy, który tak przypadł do gustu publiczności? Ałła twierdzi, że znalazła go... w cyrku.
Po skończeniu szkoły muzycznej rozpoczęła pracę jako akompaniatorka w szkole cyrkowej. Dzięki przyjaciołom z tego dziwnego świata areny upodobała sobie styl „piosenkarki-clownessy": niekonwencjonalne kostiumy, ruch, wyrazista mimika. Stąd pewno ta niebywała filmowość każdego jej „numeru".
Stworzyła własny zespół muzyczny „Elektron", z którym odbywa wciąż tournée po Związku Radzieckim. Ale prawdziwą popularność w kraju przyniósł jej dopiero wielki sukces - Grand Prix na festiwalu „Złoty Orfeusz" w 1975 r., za gorzki śmiech z „Arlekina" i telewizyjne występy. W rok później gościliśmy Ałłę w Sopocie. Wystąpiła poza konkursem, jako gość honorowy.
Każdy rok w jej karierze - to rozwój. Coraz głębsze stają się jej piosenki, coraz więcej w nich akcentów dramatycznych. W ostatnim swoim programie „Monologach piosenkarki" śpiewa o sprawach, jak mówi, odwiecznych. Następny program planuje jako mniej romantyczny, a bardziej filozoficzny.
- Chciałabym przedstawić w nim swoją ocenę świata, swoje myśli, wszystko, co wymyślono i przeżyto, i dobre i gorzkie. Chcę widzów wyzwać na szczerość, na pojedynek: mówcie, kłóćcie się ze mną!
Po raz pierwszy do Sopotu Ałła Pugaczowa przybyła z Moskwy tuż po prapremierze filmu reż. Aleksandra Orłowa pt. „Kobieta, która śpiewa". Kreowała w nim główną rolę. Obecnie gra jedną z głównych ról w filmowej komedii muzycznej pt. „Miłość za miłość" w reż. Tatiany Bierezancewej realizowanej wg szekspirowskiej sztuki „Wiele hałasu o nic". Myśli też by wraz z mężem, reżyserem Aleksandrem Stefanowiczem nakręcić nowy film muzyczny. Kamera więc wabi ją coraz bardziej...
(eb)
Ałła: romantyczna, filozoficzna i zwyczajna
ПЕРЕВОД
Алла Пугачева — артистка безраздельно искренняя
«Жить, гореть, а не просто существовать» — слова песни, написанной на стихи Ильи Резника «Поднимись над суетой», составляют жизненное и творческое кредо Аллы Пугачевой. Мы принимали её в Польше неоднократно — совсем недавно на Фестивале советской песни в Зелёна-Гуре, после завершения которого имели возможность восхищаться ею еще в течение двух недель во время турне по многим польским городам. Везде её принимали очень горячо. Она нравится, потому что она исключительна. Завораживает не только тембром голоса, но и эстрадным темпераментом, манерой движения, восхищает фантазийными костюмами и макияжем. У нее есть стиль. Нет ничего удивительного в том, что после её отъезда нам остались не только воспоминания и песни, но и множество видеоклипов.
Индивидуальностью она была... всегда. Уже будучи ученицей московской музыкальной школы, она привлекала внимание профессоров способностью создавать собственную, неповторимую по стилю интерпретацию каждого произведения. Она училась по классу фортепиано, но время каникул для нее было временем гитары. Она странствовала с ней по Советскому Союзу и пела: в Грузии, на Украине, в Сибири... К этим выступлениям она готовилась тщательно. Песни в её репертуаре составляли в основном её собственные композиции с её собственными текстами. Они говорили о любви, работе — вещах, близких каждому человеку.
— Работа забирает всё. Аж стыдно признаться, но у меня нет никакого хобби. Одна идея, один интерес — работа, песня, — сказала недавно Алла журналистке, давая интервью для журнала «Kraj Rad».
Она знаменита. Но, как и во многих артистических биографиях, случай определил её успех на эстраде. На репетиции программы «Пиф-паф» Лившица и Левенбука она получила предложение выступить с песней «Робот» Мерабова и Танича. Ей давали на подготовку к этому выступлению два дня. Уже через 20 минут после того, как она взяла в руки текст и ноты, она спела — и спела так, что сразу получила приглашение на работу.
«Робот» в её интерпретации стал радийным шлягером. Дебютантка превратилась в звезду.
Откуда взялся стиль этой певицы, столь отличающийся от манеры пения других советских, даже выдающихся исполнителей, который так пришелся по вкусу публике? Алла утверждает, что нашла его... в цирке.
После окончания музыкального училища она начала работу в качестве аккомпаниатора в цирковом училище. Благодаря друзьям из этого удивительного мира арены она полюбила стиль «певицы-клоунессы»: неконвенциональные костюмы, движение, выразительная мимика. Отсюда, вероятно, эта поразительная кинематографичность каждого её «номера».
Она создала собственный музыкальный ансамбль «Электрон», с которым до сих пор совершает концертные поездки по Советскому Союзу. Но настоящую популярность в стране принес ей только огромный успех — Гран-при на фестивале «Золотой Орфей» в 1975 году за горький смех в «Арлекино» и выступления на телевидении. Годом позже мы принимали Аллу в Сопоте. Она выступила вне конкурса, в качестве почетного гостя.
Каждый год в её карьере — это развитие. Все более глубокими становятся её песни, все больше в них драматических акцентов. В своей последней программе «Монологи певицы» она поет о вещах, по её словам, вечных. Следующую программу она планирует как менее романтическую, а более философскую.
— Я бы хотела представить в ней свою оценку мира, свои мысли, всё, что придумано и пережито — и доброе, и горькое. Я хочу вызвать зрителей на откровенность, на поединок: говорите, спорьте со мной!
Впервые в Сопот Алла Пугачева приехала из Москвы сразу после предпремьерного показа фильма режиссера Александра Орлова под названием «Женщина, которая поет». Она исполнила в нем главную роль. В настоящее время она играет одну из главных ролей в киномузыкальной комедии под названием «Любовью за любовь» режиссера Татьяны Березанцевой, создаваемой по пьесе Шекспира «Много шума из ничего». Она также подумывает о том, чтобы вместе со своим мужем, режиссером Александром Стефановичем, снять новый музыкальный фильм. Кинокамера, таким образом, манит её всё сильнее...
(eb)
Алла: романтичная, философская и обыкновенная
Swiat mlodych. — Варшава, ПНР, 1983. — 23 августа (№ 100)
|
|
|
|
