|
Panorama (Польша) 35-1979
Dotrzeć do serc...
„Nazwano mnie wybranką losu — mówi Atła Pugaczowa — lecz moja droga do sławy i sukcesów nie była ani krótka ani łatwa. Śpiewu nigdy nie traktowałam i nie traktuję jako zawodu, to po prostu konieczność — bez piosenki, muzyki nie wyobrażam sobie życia!!!..."
Miałam okazję osobiście o tym się przekonać w czasie koncertów artystki w Leningradzie, a potem w Moskwie, już po jej powrocie do domu. Próby, koncerty, nagrania płytowe, telewizja, spotkania robocze z twórcami jej repertuaru wypełniały piosenkarce czas od rana do późnej nocy. Patrząc na zmęczoną, lecz zawsze pogodną, uśmiechniętą twarz i pytając czy nie jest zmęczona pracą, otrzymałam jedną odpowiedź — „ja nie pracuję, ja żyję”. Nie miałam jej za złe, iż na spotkanie ze mną zabrakło czasu. Kiedy wyjeżdżała do Moskwy powiedziała: proszę zadzwonić do mnie do domu, postaram się wygospodarować chwilę czasu na spotkanie i rozmowę. Zawsze po północy zastanie mnie pani już w domu!!!. Zadzwoniłam! Zastałam! Idąc opustoszałą o tej porze ulicą Gorkiego słyszałam jak zegar na wieży Kremlowskiej wybił godzinę pierwszą w nocy.
„Pora i godzina może niezbyt odpowiednie na spotkanie — tłumaczyła się sympatyczna gospodyni — lecz często dnia mi za mało na załatwienie najpilniejszych spraw. Teraz na przykład całe dnie spędzam w wytwórni płytowej »Melodia«. Kończę nagrywać dwie duże pozycje fonograficzne, na jednej zarejestrowałam jpiosenki radzieckich kompozytorów, druga natomiast jest płytą autorską”.
— Pani pierwszy album „Zwierciadło duszy” był prawdziwą sensacją artystyczną i ogromnym osobistym sukcesem. Czy kolejne płyty powtórzą sukces tej pierwszej?
— Trudno jest mi przewidzieć, ocenę pozostawiam słuchaczom. Dodam tylko, że swojego artystycznego emploi nie zmieniłam.
— Czy zechce pani dokładniej objaśnić tytuł płyty — „Zwierciadło duszy”?
— Z przyjemnością. W moich piosenkach śpiewam tylko o tym, na co reaguje moje serce, moja dusza, są one odzwierciedleniem moich poglądów, uczuć, myśli. Czyż można więc było znaleźć lepsze określenie?
— Od marca widzowie radzieccy (obecnie także polscy — przyp. A. P.) mają okazję nie tylko oklaskiwać panią na koncertach, lecz również oglądać w filmie „Gwiazda estrady” — w roli piosenkarki. Oglądając ten film skojarzyłam wiele przedstawionych w nim faktów z tymi prawdziwymi, z pani życia. Czyżby film ten był również zwierciadłem pani życia?
— Poniekąd. Piosenkarka Anna Strielcowa powiela pewien etap mojego życia z okresu, gdy wspinałam się na piosenkarski Olimp, gdy musiałam podjąć jedyną i najważniejszą w moim życiu decyzję. W filmie, podobnie jak w życiu, miałam nieudany romans i odniosłam autentyczny sukces taki sam jak na Wszechzwiązkowym Konkursie Artystów Estrady. Autentyczne też były próby z zespołem i publiczne występy. I piosenki. A śpiewam ich w filmie sporo.
— Zwiastunami tego kolorowego obrazu są trzy piosenki doskonale znane już w Polsce — „90 Sonet”, „Przyjeżdżaj” i „Kobieta, która śpiewa” — wszystkie kompozycji Borisa Gorbonosowa. Mało kto wie, że kompozytor Boris Gorbonosow i Ałła Pugaczowa to jedna i ta sama osoba...! Pani Ałło, skąd ten pomysł?
— To, że sama komponuję piosenki nie było dla nikogo tajemnicą. Ze względu na moje nazwisko nie chciałam korzystać „z taryfy ulgowej”. Wpadłam więc na pomysł podszycia się pod kogoś, kto w ogóle nie istnieje. Tych kilka piosenek pokazałam reżyserowi, piosenki podobały się. Wytwórnia filmowa postanowiła poprosić tego „młodego kompozytora” o napisanie melodii, która byłaby motywem przewodnim filmu. Oczywiście, kompozytora o takim nazwisku nie odnaleziono i musiałam przyznać się do popełnionych kompozycji. W formie „kary” zlecono mi napisać motyw przewodni do filmu.
— Ma pani świetnych, uznanych „dostawców piosenek”, a mimo to coraz częściej sama komponuje i pisze teksty piosenek...
— Bo nie zawsze proponowany repertuar mi odpowiada. Mnie nie są potrzebne po prostu muzyka i po prostu słowa. Jedno z drugim musi tworzyć jakąś całość, mieć sens, wyrażać jakiś stosunek do życia, a najważniejsze, by najkrótszą drogą dotrzeć do serc widzów, słuchaczy — po prostu do ludzi!
— Piosenkarka, kompozytorka, aktorka, autorka tekstów piosenek, studentka, matka i żona — jak godzi pani ze sobą tyle rozlicznych obowiązków?
— Kosztem rodziny, wielu wyrzeczeń i snu. Mam tylko tę jedną zaletę, iż nie robię wszystkiego na raz. Nie występuję do „upadłego”, teksty i muzykę piszę, gdy mam tzw. „natchnienie”, płyty nagrywam, gdy mam na to naprawdę dużo czasu, uczę się i przygotowuję do egzaminów w hotelach. Mam tylko wyrzuty sumienia, że rodzinie poświęcam zbyt mało czasu, lecz już wkrótce nadrobię zaległości.
— Jest pani piosenkarką doskonale znaną w wielu krajach Europy, nawet i w Ameryce, lecz popularność i sympatia, jaką ćieszy się w naszym kraju nie ma w sobie równej...
— Ogromnie cieszy mnie ten fakt. Mam wiele na to dowodów w postaci listów od moich polskich sympatyków. Z radością przyjmuję zaproszenia do odwiedzenia pani kraju. Jest mi on szczególnie bliski, w Sopocie otrzymałam cenną nagrodę, w Polsce mam wielu przyjaciół. W rewanżu niejako, staram się po każdym swoim pobycie zostawić jakiś ślad — programy i filmy muzyczne, nowe piosenki.
— Czy ma pani jakąś receptę na sukces? Komu zawdzięcza pani swą obecną pozycję?
— Zdziwi się pani, lecz odpowiem krótko: SOBIE. Sukces można zdobyć dzięki pracy i tylko pracy nad sobą.
— Liczne, zagraniczne wyjazdy są świetną okazją do zapoznania się z twórczością międzynarodowych sław estrady, zawarcia znajomości... i wielkich przyjaźni.
— Najbardziej cenię sobie jedną przyjaźń, długoletnią i wypróbowaną. Na imię jej Maryla Rodowicz!!! W dowód wzajemności zadedykowałam Maryli swoją najnowszą piosenkę pt. „Gwiezdne lato”.
I Ałła Pugaczowa zasiadła do pianina.
Rozmawiała: ADRIANA POLAK
ПЕРЕВОД
«Достучаться до сердец...»
"Меня называют баловнем судьбы, — говорит Алла Пугачёва, — но мой путь к славе и успеху не был ни коротким, ни легким. Я никогда не рассматривала пение как профессию, это просто необходимость — без песни, без музыки я не могу представить свою жизнь!!!.."
У меня была возможность лично убедиться в этом во время концертов артистки в Ленинграде, а затем в Москве, уже после её возвращения домой. Репетиции, концерты, записи пластинок, телевидение, рабочие встречи с создателями ее репертуара занимали время певицы с утра до поздней ночи. Глядя на усталое, но всегда безмятежное, улыбающееся лицо и спрашивая, не устала ли она от работы, я получила один ответ — „Я НЕ РАБОТАЮ, Я ТАК ЖИВУ". Я не винила ее за то, что на встречу со мной ей не хватило времени. Уезжая в Москву, она сказала: "Пожалуйста, позвоните мне домой, я постараюсь выделить время для встречи и разговора. Вы всегда можете застать меня дома после полуночи!!!" Я позвонила! И застала! Идя по пустынной в это время улице Горького, я слышала, как часы на Кремлевской башне пробили час ночи.
— Столь поздний час, может быть, и не подходит для встречи, — объяснила приветливая хозяйка, - но часто мне не хватает дня для решения самых неотложных дел. Сейчас, к примеру, всё время я провожу на фирме грамзаписи «Мелодия». Заканчиваю запись двух больших дисков-гигантов: на одном будут песни советских композиторов, а другая — авторская пластинка.
— Ваш первый альбом "Зеркало души" был настоящей художественной сенсацией и огромным личным успехом. Повторит ли следующий альбом успех первого?
— Мне трудно предугадать, я оставляю оценку слушателям. Добавлю только, что своему артистческому амплуа я не изменяла!
— Не можете ли Вы более конкретно пояснить название пластинки - "Зеркало души"?
— С удовольствием. В своих песнях я пою только о том, на что реагирует мое сердце, моя душа, они являются отражением моих взглядов, чувств, мыслей. Так можно ли найти название лучше?
— С марта советские зрители (а ныне польские — прим. А.П.) имеют возможность не только аплодировать Вам на концертах, но и увидеть Вас в фильме «Женщина, которая поёт» (в Польше - "Звезда эстрады") - в роли певицы. При просмотре этого фильма я связала многие из представленных в нем фактов с реальностью. Неужели этот фильм тоже является зеркалом Вашей жизни?
— Отчасти. Певица Анна Стрельцова повторяет определенный этап моей жизни, когда я поднималась на певческий Олимп, когда мне приходилось принимать единственное и самое важное в моей жизни решение. В фильме, как и в жизни, у меня был неудачный роман, и я добилась настоящего успеха, как на Всесоюзном конкурсе артистов эстрады. Подлинными также были репетиции с группой и публичные выступления. И песни. Я пою их в фильме много.
— Предвестниками этой красочной картины являются три песни Бориса Горбоноса, уже хорошо известные в Польше — "Сонет Шекспира", "Приезжай", "Женщина, которая поёт". Но мало кто знает, что композитор Борис Горбонос и Алла Пугачёва — одно и то же лицо!.. Пани Алла, откуда эта идея?
— То, что я сама сочиняю песни, ни для кого не было секретом. Захотелось, чтобы к ним отнеслись непредвзято. Поэтому мне пришла в голову идея выдать себя за человека, которого вообще не существует. Несколько песен я показала режиссеру, песни понравились. Киностудия решила попросить этого "молодого автора" написать мелодию, которая станет лейтмотивом фильма. Конечно, композитора с таким именем не нашли, и пришлось признаться во всём. После чего мне "в наказание" было поручено написать фоновую музыку для фильма.
— У Вас есть отличные, признанные авторы песен, и всё же всё чаще Вы сочиняете и пишете тексты песен сами...
— Потому что не всегда предлагаемый репертуар меня устраивает. Мне нужна не просто музыка, не просто слова. Одно с другим должно создавать единое целое, иметь смысл, выражать какое-то отношение к жизни, а главное, кратчайшим путем достигнуть сердец зрителей, слушателей, просто людей!
— Певица, композитор, актриса, автор песен, студентка, мать и жена — как в Вас согласуются столько разрозненных обязанностей?
— За счёт семьи, многих жертв и сна. У меня есть только одно преимущество: я не делаю всё сразу. Я не выступаю "до упаду", тексты и музыку пишу, когда у меня есть так называемое вдохновение, песни записываю, когда у меня действительно есть на это время, учусь и готовлюсь к экзаменам в гостиничных номерах. У меня есть только сожаление, что я уделяю слишком мало времени семье, но, думаю, я ещё наверстаю.
— Вы певица, хорошо известная во многих странах Европы, даже в Америке, а популярности и симпатии, которыми Вы пользуетесь в нашей стране, нет равных...
— Я очень рада этому факту. Об этом свидетельствуют письма моих польских поклонников. Я с радостью принимаю приглашения посетить вашу страну. Она мне особенно близка, ведь в Сопоте я получила Гран-При, и в Польше у меня много друзей. В свою очередь, после каждого своего пребывания у вас я стараюсь оставить какой-то след — программы и музыкальные фильмы, новые песни.
— У вас есть рецепт успеха? Кому Вы обязаны своим нынешним положением?
— Вы удивитесь, но я отвечу коротко: себе. Успех может быть достигнут благодаря работе и только работе над собой.
— Многочисленные зарубежные поездки — прекрасная возможность познакомиться с творчеством международных звёзд эстрады, завести знакомство, подружиться...
— Больше всего я ценю одну дружбу, давнюю и испытанную. По имени Марыля Родович!!! В знак нашей взаимной симпатии я посвятила Марыле свою последнюю песню — "Звездное лето".
И Алла Пугачёва села к роялю.
Беседовала Адриана Полак
Перевод с польского: Алексей Баранов
Panorama. — Варшава (Польша), 1979. — № 35 (2 сентября)
|
|
|
|
