|
Gazeta Lubuska (Зелёна-Гура) 12-13.04.1980
Alla znów śpiewa w Polsce : Piosenka jest moim wyznaniem
KORESPONDENCJA Z MOSKWY
Miło wejść do mieszkania, w którym wita na progu szczery uśmiech Ałły Pugaczowej. A w głębi huczy wesoło ogień na kominku, jako że wiosna nastaje w Moskwie później. Rozglądam się wokół, jak to zwykle bywa, gdy jest się gdzieś zaproszonym po raz pierwszy. Mieszkanie przy ulicy Gorkiego jest obszierne. Pastelowe tapety, stylowe lustra. Wszystko w dobrym guście. Pugaczowa nie tylko śpiewa, ale i sama maluje obrazy. Na jednej ze ścian, za dużą szybą, honorowe miejsce zajmują piosenkarskie trofea pani domu: Bursztynowy Słowik z naszego Sopotu, Złoty Orfeusz z Bułgarii.
Przechodzimy dalej. W rogu pokoju jest zaciszny barek z wysokimi stołkami. Tu będzie nam się rozmawiało najswobodniej — mówi Ałła Pugaczowa i nalewa do kieliszków szampana. Gość w dom, serce u mej otwarte dla wszyskich.
— Z takiego domu aż żal się ruszać.
— Będę mogła przebywać w nim trochę więcej, gdy na górze, nad mieszkaniem, pod samym dachem urządzę studio. Szczerze jednak powiem, że do wędrownego trybu życia, który jest pisany artystom, łatwo się przywyka. I człowiek czuje się w domu jak w gościnie, a w tych różnych miejscach które wypada mu nieustannie zmieniać — jak w domu. I to się wydaje normalne.
— Gdy pada nazwisko: Pugaczowa, każdy myśli od razu o „Arlekinie". Piosenki, które śpiewała Pani w Sopocie 1979, były jednak w innym stylu.
— „Arlekin" to już dla mnie przeszłość, rozdział zamknięty. W ciągu kilku lat, które upłynęły od premiery, zmieniłam się jako człowiek. Nie mogę pozostawać w starej masce. To byłby fałsz. Mówię sobie: masz w ręku szansę. Możesz śpiewać to, co chcesz. Wolno ci eksperymentować. Byłabym lekkomyślna, gdybym odrzucała taką możliwość.
— Nigdy me ukrywam w piosence własnych myśli, przeżyć, doznań. Każda nowa piosenka jest dla mnie rodzajem spowiedzi, wyznania. Wiem, że słuchacze szukają takie w piosence prawdy i autentyzmu.
— Piszą do Pani o tym?
— Otrzymuję wiele listów, adresowanych po prostu: Alła Pugaczowa, Moskwa. Piszą do mnie z różnych stron. Zwierzają mi się ze swych kłopotów osobistych.
— Już wiemy, jakie są Pani wymagania w stosunku do własnych piosenek. Piosenkarze zwykle narzekają na brak repertuaru, trudności z jego zdobyciem. Jak Pani sobie z tym radzi?
— Polegam tutaj, tak jak w życiu, na związkach przyjacielsklch. Korzystam że skarbnicy wielkiej poezji Achmatowej, Villona, Apollinaire'a. W tej wielkiej poezji mówi się same ważne rzeczy. Ale lubię przede wszystkim teksty pisane specjalnie dla mnie, w których jest dzisiejszy duch, współczesny język, nowa myśl. Razem z autorem i kompozytorem szukam naj bardziej odpowiadającej ml treści i formy.
Kiedyś odpowiedziałam jednemu z radzieckich dziennikarzy na pytanie: jaki jest mój zawód: nie jestem aktorką ani piosenkarką. Jestem kobietą, która śpiewa. A co będze jak zerwę z piosenką? Będę kobietą, która nie śpiewa.
— Do Polski przybywa Pani jak do dobrych znajomych?
— Wprost przeciwnie. Uważam, że publiczność polska zna mnie bardzo mało, bo przećież poza sopocką widownią, tylko z małego ekranu. A w telewizji to nie jestem ja — prawdziwa. Tylko na koncercie, poprzez żywy kontakt, mogą zobaczyć jaka rzeczywiście jestem, zrozumieć mnie jako człowieka. Tym bardziej jestem rada z wiosennych występów w Polsce. Telewizja to tylko jakby ilustracja piosenki. Tak samo nie wszystkie piosenki, które nagrywam na płyty, włączam do programu na żywo, bo bywają utwory tylko do słuchania, a nie do aktorskiej interpretacji.
— Jakie są Pani najnowsze zainteresowania w piosence?
— Zwykle na wiosnę przygotowuję nowy program. Zaczynam jakby nowe życie. W swym najnowszym widowisku opartym na piosence aktorskiej chcę pokazać obraz kobiety, różne jej twarze. Będzie to jakby piosenkarski monolog, w którym odkrywam siebie, rozglądam się wokoło i widzę wszystko przez, szkło powiększające.
(W tym momencie artystka spojrzała dyskretnie na zegarek!)
— Spieszy się Pani?
— Mam zaraz zajęcia w Instytucie Teatralnym. Studiuję reżyserię estradową. Wiem, jak ważną sprawą dla początkującego piosenkarza jest opieka reżyserska. Chciałabym pomóc innym.
— Widzieliśmy film przed stawiający Pani sztukę piosenkarską. Czy będzie następny?
— Reżyser filmowy Aleksander Stefanowicz — mój mąż — realizuje film pt. „Recital". Będziemy kręcić niektóre sceny także w Polsce.
— Czy Jest Pan zadowolony z Ałły Pugaczowej — aktorki? — pytam reżysera.
— Nie na darmo publiczność radziecka wybrała ją w 1979 artystką roku.
Rozmawiała: BARBARA HENKEL
ПЕРЕВОД
Алла снова поет в Польше: Песня — это мое признание
Корреспонденция из Москвы
Приятно войти в квартиру, где на пороге вас встречает искренняя улыбка Аллы Пугачевой. А в глубине весело гудит огонь в камине, поскольку весна наступает в Москве позже. Я осматриваюсь вокруг, как это обычно бывает, когда оказываешься где-то в гостях впервые. Квартира на улице Горького просторная. Пастельные обои, стильные зеркала. Все в хорошем вкусе. Пугачева не только поет, но и сама пишет картины. На одной из стен, за большим стеклом, почетное место занимают певческие трофеи хозяйки дома: Янтарный Соловей из нашего Сопота, Золотой Орфей из Болгарии.
Мы проходим дальше. В углу комнаты находится уютный бар с высокими стульями. «Здесь нам будет разговаривать удобнее всего», — говорит Алла Пугачева и наливает в бокалы шампанское. Гость в дом — мое сере открыто для всех.
— Из такого дома даже жаль уезжать.
— Я смогу находиться в нем немного больше, когда наверху, над квартирой, под самой крышей оборудую студию. Однако скажу честно, что к кочевому образу жизни, который предначертан артистам, легко привыкаешь. И человек чувствует себя дома как в гостях, а в тех различных местах, которые ему приходится постоянно менять — как дома. И это кажется нормальным.
— Когда звучит фамилия Пугачева, каждый сразу думает об «Арлекино». Однако песни, которые Вы пели в Сопоте в 1979 году, были совсем в другом стиле.
— «Арлекино» — это для меня уже прошлое, закрытая глава. За те несколько лет, которые прошли с премьеры, я изменилась как человек. Я не могу оставаться в старой маске. Это было бы фальшью. Я говорю себе: у тебя в руках есть шанс. Ты можешь петь то, что хочешь. Тебе дозволено экспериментировать. Я была бы легкомысленной, если бы отвергала такую возможность.
Я никогда не скрываю в песне собственных мыслей, переживаний, чувств. Каждая новая песня для меня — это своего рода исповедь, признание. Я знаю, что слушатели ищут в песне такую же правду и аутентичность.
— Вам пишут об этом?
— Я получаю много писем, адресованных просто: Алла Пугачева, Москва. Пишут мне из самых разных мест. Доверяют мне свои личные проблемы.
— Мы уже знаем, каковы Ваши требования по отношению к собственным песням. Певицы обычно жалуются на отсутствие репертуара, трудности с его поиском. Как Вы с этим справляетесь?
— Я полагаюсь здесь, как и в жизни, на дружеские связи. Пользуюсь сокровищницей великой поэзии Ахматовой, Вийона, Аполлинера. В этой великой поэзии говорят только о важных вещах. Но больше всего я люблю тексты, написанные специально для меня, в которых есть сегодняшний дух, современный язык, новая мысль. Вместе с автором и композитором я ищу наиболее соответствующее мне содержание и форму.
Когда-то я ответила одному из советских журналистов на вопрос о том, какова моя профессия: «Я не актриса и не певица. Я женщина, которая поет». А что будет, если я порву с песней? «Я буду женщиной, которая не поет».
— В Польшу Вы приезжаете как к хорошим знакомым?
— Напротив. Я считаю, что польская публика знает меня очень мало, ведь, помимо сопотской аудитории, только с малого экрана. А в телевизоре это не я — настоящая. Только на концерте, через живой контакт, они могут увидеть, какая я на самом деле, понять меня как человека. Тем более я рада весенним выступлениям в Польше. Телевидение — это всего лишь своего рода иллюстрация песни. Точно так же не все песни, которые я записываю на пластинки, я включаю в живую программу, потому что бывают произведения только для прослушивания, а не для актерской интерпретации.
— Каковы Ваши новейшие интересы в песне?
— Обычно весной я готовлю новую программу. Я начинаю словно новую жизнь. В своем самом новом представлении, основанном на актерской песне, я хочу показать образ женщины, разные её лица. Это будет своего рода певческий монолог, в котором я раскрываю себя, оглядываюсь вокруг и вижу всё словно через увеличительное стекло.
(В этот момент артистка украдкой взглянула на часы!)
— Вы спешите?
— У меня сейчас занятия в Театральном институте. Я изучаю эстрадную режиссуру. Я знаю, как важна для начинающего певца режиссерская опека. Мне хотелось бы помочь другим.
— Мы видели фильм, представляющий Ваше певческое искусство. Будет ли следующий?
— Кинорежиссер Александр Стефанович — мой муж — реализует фильм под названием «Рецитал». Мы будем снимать некоторые сцены также и в Польше.
— Довольны ли Вы Аллой Пугачевой как актрисой? — спрашиваю я режиссера.
— Не зря советская публика выбрала её в 1979 году артисткой года.
Интервью вела БАРБАРА ХЕНКЕЛЬ
|
|
|
|
