|
Sztandar ludu (Люблин) 08.10.82
Ałła Pugaczowa i jej sztuka
W swych wypowiedziach dla prasy znakomita radziecka piosenkarka Ałła Pugaczowa stwierdza, że atmosfera w salach koncertowych tylko w niewielkim stopniu jest zależna od tego, czy słuchają jej śpiewu mieszkańcy chłodnej północy, czy upalnego południa. Konieczne jest tylko jedno - aby publiczność była wrażliwa.
Wszystko pozostałe jest sprawą profesjonalnych umiejętności artysty i towarzyszących mu muzyków, sprawą tego, jaki nastrój potrafią oni wytworzyć. Moje „warunki pracy" podczas koncertu — mówi Ałła — w decydującej mierze zależą ode mnie samej. Albo umiem je sobie zapewnić, albo nie. Atmosfera koncertu jest elementem składowym pracy artysty.
Ałła Pugaczowa ukończyła wydział dyrygentury, a następnie reżyserii estradowej Instytutu Teatralnego im. Łunaczarskiego, studiowała muzykę klasyczną i zasady kompozycji. Jak twierdzi, bez tej pracy przygotowawczej niewiele mogłaby zdziałać. Współczesna działalność rozrywkowa, obok aspektów czysto muzycznych, wchłania coraz więcej elementów z innych sfer twórczości. Powstaje swoista, synteza, muzyki, tańca, scenografii, sztuki teatralnej, czasem — filmu. Piosenka na estradzie jest właściwie widowiskiem. Pożądane są wszelkiego rodzaju pomysły. Bez pewnej teatralizacji, muzyka rozrywkowa jest dziś szara i nudna. Studia utorowały mi do tego profesjonalną , drogę — stwierdza artystka — a jak wiadomo teraz bez profesjonalizmu nie można sobie długofalowa wyobrazić muzyki popularnej.
Ałła Pugaczowa sama również komponuje piosenki. Oto, co mówi na ten temat:
Specjaliści są zwykle sceptycznie nastawieni do prób kompozytorskich podejmowanych przez kobiety, wymyśliłam więc na potrzeby współpracy z filmem postać kompozytora Gorbonosa. Z ciekawością obserwowałam, jak „,jego" prace chętnie przyjmowano, podobno bowiem w przeciwieństwie do moich prób czuło się w tych kompozycjach pewność ręki i fachowość. Raz nawet w studio filmowym postawiono mi go za wzór. Wkrótce jednak wszystko wyszło na jaw i wyznałam prawdę. Ale mogłam już spokojnie komponować pod własnym nazwiskiem.
O swej roli w filmie "Kobieta, która śpiewa" Ałła Pugaczowa mówi, że wszystko było tam podporządkowane stronie muzycznej, co spowodowało, że ucierpiały inne jego wartości. Jeśli jeszcze kiedyś będą kręcić film podobnego rodzaju — konstatuje piosenkarka —przystąpię do pracy dopiero wówczas, gdy nabiorę przekonania, że nie tylko jego poziom muzyczny, ale ogólny może mnie usatysfakcjonować. To jest lekcja, jaką dała mi praca w moim pierwszym filmie.
Wielbiciele Ałły Pugaczowej nie dają jej spokoju, ani w kraju, ani na występach zagranicznych. Jak mówi artystka, są oni w większości bardzo młodzi, zaś swą popularność traktuje ona: z pewnym dystansem, bo w każdej chwili wszystko może się zmienić i wielbiciele znikną. Początkowo nawet nie byłam najgrzeczniejsza, bo działało mi to na nerwy — przyznaje Ałła Pugaczowa. Teraz staram się publiczności dawać do zrozumienia, że muzyka, piosenka i ja należymy do niej na scenie. Tylko tam mamy sobie coś do powiedzenia i tylko tam nasz kónktakt ma sens. Wszystko inne to bańka mydlana...
Napytana czy myśli o tym, co będzie robić za 10 lub 15 lat — odpowiada, że nie sądzi, aby ludzie chcieli jej słuchać wiecznie. Gdy poczuje, że wyczerpała możliwości dalszego rozwoju artystycznego, wycofa się. Wówczas chętnie zajęłaby się przygotowywaniem młodych ludzi, którzy mają talent, do poświęcenia się muzyce popularnej. — Bardzo podobałaby mj się taka praca dydaktyczna, ponieważ dzięki niej to, czego się nauczyłam, nie pozostawałoby wyłącznie moją własnością — mówi Ałła Pugaczowa. — Doświadczenie nie powinno zniknąć wraz z tym, kto je zdobył.
(PAP)
ПЕРЕВОД
Алла Пугачёва и её искусство
В своих высказываниях для прессы выдающаяся советская певица Алла Пугачёва утверждает, что атмосфера в концертных залах лишь в незначительной степени зависит от того, слушают ли её пение жители холодного севера или жаркого юга. Необходимо только одно — чтобы публика была чуткой.
Всё остальное — вопрос профессионального мастерства артиста и сопровождающих его музыкантов, вопрос того, какое настроение они способны создать. «Мои "условия работы" во время концерта, — говорит Алла, — в решающей мере зависят от меня самой. Либо я умею их себе обеспечить, либо нет. Атмосфера концерта является составным элементом работы артиста».
Алла Пугачёва окончила дирижёрский факультет, а затем отделение эстрадной режиссуры Государственного института театрального искусства имени Луначарского, изучала классическую музыку и основы композиции. Как она утверждает, без этой подготовительной работы мало что смогла бы сделать. Современная индустрия развлечений, помимо чисто музыкальных аспектов, впитывает в себя всё больше элементов из других сфер творчества. Возникает своеобразный синтез музыки, танца, сценографии, театрального искусства, а иногда — кино. Песня на эстраде — это, по сути, зрелище. Приветствуются любые оригинальные идеи. «Без определённой театрализации популярная музыка сегодня сера и скучна. Учёба проложила мне к этому профессиональный путь, — констатирует артистка, — а, как известно, сейчас без профессионализма невозможно долгосрочно представить себе популярную музыку».
Алла Пугачёва также сама сочиняет песни. Вот что она говорит по этому поводу: «Специалисты обычно скептически настроены к композиторским попыткам женщин, поэтому для целей сотрудничества с кино я придумала персонаж композитора Горбоноса. С любопытством я наблюдала, как "его" работы охотно принимались, ведь, по общему мнению, в отличие от моих собственных попыток, в этих композициях чувствовались уверенность руки и подлинный профессионализм. Однажды на киностудии его даже поставили мне в пример. Однако вскоре всё раскрылось, и я призналась в правде. Но после этого я уже могла спокойно сочинять под своей собственной фамилией».
О своей роли в фильме "Женщина, которая поёт" Алла Пугачёва говорит, что всё там было подчинено исключительно музыкальной стороне, из-за чего пострадали другие художественные ценности картины. «Если когда-нибудь ещё будут снимать фильм подобного рода, — констатирует певица, — я приступлю к работе только тогда, когда обрету уверенность, что не только его музыкальный, но и общий художественный уровень сможет меня удовлетворить. Это урок, который мне дала работа в моём первом кинофильме».
Поклонники Аллы Пугачёвой не дают ей покоя ни в стране, ни во время зарубежных выступлений. Как говорит артистка, в большинстве своём они очень молоды, а к собственной популярности она относится с определённым дистанцированием, ведь в любой момент всё может измениться, и поклонники исчезнут. «Поначалу я даже не была самой вежливой, потому что это действовало мне на нервы, — признаётся Алла Пугачёва. — Теперь я стараюсь дать публике понять, что музыка, песня и я сама принадлежат ей только на сцене. Только там нам есть что сказать друг другу, и только там наш контакт имеет смысл. Всё остальное — мыльный пузырь...»
На вопрос, думает ли она о том, что будет делать через 10 или 15 лет, она отвечает, что не считает, будто люди захотят слушать её вечно. Когда она почувствует, что исчерпала возможности дальнейшего художественного развития, она уйдёт со сцены. Тогда она с удовольствием занялась бы подготовкой молодых талантливых людей, решивших посвятить себя популярной музыке. «Мне бы очень понравилась такая дидактическая работа, поскольку благодаря ей то, чему я научилась, не оставалось бы исключительно моей собственностью, — говорит Алла Пугачёва. — Опыт не должен исчезать вместе с тем, кто его прибрёл».
(PAP)
Sztandar Ludu. — Lublin, ПНР, 1982. — 8 октября (№198)
|
|
|
|
