|
Perspektywy (Варшава) 08.07.83 (№ 27)
Rozmowa z Ałłą Pugaczową
Być gwiazdą
Fascynuje skalą głosu, intryguje zmiennością nastrojów, zadziwia temperamentem i żywiołowością. Jest jedną z wybitnych indywidualności europejskiej estrady. W czerwcu dała kilka recitali w naszym kraju.
„Perspektywy": —W tym roku była Pani we Włoszech. Po występach w Polsce jedzie Pani do Francji, Japonii i Szwecji. Dlaczego właśnie taka trasa?
ALLA PUGACZOWA: —To dosyć proste. Szwecję chciałam poznać od dawna. Francją jestem zafascynowana, szczególnie tradycją piosenki aktorskiej oraz twórczością Edith Piaf, Jacquesa Brela, Becaud. Każde spotkanie z Paryżem jest ogromnie interesujące i stanowi dla mnie duże doświadczenie zawodowe. Mam wrażenie, że publiczność francuska rozumie mnie w pól słowa. Do Włoch lubię jeździć, bo nasze ternperementy, tzn. mój i publiczności, są bardzo podobne. W Japonii, chociaż nigdy dotąd tam nie byłam, jestem od dawna popularna dzięki płytom i programom telewizyjnym.
„P": — Czym dla piosenkarki jest występ w paryskiej „Olimpii"?
A. P. — Wszystkim: marzeniem, uznaniem, nagrodą, potwierdzeniem, że robi się coś dobrze i momentem przełomowym w karierze. Występ w „Olimpii” śnił mi się po nocach.
,,P".: — Jak długo przygotowywała się Pani do tego koncertu?
A.P.: — Właściwie cale życie. Ale tak naprawdę to 5 miesięcy. Tyle czasu upłynęło od zaproszenia przez dyrektora „Olimpii”, Jean Berrisa, który był na koncercie w Moskwie i bardzo podobał mu się mój występ. Potem dopiero zaczęły się wątpliwości, czy nie podjął decyzji zbyt pochopnie. Wystarczyło mu jednak odwagi, by zaryzykować. Przed koncertem bał się ze mną rozmawiać, potem stał za kulisami i ściskał kciuki. Po występie przyniósł skrzynkę szampana. To był także jego wielki sukces.
„P".: — A czy dla Pani koncert ten był tylko sukcesem?
A. P.: — Zdobyłam kilka ważnych doświadczeń. Przede wszystkim jednak udowodniłam francuskiej publiczności, że estrada radziecka to nie tylko bałałajka i kalinka. Widziałam zaskoczenie na twarzach, gdyż ludzie przyszli posłuchać jak śpiewam matrioszkę i kazaczoka. Poza tym po koncercie podpisałam kontrakt z firmą ,,Riviera" na nagranie płyty, wstępną umowę na występy w Centrum Kultury im. Pierra Cardina oraz nakręcenie telewizyjnego filmu o mnie.
„P": — Czy tak częste koncerty za granicą nie pozbawiają rodzimej publiczności kontaktu z Pani piosenką?
A.P.: — Kiedyś więcej koncertów miałam oczywiście w kraju niż za granicą. Teraz jest odwrotnie. Bardzo trudno zdobyć moje płyty, jeszcze trudniej dostać się na mój występ.
„P": — Widziano Panią w wielu rolach: piosenkarki, kompozytorki, aktorki, reżyserki. Kim Pani jest naprawdę?
A.P.: — Kobietą, która śpiewa. To nie tylko tytuł filmu, tak jest naprawdę. Jako muzyk śpiewam i komponuję, gram i reżyseruję. To, co daję z siebie na scenie, jest sublimacją moich przeżyć, doświadczeń i uczuć czyli — mnie samej.
„P": — Co jest potrzebne, żeby zostać gwiazdą?
A.P.: — Trochę talentu, umiejętność refleksji i stawiania sobie wysokich wymagań. Bardzo ważna jest łatwość nawiązywania kontaktu z widownią, rozumienie jej upodobań. Istnieje jednak pewna granica w podporządkowywaniu się tym gustom. Nie można całkowicie zdać się na publiczność, aby nie stracić prawdy wewnętrznej, tego, co decyduje o szukaniu nowych wartości. Trzeba uważać, by nie popaść w rutynę, nie powielać starych, zgranych wzorów,
„P.": — Osiągnęła Pani szczyt kariery piosenkarskiej. Co dalej?
A.P.: — Powolne rezygnowanie z piosenkarstwa. Mam 34 lata, dla kobiety to jeszcze młodość, ale dla piosenkarki estradowej to wiek, w którym trzeba zdawać sobie sprawę, że zostało już mało czasu. Muszę się spieszyć, żeby zrealizować choć część moich zamierzeń. Dopiero teraz, po latach prób i poszukiwań czuję, że znalazłam swój własny wyraz, osiągnęłam dojrzałość, która pozwala pracować konsekwentnie i świadomie. Za nic nie chciałabym być podstarzałą gwiazdą. I dlatego muszę myśleć już o innych zajęciach; właśnie o reżyserii, kompozycji, może także pracy z młodymi, początkującymi piosenkarzami. Chciałabym, żeby nie byli skazani na samych siebie, jak ja byłam.
„P”.: — Czy jest w Pani życiu coś, co pozwala optymistycznie myśleć o tvm pożegnaniu z estradą?
A.P.: — Tak, moja córka Krystyna. Być może będzie kontynuowała to, co ja zaczęłam. Może uda się jej zrealizować te moje marzenia i plany, na które miałam za mało czasu.
Rozmawiała: MAŁGORZATA TERLECKA-REKSNIS
ПЕРЕВОД
Разговор с Аллой Пугачевой: Быть звездой
Она завораживает диапазоном голоса, интригует изменчивостью настроений, удивляет темпераментом и жизнелюбием. Она является одной из выдающихся личностей европейской эстрады. В июне она дала несколько сольных концертов в нашей стране.
— В этом году вы были в Италии. После выступлений в Польше вы отправляетесь во Францию, Японию и Швецию. Почему именно по такому маршруту?
— Все довольно просто. Швецию я хотела узнать давно. Францией я очарована, особенно традицией актерской песни, а также творчеством Эдит Пиаф, Жака Бреля, Жильбера Беко. Каждое свидание с Парижем невероятно интересно и дает мне большой профессиональный опыт. У меня есть ощущение, что французская публика понимает меня с полуслова. В Италию я люблю ездить, потому что наши темпераменты, то есть мой и публики, очень похожи. В Японии, хотя я никогда до сих пор там не была, я популярна с давних пор благодаря пластинкам и телевизионным программам.
— Чем для певицы является выступление в парижской «Олимпии»?
— Всем: мечтой, признанием, наградой, подтверждением того, что ты все делаешь правильно, и переломным моментом в карьере. Выступление в «Олимпии» снилось мне по ночам.
— Как долго вы готовились к этому концерту?
— На самом деле, всю жизнь. Но если говорить серьезно — пять месяцев. Столько времени прошло с момента приглашения со стороны директора «Олимпии» Жана Бориса, который был на концерте в Москве, и ему очень понравилось мое выступление. Только потом начались сомнения, не принял ли он решение слишком поспешно. Ему, однако, хватило смелости, чтобы рискнуть. Перед концертом он боялся со мной разговаривать, а потом стоял за кулисами и сжимал кулаки на удачу. После выступления он принес ящик шампанского. Это был также и его большой успех.
— А для вас этот концерт был только успехом?
— Я получила несколько важных уроков. Прежде всего, однако, я доказала французской публике, что советская эстрада — это не только балалайка и «Калинка». Я видела удивление на лицах, ведь люди пришли послушать, как я пою матрешку и казачок. Кроме того, после концерта я подписала контракт с фирмой «Ривьера» на запись пластинки, предварительное соглашение на выступления в Культурном центре имени Пьера Кардена, а также на съемки телевизионного фильма обо мне.
— Не лишают ли столь частые концерты за границей отечественную публику контакта с вашей песней?
— Раньше больше концертов у меня было, конечно, в стране, а не за рубежом. Сейчас все наоборот. Очень трудно достать мои пластинки, еще труднее попасть на мое выступление.
— Вас видели во многих ролях: певицы, композитора, актрисы, режиссера. Кто вы на самом деле?
— Женщина, которая поет. Это не просто название фильма, так есть на самом деле. Как музыкант я пою и сочиняю, играю и режиссирую. То, что я отдаю от себя на сцене, является сублимацией моих переживаний, опыта и чувств, то есть — меня самой.
— Что необходимо для того, чтобы стать звездой?
— Немного таланта, умение размышлять и предъявлять к себе высокие требования. Очень важна легкость в установлении контакта со зрительным залом, понимание его вкусов. Существует, однако, определенная граница в подчинении этим вкусам. Нельзя полностью полагаться на публику, чтобы не потерять внутреннюю правду — то, что определяет поиск новых ценностей. Нужно следить за тем, чтобы не впасть в рутину, не тиражировать старые, отработанные шаблоны.
— Вы достигли вершины певческой карьеры. Что дальше?
— Постепенный уход от исполнительства. Мне 34 года, для женщины это еще молодость, но для эстрадной певицы это возраст, в котором нужно отдавать себе отчет в том, что осталось уже мало времени. Мне нужно торопиться, чтобы реализовать хотя бы часть моих замыслов. Только сейчас, после лет проб и поисков, я чувствую, что нашла свой собственный почерк, достигла зрелости, которая позволяет работать последовательно и осознанно. Я ни за что не хотела бы быть подстарковатой звездой. И поэтому я должна думать уже о других занятиях: как раз о режиссуре, композиции, возможно, также о работе с молодыми, начинающими певцами. Я бы хотела, чтобы они не были предоставлены сами себе, как это было со мной.
— Есть ли в вашей жизни что-то, что позволяет оптимистично думать об этом прощании с эстрадой?
— Да, моя дочь Кристина. Быть может, она продолжит то, что я начала. Может, ей удастся реализовать те мои мечты и планы, на которые у меня самой оказалось слишком мало времени.
Беседовала Малгожата Терлецка-Рекснис
Perspektywy. — Варшава, ПНР, 1983. — № 27 (8 июля)
|
|
|
|
