|
Walka mlodych (Варшава) 26.07.83 (№26)
POD ZŁOTYM SAMOWAREM...
...siedzi jury. Niewiadomo, czy jeden mówił „tak”, a drugi mówił „nie". Obrady jury XIX Festiwalu Piosenki Radzieckiej były, jak zwykle obrady jurorów, tajne. Plotka na temat niezgodności nie niosła się. Zasiadali w nim Henryk Debich - przewodniczący wśród Barbary Pietkiewicz, Aleksandra Flarkowskiego, Włodzimierza Kowalowa, Eugeniusza Banachowicza, Marka Budzyńskiego, Krzysztofa Drzewieckiego, Jacka Korczakowskiego, Adama Zwierza i Narcyza Zołnowskiego. Sekretarzem - dyskretnym - był Czesław Szkudlarz. Nie cytując protokołu jury odnotujmy ZŁOTY SAMOWAR przyznany Jolancie Hawieńczuk z województwa suwalskiego. Samowarów razem było siedem - oprócz złotego, dwa srebrne i cztery brązowe. Ponadto dwanaście wyróżnień równorzędnych. Razem - jeżeli bawić się w matematykę - dziewiętnaście różnych nagród na dwudziestu czterech solistów i osiem zespołów. Niewiele osób wyjechało z Zielonej Góry nie usatysfakcjonowanych nagrodą.
Festiwal Piosenki Radzieckiej w Zielonej Górze rozrasta się w parotygodniowe święto. Na wiele dni przed samymi koncertami odbywa się tu plener artystów plastyków, którego plony prezentuje się w czasie dni śpiewających. Usatysfakcjonowane są także dzieci - festynem bogatym w różne atrakcje; rusycyści - odbywający swoje doroczne seminarium, właściwie sama piosenka staje się tłem interdyscyplinarnego przeglądu kultury radzieckiej.
W tym roku główną „nagrodą" i atrakcją zielonogórskiego festiwalu był udział w koncercie Przyjaźni AŁŁY PUGACZOWEJ. Do ostatniego momentu nie było wiadomo, czy artystka przyjedzie. Fakt potęgował emocje. Pojawiła się. Pełna energii i żywotności, bezpośrednia, ale też kokieteryjna. Gwiazda oblegana przez wielbicieli jej talentu i dziennikarzy z trudem znalazła czas, krótką chwilę, aby odpowiedzieć na kilka pytań. Zmęczona po recitalu, na którym śpiewała zgodnie ze swoją dewizą tak, jakby śpiewała po raz ostatni, odpowiadała na pytania krótko, z wrodzonym poczuciem humoru.
- Jest Pani chyba po raz pierwszy na Festiwalu w Zielonej Górze. Jak ocenia Pani poziom?
- To znakomity Festiwal. Choć w Polsce jestem nie po raz pierwszy, bardzo podoba mi się zielonogórska publiczność. Poziom? Trudno przykładać jakieś surowe kryteria do amatorów. To sprawa dość specyficzna. Uważam, że najbardziej pokojowym, humanitarnym i „fajnym” orężem jest właśnie piosenka.
- Jaka droga, Pani zdaniem, prowadzi od amatorstwa do kariery ? W Zielonej Górze narodziło lub odnalazło się, jak wykazał czas, wiele talentów.
- To droga bardzo trudna, żmudna i długa. Amator na początku po prostu lubi to robić. Gdy przychodzi pierwszy sukces, czasami tracą głowę i dystans do tego, co robi. A do kariery droga jest długa i nie tylko trzeba bezkrytycznie lubić śpiewanie, ale odnosić się do niego z wielką pokorą i za każdym razem śpiewać tak, jak gdyby występowało się po raz ostatni.
- Często narzekamy w Polsce na brak właściwej opieki nad amatorami, których jeden czy drugi festiwal właśnie pozbawia tej pokory, sukces przysłania im chęć nauki, a niewłaściwa eksploatacja talentu - szybko go spycha na dno chałtury. Jak wygląda sprawa odkrywania i opieki nad młodymi talentami w Związku Radzieckim?
- Takich Festiwali u nas nie ma. Są duże festiwale telewizyjne i wielu artystów wyszło z kręgu amatorskiego
- Czy podobały się Pani interpretacje rosyjskich piosenek prezentowanych w Zielonej Górze?
- Jedne tak, inne nie, ale przebaczam amatorom, gdyż widzą to po swojemu. To dla nich pierwszy krok, próba znalezienia czegoś swojego. Dopiero gdy będą śpiewać dłużej, dalej odnajdywać swój genre, będzie można ich oceniać poważniej, inaczej.
- A jaka była Pani droga do kariery?
- Wesoła!
- Czy wesote są również plany artystyczne?
- Tak, oczywiście. Mam ich wiele, ale jestem przesądna i nie chcę zbyt wiele na ten temat mówić. Mam zdjęcia dla telewizji, przygotowuję nowy program z całkiem nowymi piosenkami. Oprócz tego wiele wyjazdów za granicę do różnych krajów.
- Wiadomo, że ma Pani mnóstwo wielbicieli swojego talentu w Polsce. Kiedy znów Paną ujrzą?
- Przyjadę, kiedy tylko mnie zaproszą,
- Czy Pani śpiewa dla przyjemności?
- Gdyby tak nie było, nie śpiewałabym wcale.
Tyle AŁŁA. Lekko, swobodnie, ze śmiechem, szybko. A przecież wiadomo z drugiej strony, że ani lekko, ani szybko, ani czasami wesoło. Na to można sobie pozwolić będąc gwiazdą, choć przypuszczam, że i gwiazdom nie zawsze jest tak wesoło ścierać zroszone potem czoło w garderobie po koncercie.
Zielonogórski Festiwal wszedł na dobre do kalendarza imprez - świąt piosenki, jest też od wielu lat szczeblem do kariery i szansą na zauważenie amatorów. Zauważa się ich, w pełnych światłach rampy, otoczonych profesjonalnymi orkiestrami, najlepszymi dyrygentami, aranżacjami. Przykłada się jednak do przesłuchań kryteria amatorskie, w domyśle jednak tylko zalecając dalszą pracę, kształcenie, pracę i naukę. Wielu obecnych profesjonalistów przewinęło się przez tę „stajnię". Niestety, niewielu domyśla się intencji jury, przeczuwa ogrom wysiłku, jaki należałoby włożyć w swój rozwój artystyczny, żeby później ze śmiechem móc odpowiadać, że śpiewa się dla przyjemności i że droga do kariery jest wesoła. Wielu laureatów od razu chce zdyskontować dość jednak iluzoryczny sukces i już na progu tamie sobie nogi.
Jest to problem dotyczący wszystkich amatorskich festiwali - nie tylko zielonogórskiego. Ale to już całkiem inna historia, tak stara, jak amatorskie śpiewanie i marzenia o karierze. „Zielona Góra" jednak jest czymś więcej niż tylko festiwalem. Jest kulminacją pracy wielu pasjonatów, dla których udział w przygotowaniach tego niezwykłego święta piosenki i przyjaźni stał się życiową przygodą.
ZOFIA JAREMKO
Fot. CAF
ПЕРЕВОД
ПОД ЗОЛОТЫМ САМОВАРОМ...
...заседает жюри. Неизвестно, говорил ли один «да», а другой — «нет». Заседания жюри XIX Фестиваля советской песни, как и любые судейские обсуждения, были тайными. Слухи о разногласиях не разносились. В него вошли Генрик Дебич (председатель), а также Барбара Петкевич, Александр Флярковский, Владимир Ковалев, Евгений Банахович, Марек Будинский, Кшиштоф Джевецкий, Яцек Корчаковский, Адам Звеж и Нарциз Жолновский. Секретарем — весьма дискретным — был Чеслав Шкудляж. Не цитируя протокол жюри, отметим «Золотой Самовар», присужденный Иоланте Хавеньчик из Сувалкского воеводства. Всего самоваров было семь: помимо золотого, два серебряных и четыре бронзовых. Кроме того — двенадцать равноценных дипломов отличия. Итого, если поиграть в математику, девятнадцать различных наград на двадцати четырех солистов и восемь коллективов. Мало кто уехал из Зелёна-Гуры неудовлетворенным наградой.
Фестиваль советской песни в Зелёна-Гуре разрастается в многонедельное празднество. За много дней до самих концертов здесь открывается пленэр художников-пластиков, плоды которого презентуются в певческие дни. Удовлетворены и дети — богатым на различные аттракционы праздником; и русисты, проводящие свой ежегодный семинар. Фактически сама песня становится лишь фоном для междисциплинарного смотра советской культуры.
В этом году главной «наградой» и сенсацией зелёногурского фестиваля стало участие в Концерте Дружбы АЛЛЫ ПУГАЧЕВОЙ. До самого последнего момента не было известно, приедет ли артистка. Этот факт лишь подогревал эмоции. Она появилась. Полная энергии и жизнелюбия, непосредственная, но в то же время кокетливая. Звезда, осаждаемая поклонниками её таланта и журналистами, с трудом нашла время, короткое мгновение, чтобы ответить на несколько вопросов. Уставшая после сольного выступления, на котором она пела согласно своей заповеди так, словно пела в самый последний раз, она отвечала на вопросы коротко, с врожденным чувством юмора.
— Вы, пожалуй, впервые на фестивале в Зелёна-Гуре. Как вы оцениваете уровень?
— Это великолепный фестиваль. Хотя в Польше я уже не в первый раз, мне очень нравится зелёногурская публика. Уровень? Трудно применять какие-то суровые критерии к любителям. Это дело довольно специфическое. Я считаю, что самым мирным, гуманным и «классным» оружием является именно песня.
— Какой путь, по вашему мнению, ведет от любительства к большой карьере? В Зелёна-Гуре со временем родилось или нашлось немало талантов.
— Это путь очень трудный, кропотливый и долгий. Любитель вначале просто любит это делать. Когда приходит первый успех, они иногда теряют голову и дистанцию к тому, что делают. А к настоящей карьере путь долог, и нужно не просто безрассудно любить пение, но относиться к нему с великим смирением и каждый раз петь так, как если бы выступал в последний раз.
— В Польше часто жалуются на отсутствие надлежащей опеки над любителями, которых тот или иной фестиваль как раз лишает этого смирения: успех заслоняет им желание учиться, а неправильная эксплуатация таланта быстро сталкивает его на дно халтуры. Как обстоит дело с поиском и опекой над молодыми талантами в Советском Союзе?
— Таких фестивалей у нас нет. Есть большие телевизионные фестивали, и многие артисты вышли как раз из любительской среды.
— Понравились ли вам интерпретации русских песен, представленные в Зелёна-Гуре?
— Одни да, другие нет, но я прощаю любителей, так как они видят это по-своему. Для них это первый шаг, попытка найти что-то свое. Только когда они будут петь дольше и дальше отыщут свой собственный жанр, можно будет оценивать их серьезнее, иначе.
— А каким был ваш собственный путь к карьере?
— Веселым!
— Веселые ли также ваши творческие планы?
— Да, конечно. У меня их много, но я суеверна и не хочу слишком много об этом говорить. У меня запланированы съемки для телевидения, я готовлю новую программу со сплошь новыми песнями. Кроме того — много зарубежных поездок в разные страны.
— Известно, что у вас огромное количество поклонников вашего таланта в Польше. Когда они снова вас увидят?
— Приеду, как только меня пригласят.
— Вы поете ради удовольствия?
— Если бы это было не так, я бы не пела вовсе.
Вот и вся Алла. Легко, свободно, со смехом, быстро. А ведь известно, с другой стороны, что это ни легко, ни быстро, ни порой весело. Такое можно себе позволить, только будучи звездой, хотя я предполагаю, что и звездам далеко не всегда так весело стирать покрытый потом лоб в гардеробной после концерта.
Зелёногурский фестиваль прочно вошел в календарь мероприятий — праздников песни, он также на протяжении многих лет является ступенью к карьере и шансом для продвижения любителей. Их замечают в полных огнях рампы, в окружении профессиональных оркестров, лучших дирижеров и аранжировок. Однако к прослушиваниям применяются любительские критерии, по умолчанию лишь рекомендуя дальнейший труд, обучение, работу и учебу. Многие нынешние профессионалы прошли через эту «конюшню». К сожалению, немногие догадываются о намерениях жюри, предчувствуют тот колоссальный объем усилий, который следовало бы вложить в свое художественное развитие, чтобы потом с улыбкой иметь возможность отвечать, что поешь ради удовольствия и что путь к карьере — веселый. Многие лауреаты сразу хотят монетизировать довольно-таки иллюзорный успех и уже на самом пороге ломают себе ноги.
Это проблема, касающаяся всех любительских фестивалей, а не только зелёногурского. Но это уже совсем другая история, такая же старая, как любительское пение и мечты о карьере. «Зелёна-Гура», однако, является чем-то большим, нежели просто фестиваль. Это кульминация работы многих энтузиастов, для которых участие в подготовке этого необыкновенного праздника песни и дружбы стало главным жизненным приключением.
Зофия Яремко
Walka Młodych.—Варшава, ПНР, 1983—№ 26 (26 июля)
|
|
|
|
