|
Slowo powszechne (Варшава, Польша) 23.04.1980
Dni Kultury Radzieckiej
Ałła Pugaczowa: „Chciałabym podobać się wszystkim”
Z okazji Dni Kultury Radzieckiej gościmy w naszym kraju Ałłę Pugaczową, piosenkarkę znaną i lubianą również wśród młodych entuzjastów muzyki rozrywkowej. Przypomnijmy, że Pugaczowa jest absolwentką moskiewskiej Szkoły Muzycznej im. Ippolitowa - Iwanowa, po ukończeniu której pracowała z Lipiecką I Moskiewską Filharmonią Obwodową. Jej błyskotliwa, jakby się wydawało, kariera nie przyszła jednak od razu. Złożyły się na nią całe lata twórczych poszukiwań jak i chwile załamań. Myślała nawet poważnie o zerwaniu z piosenką. Na szczęście do tego nie doszło dzięki sukcesowi na festiwalu „Złoty Orfeusz” w Bułgarii. Pugaczowa zdobyła główną nagrodę a cała Bułgaria zdumiała się, słysząc znaną od wielu lat piosenkę Emila Dymitrowa „Arłekino” — odmienna interpretacja, inny dźwięk i barwa — niby ta sama, a jakże inna piosenka.
Indywidualność Ałły Pugaczowej wyraża się połączeniem nieprzeciętnych walorów wokalnych (szerokie możliwości głosowe — od głębokiego kontraltu do dźwięcznego sopranu) z talentem aktorskim i zdolnością wyrażania wszystkich stanów emocjonalnych. Każdy niemal utwór wykonywany przez Ałłę jest sceniczną miniaturą, trzyminutowym spektaklem, w którym muzyka i słowo spełniają równie ważną rolę. Pugaczowej obcy jest spokój, charakteryzuje ją ciągły ruch, stałe poszukiwanie nowych form, rytmów, barw. Ale zainteresowania artystki nie kończą się na piosence. Pragnie zostać reżyserem estradowym i kształci się w Instytucie Sztuki Teatralnej im. A. Łunczarskiego. Alia również maluje obrazy i gra w filmach. Widzieliśmy ją w „Kobiecie, która śpiewa” a obecnie pracuje nad filmem „Recital”, który reżyseruje mąż piosenkarki, Aleksander Stefanowicz.
Pełniejszy obraz artystki roku 1979 w ZSRR przyniesie być może czytelnikom fragment wywiadu, przeprowadzonego z Pugaczową w czasie jej pobytu w Warszawie.
— Częste wyjazdy, koncerty, nagrania — to zajęcie typowe dla popularnej piosenkarki. Czy Pani nie tęskni za swoją córką?
— To oczywiste, ale na szczęście, gdy wyjeżdżam opiekuje się nią moja mama. Córka ma osiem lat i chodzi do szkoły. Kiedy była malutka, nigdy się z nią nie rozstawałam. Prowadziłyśmy koczowniczy tryb życia. Spała w dużej torbie w okresie, gdy jeździłam po kraju z Cyganami. Muszę przyznać, że trudno jej było rozstać się z tym „cygańskim” bytowaniem.
— Polska publiczność zna Pania doskonale z programów telewizyjnych i z festiwalu sopockiego. Czy Pani zna ją równie dobrze?
— Nie mogę zgodzić się z twierdzeniem, że polska publiczność mnie poznała. W telewizji nie zawsze jestem sobą, tak więc dopiero po koncertach „na żywo” dowiem się, czy słuchacze mnie rozumieją i czy wiedzą o czym śpiewam. Program, który przedstawią w Polsce jest moją wizytówką. Chciałabym bardzo, aby się spodobał. Chęć spodobania się wszystkim, choć zupełnie nierealna, tkwi ciągle we mnie.
— Wkrótce ukazać nie mają Pani kolejne duży płyty. Proszę powiedzieć coś na ich temat..
— Dwa moje albumy z plakatami ukażą się w sprzedaży przed Olimpiadą. Pierwszy pt. „Nie być w ciągłym pośpiechu” — to moja płyta autorska, drugi natomiast „Czy to jeszcze się stanie” zawiera popularne piosenki, które nagrałam na prośby słuchaczy. Wspomnę jeszcze o płycie „Dyskoteka A”, na której jednak nie śpiewam(?). Znajdą się na niej instrumentalne wersje moich przebojów, zaaranżowane w style „disco”. Wykonuje je mój obecny zespół akompaniujący o nazwie Rytm. Muzyka z tego longplaya powinna znaleźć szczególne zastosowanie w dyskotekach, gdzie zbyt dużo „gra się” zagranicznych przebojów.
— Wielu polskich słuchaczy zaskoczyło Pani zainteresowanie piosenkami dyskotekowymi. Czy dobrze Pani się w nich czuje?
— Lubię tę muzykę, ale oczywiście wolę ją tańczyć. W ciągu wielu lat pracy zdobyłam umiejętność przekonywania, stąd mogę pozwolić sobie na eksperymentowanie. Jestem w stanie zaśpiewać nawet rock and rolle, aby pomóc młodym ludziom rozpoczynającym karierę. Chcę też dać przykład początkującym piosenkarzom, aby nie obawiali się poszukiwań. Przy okazji pragnę zasygnalizować pojawienie się w Związku Radzieckim młodej ciekawej piosenkarki, śpiewającej „disco”. Nazywa się Tatiana Ancyferowa i zależy mi bardzo, aby jej pomóc. Jeśli o mnie chodzi to na pewno pozostanę wierna swojemu stylowi-piosence miniaturze, której podstawą jest dramatyzm.
— Czy utrzymuje Pani jakieś kontakty z polskimi artystami?
— Jak na razie tylko prywatne. Podoba mi się bardzo grupa SBB i z nią chciałabym nawiązać kontakty twórcze.
— I na koniec tradycyjne pytanie — Panł faworyci?
— Najwyżej cenię Stevie Wondera i George'a Bensona. Bliska jest mi poza tym muzyka intymna. Jak każda kobieta lubię swoje przeciwieństwa.
ПЕРЕВОД
Дни советской культуры
Алла Пугачева: «Мне хотелось бы нравиться всем»
По случаю Дней советской культуры мы принимаем в нашей стране Аллу Пугачеву, певицу известную и любимую в том числе среди молодых энтузиастов развлекательной музыки. Напомним, что Пугачева является выпускницей московского Музыкального училища им. Ипполитова-Иванова, после окончания которого работала с Липецкой и Московской областной филармониями. Её блистательная, как могло бы показаться, карьера, однако, пришла не сразу. Её составляли целые годы творческих поисков, равно как и моменты кризисов. Она даже серьезно думала о том, чтобы порвать с песней. К счастью, до этого не дошло благодаря успеху на фестивале «Золотой Орфей» в Болгарии. Пугачева завоевала главную награду, и вся Болгария изумилась, услышав известную уже много лет песню Эмила Димитрова «Арлекино» — иная интерпретация, другой звук и краска — вроде та же, а какая иная песня.
Индивидуальность Аллы Пугачевой выражается в сочетании неординарных вокальных данных (широкие голосовые возможности — от глубокого контральто до звонкого сопрано) с актерским талантом и способностью выражать любые эмоциональные состояния. Почти каждое произведение, исполняемое Аллой, является сценической миниатюрой, трехминутным спектаклем, в котором музыка и слово играют одинаково важную роль. Пугачевой чужд покой, её характеризует постоянное движение, непрерывный поиск новых форм, ритмов, красок. Но интересы артистки не ограничиваются песней. Она хочет стать эстрадным режиссером и обучается в Институте театрального искусства им. А. Луначарского. Алла также пишет картины и играет в фильмах. Мы видели её в «Женщине, которая поет», а в настоящее время она работает над фильмом «Рецитал», который режиссирует муж певицы, Александр Стефанович.
Более полную картину артистки 1979 года в СССР принесет читателям, возможно, фрагмент интервью, проведенного с Пугачевой во время её пребывания в Варшаве.
— Частые поездки, концерты, записи — это занятие, типичное для популярной певицы. Не скучаете ли Вы по своей дочери?
— Это очевидно, но, к счастью, когда я уезжаю, о ней заботится моя мама. Дочери восемь лет, и она ходит в школу. Когда она была совсем крохой, я никогда с ней не расставалась. Мы вели кочевой образ жизни. Она спала в большой сумке в тот период, когда я ездила по стране с цыганами. Должна признаться, что ей потом трудно было расстаться с этим «цыганским» бытием.
— Польская публика знает Вас прекрасно по телевизионным программам и по сопотскому фестивалю. Знаете ли Вы её столь же хорошо?
— Я не могу согласиться с утверждением, что польская публика меня узнала. В телевизоре я не всегда являюсь собой, так что только после концертов «на живую» я узнаю, понимают ли меня слушатели и знают ли они, о чем я пою. Программа, которую я представлю в Польше, является моей визитной карточкой. Мне бы очень хотелось, чтобы она понравилась. Желание нравиться всем, хоть и совершенно нереальное, всё еще сидит во мне.
— Вскоре должны выйти Ваши очередные большие пластинки. Пожалуйста, расскажите что-нибудь о них.
— Два моих альбома с плакатами появятся в продаже перед Олимпиадой. Первый под названием «Поднимись над суетой» — это моя авторская пластинка, второй же, «То ли еще будет», содержит популярные песни, которые я записала по просьбам слушателей. Упомяну еще о пластинке «Дискотека А», на которой, однако, я не пою. На ней соберутся инструментальные версии моих хитов, аранжированные в стиле «диско». Их исполняет мой нынешний аккомпанирующий ансамбль под названием «Ритм». Музыка с этого лонгплея должна найти особенное применение на дискотеках, где слишком много крутят зарубежных хитов.
— Многих польских слушателей удивил Ваш интерес к дискотечным песням. Хорошо ли Вы себя в них чувствуете?
— Я люблю эту музыку, но, конечно, предпочитаю под нее танцевать. За многие годы работы я обрела умение убеждать, отсюда я могу позволить себе экспериментировать. Я в состоянии спеть даже рок-н-роллы, чтобы помочь молодым людям, начинающим карьеру. Также я хочу дать пример начинающим певцам, чтобы они не боялись поисков. Пользуясь случаем, хочу просигнализировать о появлении в Советском Союзе молодой интересной певицы, поющей «диско». Её зовут Татьяна Анциферова, и мне очень хочется ей помочь. Что касается меня, то я наверняка останусь верна своему стилю — песне-миниатюре, основой которой является драматизм.
— Поддерживаете ли Вы какие-то контакты с польскими артистами?
— Пока что только частные. Мне очень нравится группа «SBB», и именно с ними я бы хотела наладить творческие контакты.
— И под конец традиционный вопрос — Ваши фавориты?
— Выше всего я ценю Стиви Уандера и Джорджа Бенсона. Кроме того, мне близка интимная музыка. Как и любая женщина, я люблю свои противоположности.
Slowo Powszechne. — Варшава. ПНР, 1980. — 23 апреля (№ 91)
|
|
|
|
