|
Nadodrze (Варшава, ПНР) 08.06.80
Ałła Pugaczowa: Chętnie przyjadę do Zielonej Góry
Jest szczera i bezpośrednia. Otwarta wobec ludzi. Nawiązuje sympatyczny dialog z publicznością. Śpiewa o miłości niebanalnie. Jej indywidualność odrzuca ckliwości i sentymentalizmy.
— W moim charakterze nie ma miejsca na tragedię, raczej komedię, cóż życie jest takie... — powiada Alla Pugaczowa.
Z talentem aktorskim potrafi wyrazić każdy stan emocjonalny. Z każdej pieśni tworzy sceniczny obraz, kilkuminutowy spektakl, w którym temperament artystki, słowo i muzyka spełniają równie ważną rolę. W doborze repertuaru sięga także do poezji — Achmatowej, Villona, Szekspira. Dziewięćdziesiąty sonet Szekspira w jej interpretacji to urzekający swą dramaturgią obraz liryczny.
Pugaczowa nie trzyma się jednej linii interpretacyjnej. Obok tonacji lirycznej, skorej do romantycznej zadumy, wiele miejsca zajmuje piosenka wesoła pełna ekspresji, nawet żartobliwa a także dziecięca.
Ałła Pugaczowa, gwiazda pierwszej wielkości radzieckiej i światowej estrady przybyła do Polski na gościnne występy. Przyjechała z własną grupą „Rytm”, która jej akompaniuje. Swoje tournée po naszym kraju zainaugurowala recitalem w Sali Kongresowej Pałacu Kultury i Nauki w Warszawie.
— Czy słyszała Pani o Zielonej Górze, o naszym festiwalu’ — zapytałem artystkę
— Tak! I cieszę się, że na Festiwalu Piosenki Radzieckiej, corocznie organizowanym w tym mieście wykonuje się piosenki z mojego repertuaru. To mnie serdecznie wiąże.
—Czy przyjechałaby Pani na ten fe stiwal do nas?
—Chętnie przyjadę do Zielonej Góry na festiwal to jest, wydaje mi się interesująca impreza, ale w tym roku mój kalendarz jest już wypełniony zobowiązaniami i nie pozwala mi na przyjazd, ale w przyszłości...
Rozmawiamy o różnych sprawach i — wydaje się — że najbardziej interesujące są poglądy i informacje Ałły Pugaczowej na temat społecznej roli twórczej działalności estradowej, która w Związku Radzieckim teraz właśnie, w dużej mierze dzięki niej, znajduje się w stanie rozkwitu.
—U nas jest ogromne zapotrzebowa nie społeczne na ten rodzaj twórczości i wykonawstwa. Jest rzeczą miłą dla artysty, że trudno zdobyć bilety na jego występy. A takie trudności bywają u nas czasami ogromne Na przykład kiedyś w Tallinie zdarzyło mi się występować wobec nięćdziesięciotysięcznej publiczności. Na estradę wówczas mogłam się dostać tylko przy pomocy helikopteru.
Przyjemniej jeszcze jest stwierdzić, że piosenka jest czynnikiem pobudzającym ludzi do wydajniejszej pracy Ogromną popularnością na przykład cieszą się moje koncerty dla komsomolskich grup wyjeżdżających na budowę Bajkalsko-Amurskiej Magistrali. W moim repertuarze nie ma jakichś takich zasadniczych piosenek — o Komsomole czy o pracy. Wszystko, o czym śpięwam, to miłość. Wszystkie moje piosenki są o miłości. U nas, w Rosji miłość jest czymś mistycznym. Ach! Jak ci młodzi ludzie są mi wdzięczni za te melodie i słowa, które im daję na pożegnanie. Nieraz nam się trudno rozstać. Przysięgają, że będą dobrze pracować...
W życiu artystki były dwa okresy. Po studiach w moskiewskiej szkole muzycznej im. Ippolitowa-Iwanowa podejmowała różne próby: od filharmonii obwodowej, przez zespół estradowy Lundstrema do zespołu „Wiesiolyje Rebiata”, lubianego i popularnego, z którym zatrzymała się na dłuższy czas. Śpiewała potem z dużym powodzeniem z folklorystycznym zespołem cygańskim. Wówczas to wydawało się, że już nastąpił kres jej kariery. I oto w 1974 roku została laureatką V Wszechzwiązkowego Konkursu artystów estrady. Rok później występem w Słonecznym Brzegu na festiwalu piosenki postanowiła zakończyć swoją karierę artystyczną i poświęcić się... — jeszcze nie wiedziała dokładnie czemu.
Na zakończenie kariery wybrała znaną, sentymentalną piosenkę Emila Dimitrowa „Arlekino”. Nadała jej wszakże własny kształt, wystąpiła z aranżacją opracowaną przez siebie. „Arlekino” okazała się na jej estradzie zupełnie nową piosenką.
—Piosenka, która miała być moją ostatnią w karierze — wspomina pani Alla,— okazała się naprawdę dopiero pierwszą. Nie opuściłam estrady i nie żałuję. W Słonecznym Brzegu byl „Złoty Orfeusz”, a w Sopocie w 1978 roku otrzymałam główną nagrodę „Bursztynowego słowika”. Wówczas już byłam oczekiwana wszędzie w Związku Radzieckim, a płyty z moimi nagraniami w nakładzie sześciu milionów egzemplarzy rozchodziły się błyskawicznie. Wstyd wyznać, ale sprzedaje się ję nawet na „czarnym rynku”. Gdy niegdyś mówiono o mnie z przekąsem "oryginalna”, teraz mówi się pó prostu oryginalna.
Obcy jest jej spokój. Spokój artystyczny określa jako stan zbliżony do śmierci. Sama też pisze i komponuje swoje piosenki. Pragnie zostać w przyszłości reżyserem estradowym. Kształci się w tym kierunku w Instytucie Sztuki Teatralnej im. A. Lunaczarskiego. Ałła Pugaczowa jest w ciągłym poszukiwaniu.
—Za mały mam repertuar — powiada — szukam młodych kompozytorów, aby rozszerzyć wachlarz swojego śpiewania. Plany mam rozległe, ale jestem przesądna i wolałabym nie rozwodzić się o nich szerzej. Jednej dziesiątej z tego, co pragnę zrobić, jeszcze nie zrealizowałam. Szukam — oto mój cel. I jeżeli podtrzymam swój styl, to chyba będę mogła spokojnie umrzeć.
Ałła Pugaczowa pragnie, aby to, o czym śpiewa, było dobrze zrozumiane, by słuchacz odczytał jej filozofię życia, by właściwie zrozumiał jej sens. Pragnie, żeby jej piosenkarstwo się podobało.
—Goethe powiedział, że najśmieszniejszym jest życzenie podobać się wszystkim. — ale to śmieszne ży czenie we mnie tkwi — wyznała Ałła Pugaczowa.
Piosenkarka wyraziła nadzieję, iż jej podroż po Polsce przyczyni się do nawiązania twórczych kontaktów z polskimi artystami. Przypadła jej do gustu grupa SBB i chętnie podjęła by z nią współpracę zwłaszcza od strony muzycznej. Zaś szczególnym uznaniem Ałła Pugaczowa obdarza Ewę Demarczyk i Czesława Niemena. Ci artyści są niezwykle bliscy jej duszy.
—Lubię intymność i muzykalność w piosence. Lubię w niej głęboką prawdę, a o tym właśnie oni śpiewają. Osobowość Niemena, jego muzyka, w mojej twórczości odegrała ogromną rolę. Lubię też — jak każda kobieta — swoje przeciwieństwa.
—Oczywiście jestem bliższa Słowianom... ale może... kiedy troszkę schudnę... wybiorę się dalej... Tak więc jeszcze wszystko przede mną. Dalej trzeba szukać, bo uspokojenie to koniec.
Gdy zapytałam Ałłę Pugaczową, jak godzi aktywność zawodową z obowiązkami matki ośmioletniej córeczki, odparła: cóż, cierpię...
Toteż tęsknotę i rozterkę spotykamy w jej piosenkach. Stale jednak pobrzmiewa w nich nuta optymistyczna wyrażana, jeśli nie w słowie, to w warstwie muzycznej i przede wszystkim w osobowości artystki, której radość życia dominuje niskie tonacje.
BOŻENA KRUK
ПЕРЕВОД
Алла Пугачёва: С удовольствием приеду в Зелёну-Гуру
Она искренна и непосредственна. Открыта к людям. Ведёт приятный диалог с публикой. Поёт о любви небанально. Её индивидуальность отвергает слащавость и сентиментальность.
— В моём характере нет места трагедии, скорее комедии, что поделать — такова жизнь… — говорит Алла Пугачёва.
Обладая актёрским талантом, она способна выразить любое эмоциональное состояние. Из каждой песни она создает сценический образ, пятиминутный спектакль, в котором темперамент артистки, слово и музыка играют одинаково важную роль. Выбирая репертуар, она обращается и к поэзии — Ахматовой, Вийона, Шекспира. Девяностый сонет Шекспира в её интерпретации — это завораживающая своей драматургией лирическая картина.
Пугачёва не придерживается какой-то одной интерпретационной линии. Наряду с лирической тональностью, склонной к романтической задумчивости, большое место занимает весёлая, экспрессивная, даже шуточная, а также детская песня.
Алла Пугачёва, звезда первой величины советской и мировой эстрады, прибыла в Польшу на гастроли. Она приехала со своей собственной группой «Ритм», которая ей аккомпанирует. Своё турне по нашей стране она открыла сольным концертом в Зале Конгрессов Дворца культуры и науки в Варшаве.
— Слышали ли вы о Зелёне-Гуре, о нашем фестивале? — спросила я артистку.
— Да! И я рада, что на Фестивале советской песни, который ежегодно организуется в этом городе, исполняются песни из моего репертуара. Это меня искренне связывает с ним.
— Приехали бы вы к нам на этот фестиваль?
— С удовольствием приеду в Зелёну-Гуру на фестиваль, мне кажется, это интересное мероприятие. Но в этом году мой календарь уже заполнен обязательствами и не позволяет мне приехать, однако в будущем…
Мы беседуем о самых разных вещах, и — как кажется — наиболее интересными являются взгляды и сведения Аллы Пугачёвой о социальной роли творческой эстрадной деятельности, которая в Советском Союзе именно сейчас, во многом благодаря ей, находится в состоянии расцвета.
— У нас огромная общественная потребность в этом виде творчества и исполнительства. Артисту приятно, когда на его выступления трудно достать билеты. А такие трудности у нас порой бывают колоссальными. Например, однажды в Таллине мне довелось выступать перед девяностотысячной публикой. На сцену тогда я смогла попасть только с помощью вертолёта.
Ещё приятнее констатировать, что песня является стимулом, побуждающим людей к более эффективному труду. Огромной популярностью, к примеру, пользуются мои концерты для комсомольских отрядов, уезжающих на строительство Байкало-Амурской магистрали. В моём репертуаре нет каких-то специальных песен — о Комсомоле или о труде. Всё, о чём я пою, — это любовь. Все мои песни о любви. У нас в России любовь — это нечто мистическое. Ах! Как эти молодые люди благодарны мне за те мелодии и слова, которые я даю им на прощание. Нам порой трудно расстаться. Они клянутся, что будут хорошо работать…
В жизни артистки было два периода. После учёбы в московском музыкальном училище имени Ипполитова-Иванова она предпринимала разные попытки: от областной филармонии, через эстрадный оркестр Лундстрема до ансамбля «Весёлые ребята», любимого и популярного, в котором она задержалась на долгое время. Затем она с большим успехом пела с фольклорным цыганским ансамблем. В то время казалось, что это уже предел её карьеры. И вот в 1974 году она стала лауреатом V Всесоюзного конкурса артистов эстрады. Годом позже своим выступлением на фестивале песни в Солнечном Берегу она решила завершить свою артистическую карьеру и посвятить себя… — сама ещё точно не знала чему.
Для завершения карьеры она выбрала известную сентиментальную песню Эмила Димитрова «Арлекино». Однако она придала ей собственную форму, выступив с аранжировкой, разработанной ею самой. «Арлекино» на её эстраде предстала совершенно новой песней.
— Песня, которая должна была стать последней в моей карьере, — вспоминает госпожа Алла, — на самом деле оказалась лишь первой. Я не ушла с эстрады и не жалею об этом. В Солнечном Берегу был «Золотой Орфей», а в Сопоте в 1978 году я получила главную награду — «Янтарного соловья». К тому времени меня уже ждали везде в Советском Союзе, а пластинки с моими записями тиражом в шесть миллионов экземпляров расходились мгновенно. Стыдно признаться, но их продают даже на «чёрном рынке». Если когда-то обо мне говорили с пренебрежением «оригинальная», то теперь говорят просто — оригинальная.
Ей чужд покой. Творческий покой она определяет как состояние, близкое к смерти. Она сама пишет и сочиняет свои песни. В будущем мечтает стать эстрадным режиссёром. Обучается в этом направлении в Институте театрального искусства имени А. Луначарского. Алла Пугачёва находится в постоянном поиске.
— У меня слишком маленький репертуар, — говорит она, — я ищу молодых композиторов, чтобы расширить диапазон своего пения. Планы у меня обширные, но я суеверна и предпочла бы не распространяться о них подробно. И одной десятой из того, что я хочу сделать, я ещё не реализовала. Искать — вот моя цель. И если я сохраню свой стиль, то, пожалуй, смогу умереть спокойно.
Алла Пугачёва хочет, чтобы то, о чём она поёт, было хорошо понято, чтобы слушатель разгадал её философию жизни, правильно уловил её смысл. Ей хочется, чтобы её творчество нравилось.
— Гёте сказал, что самое смешное желание — это желание нравиться всем, — но это смешное желание живёт во мне, — призналась Алла Пугачёва.
Певица выразила надежду, что её поездка по Польше поспособствует установлению творческих контактов с польскими артистами. Ей пришлась по вкусу группа SBB, и она с удовольствием посотрудничала бы с ними, особенно в музыкальном плане. Особым же признанием Алла Пугачёва наделяет Эву Демарчик и Чеслава Немена. Эти артисты невероятно близки её душе.
— Я люблю камерность и музыкальность в песне. Люблю в ней глубокую правду, а именно об этом они и поют. Личность Немена, его музыка сыграли огромную роль в моём творчестве. Также я люблю — как и любая женщина — свои противоположности.
— Конечно, мне ближе славяне… но, может быть… когда я немного похудею… я отправлюсь дальше… Так что всё ещё впереди. Нужно искать дальше, ведь успокоение — это конец.
Когда я спросила Аллу Пугачёву, как она совмещает профессиональную активность с обязанностями матери восьмилетней дочки, она ответила: что ж, я страдаю…
Поэтому тоску и душевные смятения мы встречаем в её песнях. Однако в них постоянно звучит оптимистическая нота, выраженная если не в словах, то в музыкальном пласте и, прежде всего, в личности артистки, чья радость жизни доминирует над минорными тонами.
БОЖЕНА КРУК
Nadodrze. — Польша, 1980. — 8 июня (№ 12)
|
|
|
|
