|
Glos wielkopolski (Познань, Польша) 01-02.03.1980
Zdobywanie serc słuchaczy
Rozmowa z Ałłą Pugaczową
Ałła Pugaczowa otrzymała niedawno dyplom honorowy Społecznego Komitetu Budowy Pomnika — Szpitala Centrum Zdrowia Dziecka. W kilka dni później, rozmawiałem z pierwszą gwiazdą radzieckiej estrady.
— W połowie kwietnia wraz z grupą „Rytm” znów wybieram się do Polski — mówi artystka. Czeszę się z tego bardzo, bo po pierwsze — bardzo lubię Polskę, czemu zawsze staram się dać wyraz, a po drugie — koncert, z którym wystąpię, powie o mnie więcej niż telewizja i występy na festiwalu. Polska publiczność zna mnie z Sopotu i „Studia-2", ale to jeszcze nie jest prawdziwa znajomość. Mam nadzieję, że nowy program pozwoli dostrzec we mnie nie tylko piosenkarkę, lecz także człowieka z całą jego osobowością.
— A dalsze plany na 1980 rok?
— Przede wszystkim zechcę trochę „pomilczeć”, bo dość dużo słychać mnie ostatnio w radiu i w telewizji. Niech publiczność trochę za mną zatęskni.
Pracuję nad dwoma nowymi programami. Pierwszy — „Spowiedź”, coś w rodzaju monodramu muzycznego, ma bardzo
osobisty charakter. Śpiewam w nim o sobie. Drugi, zatytułowany roboczo „Karnawał”, jest typowo rozrywkowy. W obu jest dużo mojej muzyki.
— ?...
— Dotychczas pisałam muzykę pod pseudonimem Borys Gorbonos. Nie chciałam, aby mówiono, że obniża mi się poprzeczkę. Mistyfikacja trwała ponad rok. Ciągle molestowano mnie, żebym przyprowadziła tego Gorbonosa. Mówiłam, że wyjechał albo, że choruje. Uparli się, żeby przynieść jego fotografię. Siadłam przy pianinie, nałożyłam okulary, przykleiłam wąsy i... na zdjęciu wyszedł całkiem przystojny chłopak. Przypadkowo mistyfikacja się wydała. Śmiechu było wiele, choć niektórzy się obrazili...
— Pisuje pani również słowa...
— Rzadko i niechętnie, gdy tylko muszę.
— Ma pani swój wzór w piosence?
— Może to złe i nieskromne, ale żadnego ideału nie mam i nie miałam. Podoba mi się Liza Minelli, ale nie jako wzorzec.
— Kogo z polskich wykonawców najbardziej pani lubi?
— Ewę Demarczyk, Czesława Niemena, Marylę Rodowicz.
— Twórczość Ałły Pugaczowej jest dość kontrowersyjna. Obok rzesz wielbicieli, ma wielu przeciwników...
— Już Goethe powiedział, że najśmieszniejszym pragnieniem jest chęć podobania się wszystkim. Staram się być na estradzie sobą — kobietą z całą gamą jej nastrojów.
— Ma pani szczególny dar nawiązywania bezpośredniego kontaktu z publicznością...
— Lubię publiczność, chociaż jednocześnie zdaję sobie sprawę z tego, że każda publiczność jest okrutna. Sama wybiera sobie idola, z zadowoleniem obserwuje, jak gwiazda wschodzi i z równym zadowoleniem śledzi jak gwiazda spada. Nie przeraża mnie to. Fascynuje mnie sama walka o miejsce w sercach słuchaczy.
Rozmawiał IRENEUSZ ŁUKASIK
ПЕРЕВОД
Завоевание сердец слушателей
Разговор с Аллой Пугачевой
Алла Пугачева получила недавно почетный диплом Общественного комитета строительства Памятника-Больницы «Центр здоровья ребенка». В несколько дней спустя, я разговаривал с первой звездой советской эстрады.
— В середине апреля вместе с группой «Ритм» я снова собираюсь в Польшу — говорит артистка. Я очень этому рада, потому что, во-первых — очень люблю Польшу, чему всегда стараюсь дать выражение, а во-вторых — концерт, с которым я выступлю, скажет обо мне больше, чем телевидение и выступления на фестивале. Польская публика знает меня по Сопоту и «Студио-2», но это еще не настоящее знакомство. Надеюсь, что новая программа позволит увидеть во мне не только певицу, но и человека со всей его индивидуальностью.
— А дальнейшие планы на 1980 год?
— Прежде всего, мне захочется немного «помолчать», потому что довольно много слышно меня в последнее время по радио и по телевидению. Пусть публика немного по мне соскучится.
Я работаю над двумя новыми программами. Первая — «Исповедь», что-то вроде музыкального монодрамы, имеет очень личный характер. Слышу в ней о себе. Вторая, названная рабочим образом «Карнавал», является типично развлекательной. В обеих много моей музыки.
— ?...
— До сих пор я писала музыку под псевдонимом Борис Горбонос. Я не хотела, чтобы говорили, будто мне занижают планку требований. Мистификация длилась больше года. Меня постоянно донимали, чтобы я привела этого Горбоноса. Я говорила, что он уехал или что он болен. Настояли на том, чтобы принести его фотографию. Я села за пианино, надел очки, приклеила усы и... на фотографии получился вполне симпатичный парень. Случайно мистификация раскрылась. Смеху было много, хотя некоторые и обиделись...
— Вы также пишете слова...
— Редко и неохотно, только когда должна.
— У вас есть свой образец в песне?
— Может быть, это плохо и нескромно, но никакого идеала у меня нет и не было. Мне нравится Лайза Миннелли, но не как образец.
— Кого из польских исполнителей вы любите больше всего?
— Эву Демарчик, Чеслава Немена, Марылю Родович.
— Творчество Аллы Пугачевой довольно неоднозначно. Наряду со множеством поклонников, у нее много противников...
— Еще Гёте сказал, что самое смешное желание — это желание нравиться всем. Я стараюсь быть на эстраде собой — женщиной со всей гаммой ее настроений.
— У вас есть особый дар устанавливать прямой контакт с публикой...
— Я люблю публику, хотя в то же время отдаю себе отчет в том, что всякая публика жестока. Она сама выбирает себе идола, с удовольствием наблюдает, как звезда восходит, и с равным удовольствием следит, как звезда падает. Меня это не пугает. Меня завораживает сама борьба за место в сердцах слушателей.
Разговаривал ИРЕНЕУШ ЛУКАСИК
|
|
|
|
