|
Советакан Айастан (Ереван, Армения) 28.06.85
ԱԼԼԱ ՊՈՒԳԱՉՈՎԱ. «ԵՍ ՁԵԶ ՍԻՐՈՒՄ ԵՄ...»
ՌՍՖՍՀ ժողովրդական արտիստուհի Ալլա Պուգաչովան այս անգամ Հայաստան էր եկել ոչ թե համերգային ելույթների, այլ նկարահանվելու իր մասին պատմող «Ալլա» գեղարվեստական-վավերագրական ֆիլմում։ «Մոսֆիլմ» կինոստուդիայում ստեղծվող ժապավենի (բեմադրող ռեժիսոր՝ Ն. Արդաշնիկով) նկարահանումների առիթով (որոնք Մոսկվայից և Յալթայից բացի կատարվում են նաև Գառնիի տաճարի հրապարակում)։ Երգչուհուն ուղեկցում էին ամուսինը՝ «Ռեցիտալ» անսամբլի դիրեկտոր Եվգենի Բոլդինը և դուստրը՝ Քրիստինան։
Երեկ մեր թղթակիցը հանդիպեց և փոքրիկ հարցազրույց ունեցավ նրա հետ։
— Գուցե դժվարությամբ եք համաձայնում հարցազրույցի։ Ինչպե՞ս հասկանալ՝ դա սկզբո՞ւնք է, թե… Ձեզ ինչպիսի՞ հարցեր են ամենից հաճախ տալիս։
— Ես այժմ էլ չեմ պատրաստվում հարցազրույց տալ, թեև գիտեմ, որ ժուռնալիստներից փրկում չկա (ժպտում է)։ Հիմա արձակուրդում եմ և ուզում եմ հանգիստ լինել։ Արձակուրդս օգտագործում եմ՝ նկարահանվելով։ Առիթ է ստեղծվել հենց իմ մասին պատմող ֆիլմի նկարահանման ժամանակ մի տեսակ ներանձնանալ, «ինքնասույզ» լինել, չափել, արժևորել անցած ճանապարհը, ստեղծածը։ Ինչ վերաբերում է «ամենից հաճախին»՝ ավելի շատ դիմում են իմանալու ծրագրերիս, առաջիկա անելիքներիս մասին։ Այդպիսի հարցերին ես էլ ավելի հաճախ չեմ պատասխանում։ Չեմ սիրում գալիք օրվա մասին խոսել, վաղը դեռ պիտի գա…
— Եվ ինչպե՞ս եք արժևորում Ձեր ճանապարհը։ Ե՞րբ սկսեցիք երգել։
— Երգն օրորել է իմ մանկությունը, և ինձ թվում է, որ այն միշտ իմ մեջ է եղել, իմ արյան ձայնին միահյուսված։ Վաղուց եմ երգել, մինչև էստրադա, բեմ։ Երգն արձագանքել է իմ հոգում, հմայել-տարել իր լույս ճանապարհով։ Եվ հիմա, երբ ամենուր տեսնում եմ մարդկային դեմքեր՝ ժպտացող, բարյացակամ, լուռ մենախոսում եմ՝ ասելով. «Շնորհակալություն, Երգ»։ Մարդիկ ինձ հավատում են, երգը մտերմացրել է մեզ, կամրջել մարդկանց սրտերը, ուրեմն իմաստավոր բան թողել են տարիները։
— Ո՞վ է Ձեր երգի հերոսը, Դուք «տեսնո՞ւմ» եք նրան։
— Մարդը, հինավուրց այս մոլորակի բնակիչը, իմ ժամանակակիցը, բոլոր նրանք, ովքեր սիրում են ու երջանկանում, հիասթափվում և տառապում ու երբեք չեն կորցնում հավատը բնության ամենամեծ պարգևի, հրաշք ընծայի՝ կյանքի հանդեպ։ Իմ հերոսին գտա դժվար, բայց նրա իրական կերպարը տեսնում-շոշափում եմ արդեն ամեն օր, ամեն պահի։ Նա ինձ հետ է միշտ։
— Ձեր հրապուրանքը կյանքում…
— Երգը, կրկին երգը։ Այն խորհուրդն է իմ էության, կյանքի, ապրածս և ապրելիք ամեն մի պահի։ Ինչ-որ բանով չեն հրապուրվում, այլ սիրում են, նվիրվում։ Թե չէ՝ շատ բաներ կան հրապուրվելու, բայց հրապուրանքը սիրո կփոխակերպվի՞, կդառնա՞ այն սիրելի։ Դժվար է ասել, հավանաբար մի կյանքը քիչ է։
— Ինչպե՞ս եք ընդունում Ձեր դստեր՝ Քրիստինայի բարձրացող «աստղի» ցոլանքը։ Նա հրաշալի կերպար է ստեղծել Ռ. Բիկովի «Խրտվիլակ» ֆիլմում։ Թույլ կտա՞ք նրան դիմել հարցով։
— Նա դեռ դպրոցական է, ուստի վաղ է խոսել նման բաների մասին։ Քրիստինան Հայաստան է եկել և գոհ է այնքանով, որ ծանոթանում է ձեր ինքնատիպ երկրին, կրկին տեսնելու է Գառնիի հիասքանչ տաճարը։ Նրա կերպավորումն անշուշտ հետաքրքիր է, բայց կդառնա՞ կինոդերասանուհի, թե՞ ոչ՝ հարկ չկա գուշակություններ անել։ Մարդու կյանքում շատ բան կարող է փոխվել։
— Ի՞նչ ցանկանալ Ձեզ։
— Լավ երգ, մարդկանց ապրեցնող նոր ու սրտալի երգ։
— Իսկ Դուք ի՞նչ կկամենայիք ունկնդիրներին։ Այստեղ շատ են նրանք։
— Ձեր սքանչելի հանրապետությունում ինձ շատ լավ եմ զգում։ Իմ երգի «մկրտությունը» ինչ-որ չափով կայացել է Երևանում՝ այն հեռավոր օրերին, երբ «Ալլա» անունը քչերն էին հոլովում։ Հյուրընկալվողի հերթապահ խոսք չէ, որ ասում եմ. ձեր ունկնդիրը տաք սիրտ ունի, կարող է թևեր տալ հենց առաջին հնչյուններից։ Դա պարգև է, անգնահատելի մի բան, որը հավանաբար տրվում է հոգի և ոգի ունեցող ժողովրդին։ Այդ արժանիքը ես ամփոփ տեսնում եմ նաև Գառնիի տաճարի խորհրդավոր կերպարի մեջ։ Ողջույն «Սովետական Հայաստանի» ընթերցողներին, իմ երգի բոլոր երկրպագուներին։
«Ես ձեզ սիրում եմ»,— հայերեն այս բառերով իր խոսքն ավարտում է երգչուհին, և մենք հրաժեշտ ենք տալիս…
Հ. ՀԱԿՈԲՅԱՆ
Լուսանկարը՝ Ա. Եսայանի
ПЕРЕВОД
АЛЛА ПУГАЧЁВА. «Я ВАС ЛЮБЛЮ...»
Народная артистка РСФСР Алла Пугачёва на этот раз приехала в Армению не для концертных выступлений, а чтобы сниматься в художественно-документальном фильме о себе под названием «Алла». Съёмки ленты, создаваемой на киностудии «Мосфильм» (режиссёр-постановщик Н. Ардашников), проходят не только в Москве и Ялте, но и на площади храма Гарни. Певицу сопровождали муж — директор ансамбля «Рецитал» Евгений Болдин и дочь Кристина.
Вчера наш корреспондент встретился с ней и взял небольшое интервью.
— Возможно, вы с трудом соглашаетесь на интервью. Как это понять — это принцип или… Какие вопросы вам задают чаще всего?
— Я и сейчас не собираюсь давать интервью, хотя знаю, что от журналистов никуда не денешься (улыбается). Сейчас у меня отпуск, и я хочу побыть в покое. Отпуск использую для съёмок. Представился случай во время съёмок фильма о себе как бы уйти в себя, «погрузиться в себя», измерить, оценить пройденный путь, созданное. Что касается «чаще всего» — больше всего обращаются, чтобы узнать о моих планах, о том, что предстоит. На такие вопросы я и сама чаще всего не отвечаю. Не люблю говорить о грядущем дне — завтра ещё должно прийти…
— А как вы оцениваете свой путь? Когда начали петь?
— Песня баюкала моё детство, и мне кажется, что она всегда была во мне, сплетена с голосом моей крови. Я пела давно, ещё до эстрады, до сцены. Песня отзывалась в моей душе, очаровывала и вела своим светлым путём. И сейчас, когда повсюду вижу человеческие лица — улыбающиеся, доброжелательные, — я молча говорю себе: «Спасибо, Песня». Люди мне верят, песня сблизила нас, соединила сердца людей, значит, годы оставили нечто осмысленное.
— Кто герой вашей песни? Вы «видите» его?
— Человек, житель этой древней планеты, мой современник, все те, кто любит и счастлив, разочаровывается и страдает и никогда не теряет веру в самый великий дар природы, в чудесный подарок — жизнь. Героя своего я нашла нелегко, но его реальный образ вижу и ощущаю уже каждый день, каждое мгновение. Он всегда со мной.
— Ваше увлечение в жизни…
— Песня, снова песня. Она — суть моего существа, жизни, каждого прожитого и ещё предстоящего мгновения. Чем-то не увлекаются — любят, посвящают себя. А иначе — много чего есть, чем увлечься, но превратится ли увлечение в любовь, станет ли оно любимым? Трудно сказать, вероятно, одной жизни мало.
— Как вы воспринимаете восходящее «сияние звезды» вашей дочери Кристины? Она создала прекрасный образ в фильме Р. Быкова «Чучело». Позволите задать ей вопрос?
— Она ещё школьница, поэтому рано говорить о таких вещах. Кристина приехала в Армению и довольна тем, что знакомится с вашей самобытной страной, снова увидит прекрасный храм Гарни. Её образ, конечно, интересен, но станет ли она киноактрисой или нет — не стоит гадать. В жизни человека многое может измениться.
— Чего пожелать вам?
— Хорошей песни, новой и сердечной песни, которая даёт людям жить.
— А что бы вы пожелали слушателям? Здесь их очень много.
— В вашей прекрасной республике я чувствую себя очень хорошо. «Крещение» моей песни в какой-то мере состоялось в Ереване — в те далёкие дни, когда имя «Алла» произносили немногие. Это не дежурные слова гостя: ваш слушатель имеет тёплое сердце, он способен окрылить уже с первых звуков. Это дар, нечто бесценное, которое, вероятно, даётся народу, обладающему душой и духом. Это достоинство я в сжатом виде вижу и в таинственном облике храма Гарни. Привет читателям «Советакан Айастан», всем поклонникам моей песни.
«Я вас люблю», — этими словами на армянском заканчивает свою речь певица, и мы прощаемся…
Г. Акопян
Фото А. Есаяна
Советакан Айастан. — Ереван, Армения, 1985. — 28 июня (№ 144)
Примечание архива сайта:
1. Армянский журналист допустил ошибку: в Ереване проходили съемки не фильма «Пришла и говорю», на тот момент он уже был завершен, а очередного выпуска телефестиваля «Песни-85».
2. Указано, что интервью состоялось «вчера», то есть 27 июня 1985 г.
|
|
|
|
