|
Zycie Warszawy (Варшава) 23.04.1980
Popis Pugaczowej
Ałłę Pugaczową nasza publiczność zna nie od dziś. Byliśmy świadkami jej triumfu na Festiwalu Interwizji, mogliśmy podziwiać ją w programach telewizyjnych. Warszawskie recitale, inaugurujące dłuższe tournee po Polsce, wykazały jednak, że nasza dotychczasowa wiedza o kunszcie gwiazdy radzieckiej estrady była raczej skromna. W żywym kontakcie z widownią, na wielkiej scenie Sali Kongresowej, w 23 piosenkach śpiewanych z towarzyszeniem 12-osobowej grupy muzycznej Aleksandra Awilowa zademonstrowała Pugaczowa całą skalę swego nieprzeciętnego talentu.
Jej atutem jest nie tylko głos. Mistrzyni interpretacji z najprostszego tekstu potrafi wyczarować klimat bardzo osobistego zwierzenia, rozmowy, pełnej dramatycznych napięć, lub zachęty do ogólniejszej refleksji nad życiem. W eksponowaniu tych różnorodnych nastrojów pomaga jej temperament i doskonałe opanowanie środków aktorskich: mimiki, gestu, umiejętność poruszania się po estradzie i tworzenia z niczego niemal pomocnego rekwizytu.
W bogatym, trafnie ułożonym programie nie było pozycji zbędnych. Gorąco oklaskiwano znany z Sopotu utwór „Królowie wszystko mogą”, piosenki z nakręconego o Pugaczowej filmu „Kobieta, która śpiewa”, jak również — jakże interesująco podany — XIX Sonet Szekspira. Dominowały piosenki nie znane nam wcześniej. Wiele z nich napisała sama Pugaczowa, w innych osnową są teksty poetyckie. Z nowego repertuaru przejmująco brzmiał wiersz Mandelsztama „Leningrad” (usłyszeliśmy też „Muzykanta” — czyli „Skrzypka Hercowicza” tegoż autora, w ujęciu zupełnie odmiennym od wersji Ewy Demarczyk). Popisem sztuki Pugaczowej były brawurowe „Trzy życzenia”.
Artystka zdobyła warszawską widownię, obecnie święci sukcesy na estradach innych miast w recitalach z okazji Dni Kultury Radzieckiej.
(C)
ПЕРЕВОД
Бенефис Пугачевой
Аллу Пугачеву наша публика знает не первый день. Мы были свидетелями её триумфа на Фестивале Интервидения, могли восхищаться ею в телевизионных программах. Варшавские рециталы, открывающие продолжительное турне по Польше, показали, однако, что наши прежние знания о мастерстве звезды советской эстрады были довольно скромными. В живом контакте с аудиторией, на большой сцене Зала Конгрессов, в 23 песнях, спетых в сопровождении 12 участников музыкальной группы Александра Авилова, Пугачева продемонстрировала весь масштаб своего неординарного таланта.
Её козырем является не только голос. Мастер интерпретации, она способна из самого простого текста выведать атмосферу очень личного признания, разговора, полного драматического напряжения, или побуждения к более общему размышлению о жизни. В раскрытии этих разнообразных настроений ей помогают темперамент и безупречное владение актерскими средствами: мимикой, жестом, умением двигаться по эстраде и создавать почти из ничего вспомогательный реквизит.
В богатой, грамотно выстроенной программе не было лишних номеров. Горячо аплодировали известной по Сопоту композиции «Все могут короли», песням из снятого о Пугачевой фильма «Женщина, которая поет», а также — как же интересно поданному — XIX Сонету Шекспира. Доминировали песни, не известные нам ранее. Многие из них написала сама Пугачева, в основе других лежат поэтические тексты. Из нового репертуара пронзительно звучало стихотворение Мандельштама «Лeningrad» (мы услышали также «Музыканта» — то есть «Музыканта, игравшего на скрипке Герцовича» того же автора, в трактовке, совершенно отличной от версии Эвы Демарчик). Бенефисом искусства Пугачевой стали виртуозные «Три желания».
Артистка покорила варшавскую публику, сейчас она празднует успехи на эстрадах других городов в сольных концертах по случаю Дней советской культуры.
(C)
Zycie Warszawy. — Варшава, ПНР, 1980. — 23 апреля (№ 96)
|
|
|
|
