|
Ekran (Варшава) 16-85 (21 апреля)
Ałła Pugaczowa
URODZIŁA się i mieszkała na dalekim przedmieściu Moskwy. Kiedy miała 5 lat, uczyła się już wytrwale gry na pianinie. A mając lat siedemnaście nagrała pierwsze piosenki.
Kilkanaście lat temu jej występ na festiwalu w Sopocie stał się wydarzeniem. Piosenki o królu, o arlekinie zyskały od razu duży rozgłos. Nagroda, którą jej przyznano, spotkała się z ogólną aprobatą. Do Sopotu przyjechała mając już pewien dorobek. Utalentowana artystka bardzo wcześnie zwróciła na siebie uwagę. Wprawdzie nie wszystkim podobały się jej interpretacje, no, ale to już rzecz gustu. Zdecydowana większość słuchaczy od razu polubiła żywiołową, pełną temperamentu piosenkarkę, która zburzyła tradycyjny, ugrzeczniony sposób bycia na estradzie.
Ałła Pugaczowa należy do najbardziej znanych w świecie piosenkarek radzieckich. Już w 1976 r. zdobyła uznanie na międzynarodowym festiwalu MIDEM w Cannes. Swoim kunsztem porywa słuchaczy, panuje nad widzami. Przed każdym koncertem chodzi nerwowo za kulisami w swoich szerokich, przez siebie zaprojektowanych sukniach.
Jej płyty rozchodzą się w milionowych nakładach. Ńie bez znaczenia jest fakt, że starannie dobiera współpracowników. Czasami sama pisuje teksty i komponuje. Od wielu lat współpracuje z wybitnym kompozytorem Rajmondem Paulsem. Sięga po utwory wybitnych poetów. Niegdyś ukończyła studia reżyserskie, z myślą o operetce i teatrze muzycznym. Teraz myśli o wykorzystaniu tych kwalifikacji, czyni starania o powołanie do życia Teatru Pieśni w Moskwie, który byłby zarazem studiem eksperymentalnym dla piosenkarzy poszukujących nowych form wypowiedzi.
Ten nowy Teatr Pieśni powinien - zdaniem Ałły Pugaczowej - dysponować widownią na około 1800 osób. Pewnym przykładem dla Teatru stać się powinna paryska Olimpia, w której Ałła Pugaczowa także odnosiła sukcesy. Kiedy wybierała się tam po raz pierwszy uprzedzono ją, aby nie zabierała ze sobą żadnej aparatury, bo wszystko, co trzeba, jest na miejscu. I tak też powinno być w Teatrze Pieśni. Artystka marzy, aby zostać gospodynią tego Teatru, objąć funkcję głównego reżysera, propagować młodych utalentowanych wykonawców.
Repertuar Ałły jest ogromny i różnorodny. Dla jednych śpiewa „Milion purpurowych róż”, dla innych - pieśni do tekstów Cwietajewej czy Mandelsztama. Jest zawsze chętnie oglądana i słuchana nie tylko w Kraju Rad. Kilka lat temu zadebiutowała w muzycznym filmie „Kobieta, która śpiewa”. Była to opowieść o piosenkarce, która wprawdzie odnosi sukcesy, ale przezywa poważne kłopoty rodzinne.
Obecnie reżyser Naum Ardasznikow kończy pracę nad filmem ,Ałła”, w którym pragnie przedstawić wszechstronną osobowość piosenkarki, a także środkami sztuki filmowej wyrazić treść śpiewanych przez nią piosenek. A Pugaczowa marzy o tym, aby występować w takich filmach, jak słynne komedie muzyczne lat trzydziestych - „Świat się śmieje” i „Cyrk”. Kategorycznie odrzuca proponowane jej role śpiewaczek estradowych. Chce dowieść, że może zagrać na ekranie wiejską kobietę czy pilota odrzutowców. - Człowiek nie powinien powtarzać się ani w życiu, ani w twórczości - twierdzi artystka.
Miejmy nadzieję, że dokumentalno-fabularny film „Ałła” przynajmniej częściowo spełni jej ambicje. Będzie oczywiście kolorowy; bogata oprawa plastyczna, oryginalne kostiumy - wszystko trochę w stylu retro. Każda piosenka, a będzie ich w tym filmie piętnaście, stanie się mini-spektaklem, inaczej ukazującem naszą bohaterkę. Znajdą się też w tym filmie jej monologi. Jak zapowiedział reżyser Ardasznikow, film „Ałła” będzie właściwie kroniką jednego dnia z życia piosenkarki. Scenariusz napisał poeta llja Rieznik.
I jeszcze ciekawostka z życia rodzinnego. Ostatnio spore zainteresowanie wywołał w Związku Radzieckim film o nastolatkach pt. „Czuczeło” (zakupiony już na nasze ekrany). Tytułową rolę zagrała w nim - jak słychać, rewelacyjnie - córka Ałły, Krystyna Orbakajte. W Moskwie krąży taka anegdota: gdyby Ałła Pugaczowa niczego innego nie dokonała w życiu, a tylko urodziła tę genialną córkę - byłby to już wystarczający powód do chwały. My jednak podziwiamy ją nie tylko z tego powodu.
ZDZISŁAW ORNATOWSKI
ПЕРЕВОД
Алла Пугачева
РОДИЛАСЬ и жила на далекой окраине Москвы. Когда ей было 5 лет, она уже прилежно училась игре на фортепиано. А в возрасте семнадцати лет записала первые песни.
Несколько лет назад её выступление на фестивале в Сопоте стало событием. Песни о короле, об арлекине сразу же получили большую огласку. Премия, которую ей присудили, встретила всеобщее одобрение. В Сопот она приехала, имея уже определенный багаж. Талантливая артистка очень рано обратила на себя внимание. Правда, не всем нравились её интерпретации, ну, да это уже дело вкуса. Подавляющее большинство слушателей сразу же полюбили стихийную, полную темперамента певицу, которая разрушила традиционную, благовоспитанную манеру поведения на эстраде.
Алла Пугачева принадлежит к числу самых известных в мире советских певиц. Уже в 1976 году она завоевала признание на международном фестивале MIDEM в Каннах. Своим мастерством она захватывает слушателей, властвует над зрителями. Перед каждым концертом она нервно ходит за кулисами в своих широких, ею самой спроектированных платьях.
Ее пластинки расходятся миллионными тиражами. Немаловажным является тот факт, что она тщательно подбирает сотрудников. Иногда сама пишет тексты и сочиняет музыку. На протяжении многих лет сотрудничает с выдающимся композитором Раймондом Паулсом. Обращается к произведениям выдающихся поэтов. В свое время она окончила режиссерский факультет с мыслью об оперетте и музыкальном театре. Теперь она думает о том, чтобы использовать эту квалификацию, прилагает усилия для создания Театра песни в Москве, который был бы одновременно экспериментальной студией для певцов, ищущих новые формы самовыражения.
Этот новый Театр песни должен — по мнению Аллы Пугачевой — располагать зрительным залом примерно на 1800 человек. Определенным примером для Театра должна стать парижская «Олимпия», в которой Алла Пугачева также добивалась успехов. Когда она отправлялась туда в первый раз, её предупредили, чтобы она не брала с собой никакой аппаратуры, потому что всё необходимое есть на месте. И так же должно быть в Театре песни. Артистка мечтает стать хозяйкой этого Театра, занять должность главного режиссера, продвигать молодых талантливых исполнителей.
Репертуар Аллы огромен и разнообразен. Для одних она поет «Миллион алых роз», для других — песни на стихи Цветаевой или Мандельштама. Ее всегда охотно смотрят и слушают не только в Стране Советов. Несколько лет назад она дебютировала в музыкальном фильме «Женщина, которая поет». Это была история о певице, которая, правда, добивается успеха, но переживает серьезные семейные проблемы.
В настоящее время режиссер Наум Ардашников завершает работу над фильм «Алла», в котором стремится представить разностороннюю личность певицы, а также средствами киноискусства выразить содержание исполняемых ею песен. А Пугачева мечтает о том, чтобы сниматься в таких фильмах, как знаменитые музыкальные комедии тридцатых годов — «Веселые ребята» (в оригинале — «Мир смеется») и «Цирк». Она категорически отвергает предлагаемые ей роли эстрадных певиц. Хочет доказать, что может сыграть на экране деревенскую женщину или пилота реактивного самолета. «Человек не должен повторяться ни в жизни, ни в творчестве», — утверждает артистка.
Будем надеяться, что документально-художественный фильм «Алла» хотя бы частично удовлетворит её амбиции. Он будет, конечно, цветным; богатое художественное оформление, оригинальные костюмы — всё немного в стиле ретро. Каждая песня, а их будет в этом фильме пятнадцать, станет mini-спектаклем, по-иному раскрывающим нашу героиню. Найдут свое место в этом фильме и её монологи. Как объявил режиссер Ардашников, фильм «Алла» будет, по сути, хроникой одного дня из жизни певицы. Сценарий написал поэт Илья Резник.
И ещё одна любопытная деталь из семейной жизни. В последнее время большой интерес вызвал в Советском Союзе фильм о подростках под названием «Чучело» (уже закупленный для наших экранов). Главную роль в нем сыграла — как слышно, потрясающе — дочь Аллы, Кристина Орбакайте. В Москве ходит такая анекдотичная шутка: если бы Алла Пугачева ничего другого не совершила в жизни, а только родила эту гениальную дочь — это уже было бы достаточным поводом для славы. Мы, однако, восхищаемся ею не только по этой причине.
Здислав Орнатовский
Ekran. — ПНР, 1985. — № 16 (21 апреля)
|
|
|
|
