|
Non Stop (Польша) 8-76
AŁŁA PUGACZOWA
Sylwetki
Dla jednego tego wieczoru warto było przyjechać do Słonecznego Brzegu choćby z końca świata. Śpiewała Ałła Pugaczowa. Ach, cóż to za zjawisko!
Od dawna czuję się znużony monotonią piosenkarskich konkursów i festiwali. Zawodowe oglądanie, które jest chlebem codziennym recenzenta — powodować musi pewne zobojętnienie na przeciętność, na wysiłki niesprawnych „talentów”, na wdzięki sprawnych imitatorów. Tylko zjawiska nietuzinkowe, wielkie, poruszają naprawdę. I muszę przyznać że z wypiekami na twarzy i dreszczem zachwytu słucham piosenek rzadko, coraz rzadziej. Kiedy ostatnio? Może podczas koncertów Ewy Demarczyk, może przy spotkaniu z Aznavourem... I teraz, podczas finałowego koncertu XII Międzynarodowego Festiwalu Piosenki „Złoty Orfeusz” w Słonecznym Brzegu. Śpiewała Ałła Pugaczowa.
Radziecka artystka zdobyła przed rokiem Grand Prix międzynarodowego konkursu odbywającego się tu właśnie. Mimo iż śpiewała wówczas tylko dwie piosenki — wiedziałem, że uczestniczę w promocji Wielkiej Gwiazdy. W czasie minionego roku dochodziły wieści potwierdzające tę opinię. Doniesiono na przykład o sukcesie artystki w MIDEM, wzruszały nagrane przez Pugaczową piosenki M. Tariwierdiewa z filmu „Ironia losu”. Będąc wielkim admiratorem radzieckiej piosenkarki — w najśmielszych nawet oczekiwaniach nie sądziłem jednak iz osiągnęła już wyżyny kundlu, pozwalające ją stawiać wśród najwybitniejszych postaci europejskiej estrady...
Nie stara się być piękna, bo jest urocza. Piegowata, blada twarz otoczona mnóstwem falujących, rudziejących w świetle włosów — wywołuje nieodmiennie uśmiech życzliwości. Ałłę się lubi, lubi od pierwszego na nią spojrzenia.
W naszej polskiej estradowej codzienności odwykliśmy od uśmiechu. Prawdziwe przeżycie — czy jego źródłem będzie Demarczyk czy Niemen, Umer czy Grechuta — jest dla nas nierozerwalnie związane z powagą i skupieniem. Tymczasem Pugaczowa kreuje na estradzie postać radosną. Recital Ałły Pugaczowej to nie tylko śpiew; śpiew świetny, poparty kapitalnym wyszkoleniem wokalnym, pozwalającym artystce zmieniać barwę głosu od głębokiego, lirycznego i pełnego sexu piano — do płaskiego, ostrego „białego” dźwięku przywodzącego na myśl zawodzenie ludowego chóru... Sztuka Pugaczowej to także (a może nawet przede wszystkim) aktorstwo. Wydaje się, że ulubioną postacią piosenkarki jest Łubów Orłowa, niezapomniana gwiazda muzycznych komedii z lat trzydziestych i czterdziestych. Pozornie naiwne i przypadkowe, łobuzerskie gesty kreślą sylwetkę łączącą wdzięk „zwykłości” z dramatem clownady. Nic dziwnego, iż popisowym utworem, który wykonuje Pugaczowa jest „Arlekino” Emila Dymitrowa. Piosenka niegdyś i u nas popularna, dziś niemal zapomniana. W piosence tej Pugaczowa snuje opowieść o cyrkowej arenie, wciela się w korowód egzotycznych postaci, umie oddać umowność ich scenicznych masek, odkryć ich prawdziwy dramat W kilkuminutowej piosence czuje się namacalna wręcz bliskość cyrku, świata, który artystka zna nie tylko przez własnego męża — siłacza z areny...
Niewiele dotychczas wiedzieliśmy o Pugaczowej. Na dobrą sprawę tekże w ZSRR jest ona postacią nową. Wcześniej, przed zdobyciem „Złotego Orfeusza 1975” studiowała dyrygenturę w słynnym instytucie muzycznym im. Ipolitowa-Iwanowa, śpiewała w grupie wokalnej „Nowy Elektron”, współpracowała z orkiestrą Olega Lundstrema. Popularność w swym kraju zdobywała wykonaniami piosenek W. Szaińskiego. Była laureatką V wszechzwiązkowego konkursu radzieckich wykonawców estradowych.
Obecny swój recital Ałła Pugaczowa przygotowała wraz z popularnym moskiewskim zespołem „Wiesiołyje Riebiata” (przedziwny zbieg okoliczności — tak właśnie nazywał się jeden z filmów Lubow Orłowej, u nas znany pod tytułem „Świat się śmieje”). Grupa akompaniowała artystce dobrze, często uzupełniając sceniczną dramaturgię piosenek estradowymi gagami. Mniej podobał mi się zespół we własnym programie, eklektycznym, niesamodzielnym — choć i tu trzeba uznać staranne profesjonalne przygotowanie, zwłaszcza strony wokalnej. Zresztą — doprawdy — w tym występie zespół znaczył mniej. Całym światem była Ałła...
Poświęciłem całą opowieść jednemu tylko koncertowi, jednej tylko artystce. Myślę jednak, iż nawet zgniewani tym pozornym nadużyciem cierpliwości wybaczą mi wkrótce Ałła Pugaczowa koncertować ma bowiem w sierpniu w Polsce, jako gwiazda Międzynarodowego Festiwalu Piosenki w Sopocie. Szykujmy się więc na przeżycie naiwvższei miary!
JAN POPRAWA
ПЕРЕВОД
Алла Пугачёва
Штрихи к портрету
Ради одного этого вечера стоило приехать в Солнечный Берег хоть с края света. Пела Алла Пугачёва. Ах, какое это было явление!
Уже давно я чувствую усталость от однообразия певческих конкурсов и фестивалей. Профессиональный взгляд, который является для рецензента хлебом насущным, неизбежно притупляет восприятие посредственности, стараний беспомощных «талантов», обаяния ловких имитаторов. По-настоящему волнуют только явления незаурядные, большие. И должен признаться: песни я слушаю с замиранием сердца и с дрожью восхищения редко, всё реже. Когда в последний раз? Может быть, во время концертов Эвы Демарчик, может быть, при встрече с Азнавуром... И вот теперь, во время заключительного концерта XII Международного фестиваля песни «Золотой Орфей» на Солнечном Берегу. Пела Алла Пугачёва.
Советская артистка завоевала год назад Гран-при международного конкурса, проходившего именно здесь. Хотя тогда она спела всего две песни, я уже знал, что присутствую при рождении Большой Звезды. В течение прошедшего года поступали сведения, подтверждавшие это мнение. Сообщалось, например, об успехе артистки на MIDEM, волновали записанные Пугачёвой песни М. Таривердиева из фильма «Ирония судьбы». Будучи большим поклонником советской певицы, я и в самых смелых ожиданиях не предполагал, однако, что она уже достигла высот, позволяющих ставить её в один ряд с крупнейшими фигурами европейской эстрады...
Она не старается быть красивой, потому что она обаятельна. Веснушчатое бледное лицо, окружённое множеством волнистых, рыжеющих на свету волос, неизменно вызывает улыбку доброжелательности. Аллу любят, любят с первого взгляда.
В нашей польской эстрадной повседневности мы отвыкли от улыбки. Подлинное переживание — будет ли его источником Демарчик или Немен, Умер или Грехута — для нас неразрывно связано с серьёзностью и сосредоточенностью. Между тем Пугачёва создаёт на эстраде образ радостный. Рецитал Аллы Пугачёвой — это не только пение; пение великолепное, подкреплённое первоклассной вокальной школой, позволяющей артистке менять тембр голоса от глубокого, лирического и полного секса пиано — до плоского, резкого «белого» звука, напоминающего завывание народного хора... Искусство Пугачёвой — это также, а может быть, даже прежде всего, актёрство. Кажется, любимым образом певицы является Любовь Орлова, незабываемая звезда музыкальных комедий тридцатых и сороковых годов. На первый взгляд наивные и случайные, озорные жесты выстраивают образ, соединяющий обаяние «обыкновенности» с драмой клоунады. Неудивительно, что её коронным номером является «Арлекино» Эмила Димитрова. Песня когда-то была популярна и у нас, а сегодня почти забыта. В этой песне Пугачёва ведёт рассказ о цирковой арене, воплощается в шествие экзотических персонажей, умеет передать условность их сценических масок, раскрыть их подлинную драму. В течение нескольких минут песни ощущается почти осязаемая близость цирка — мира, который артистка знает не только через собственного мужа, силача с арены...
До сих пор мы знали о Пугачёвой немного. По правде говоря, и в СССР она пока ещё новая фигура. Раньше, до получения «Золотого Орфея 1975», она изучала дирижирование в знаменитом музыкальном институте имени Ипполитова-Иванова, пела в вокальной группе «Новый Электрон», сотрудничала с оркестром Олега Лундстрема. Популярность в своей стране она приобрела благодаря исполнению песен В. Шаинского. Она была лауреатом V Всесоюзного конкурса советских исполнителей эстрады.
Свои нынешние выступления Алла Пугачёва подготовила вместе с популярным московским ансамблем «Весёлые ребята» (удивительное совпадение — так же назывался один из фильмов Любови Орловой, у нас известный под названием «Мир смеётся»). Ансамбль хорошо аккомпанировал артистке, часто дополняя сценическую драматургию песен эстрадными гэгами. Сам ансамбль в собственной программе понравился мне меньше — эклектичной, несамостоятельной, хотя и здесь следует признать тщательную профессиональную подготовку, особенно вокальной стороны. Впрочем — по правде говоря — в этом выступлении ансамбль значил меньше. Всем миром была Алла...
Я посвятил весь рассказ только одному концерту, только одной артистке. Думаю, однако, что даже рассерженные этим кажущимся злоупотреблением терпением вскоре меня простят: ведь Алла Пугачёва должна выступать в августе в Польше как звезда Международного фестиваля песни в Сопоте. Так что готовьтесь к переживанию высшего класса!
Ян Поправа
Non Stop. — Варшава, Польша, 1976. — № 8 (август)
Примечания архива сайта:
1. В тексте оригинальной польской публикации допущена ошибка: указано, что Пугачева спела на фестивале 1975 года две песни, на самом деле песен было исполнено три.
|
|
|
|
