|
[ист.неизв] (Варшава) 3-77 (16 января)
Czarodziejka estrady
W czasie ubiegłorocznego festiwalu płytowego MIDEM w Cannes, na łamach prasy zachodniej pojawiło się nazwisko piosenkarki, drukowane ogromną czcionką — Ałły Pugaczowej. Podpisy pod zdjęciami i artykułami były pełne zachwytów i podziwu. Porównywano ją z największymi artystkami światowej estrady. Ałła Pugaczowa oczarowała wdziękiem i talentem najwybredniejszych koneserów i przedstawicieli przemysłu piosenkarskiego na Zachodzie.
Gościła w Polsce pod koniec ubiegłorocznego lata jako gwiazda sopockiego festiwalu. Nakręciła też swój recital dla polskiej telewizji. Mogliśmy podziwiać piosenkarkę fascynującą! Pugaczowa prezentuje znakomite opanowanie warsztatu wokalnego, jest szalenie muzykalna, rytmiczna, a co najważniejsze i rzadko spotykane na estradzie: ma taką indywidualność, że trudno właściwie porównywać ją z innymi wybitnymi piosenkarkami. Pugaczowa jest świetna i wszechstronna aktorsko. Z łatwością, prawdziwie i sugestywnie interpretuje różnorodne gatunki piosenek: liryczną, dramatyczną i tragiczną, charakterystyczną, jak stare dumki ludowe, i przebojową.
Śpiewać zaczęła dziesięć lat temu, na pierwszym roku studiów Moskiewskiej Wyższej Szkoły Muzycznej. Skończyła dwa wydziały: dyrygenturę chóralną i pianistykę. Potem przez pewien czas była pianistką, solistką w Filharmonii, później podjęła pracę w znanej orkiestrze Olega Lundstrema.
Ale zawsze pasjonowała się piosenkarstwem. Przyjaciele Ałły utwierdzali ją w tym. Nic dziwnego — była przecież wszechstronnie utalentowaną i urodziwą dziewczyną, a więc jakby stworzoną dla estrady i piosenki. Nie śpiewała jednak profesjonalnie, choć jej nazwisko znało całe środowisko artystyczne.
— W pierwszym okresie śpiewania interesowały mnie piosenki aktorskie w stylu francuskim — wspomina. — Później zaczęły się poszukiwania repertuarowe. Wiedziałam, co chcę śpiewać. Nie były to jednak utwory łatwe do zdobycia. Kilka lat pracy to właściwie pasmo ciągłych problemów i załamań. Parę razy zrywałam nawet ze śpiewaniem, będąc przekonana, że nie zdołam osiągnąć wymarzonego celu. W czasie jednej z takich przerw postanowiłam zacząć całkiem inne życie — wyszłam za mąż i urodziłam dziecko.
— Czyżby nie akceptowali Cię widzowie i słuchacze?
— Ach, nie! Publiczność przyjmowała mnie gorąco, ale wielu ludzi ostro krytykowało to, co robię. Ich opinie załamywały mnie. Decydującym momentem okazało się zaproszenie w 1975 r. do Bułgarii na festiwal „Złoty Orfeusz". Przyrzekłam sobie, że będzie to ostatni mój piosenkarski występ i dlatego uparłam się, żeby śpiewać to, co sobie wymarzyłam, m. in. dawną piosenkę Emila Dymitrowa — „Arlekin". Miała to być niejako ostatnia piosenka w moim życiu, ale okazała się pierwszą, otwierającą nowy etap: zdobyłam główną nagrodę.
— Dużo mówiono o Twojej interpretacji „Arlekina”. Ze zwykłej piosenki — wykonywanej dotąd banalnie przez innych — zrobiłaś prawdziwe arcydzieło. Był to popis nie tylko sztuki wokalnej, lecz i gry aktorskiej, pokazałaś w tej dziedzinie swoje możliwości. Jak doszłaś do takiej perfekcyjnej dojrzałości scenicznej?
— Zawdzięczam to własnej pracy, a także pomocy przyjaciół, którzy przez cały czas służyli mi radą. Bardzo dużo dała mi współpraca ze znanym zespołem muzycznym „Wiesiołyje Rebiata". Wstąpiłam do niego w 1974 r., a więc miałam możliwość pracować nad repertuarem ze stałą grupą muzyczną, a w osobie jej kierownika, Piotra Słobokina [Pawła Słobodkina], zyskałam kompozytora piszącego dla mnie przepiękne utwory.
— Jak przygotowujesz repertuar?
— Skłaniam się ku młodym, „świeżym” i niebanalnym kompozytorom i autorom tekstów. Często sama proponuję temat kompozytorowi, a potem biorę też udział w pisaniu tekstu. Od początku uczestniczę więc w powstawaniu piosenki. Mam bardzo duży repertuar. Często śpiewam recitale poetyckie. Są to przede wszystkim wiersze Cwietajewej i Achmaduliny. Obecnie przystępuję do współpracy z naszym znanym i utalentowanym bardem — Jurijem Wysockim [Włodzimierzem Wysockim].
— Sposobem interpretacji odbiegasz od innych wykonawców...
— My, Rosjanie, mamy wrodzoną skłonność do „mocnych" interpretacji, ja chciałabym bardziej oszczędnie stosować środki wyrazu, malować swoje piosenki cienką kreską. A w ogóle to marzę, żeby mieć swoją scenę, maleńki teatr, gdzie mogłabym realizować wszystkie zamierzenia.
— Fascynujesz ludzi na widowni, wciągasz ich łatwo w świat piosenki, która właśnie śpiewasz. Jak ze sceny widzisz publicznośc?
— Na jednym z obrazów Salvadore Dali namalował ogromne oko. Ja tak właśnie widzę publiczność. Patrzę w to oko i widzę, jak ono reaguje. Jak się zmienia. Cieszę się, gdy te reakcje wywołuję ze sceny właśnie ja. Cóż to za satysfakcja! Piosenka jest tak ważna w moim życiu, że bez niej nie mogłabym chyba istnieć. Cząstkę tych przeżyć pragnę zawsze przekazać publiczności.
— Jak przyjęłaś swój sukces po występie na MlDEM w Cannes?
— Był dla mnie zaskoczeniem. Śpiewałam tam „Arlekina”, piękną piosenkę Słobokina [Słobodkina] i Olewa „Posredi zimy” oraz piosenkę w stylu francuskim. Rozumiano mnie tak i reagowano tak — jakbym śpiewała dla „własnej” publiczności.
— Czy masz swoje ulubione piosenkarki?
— Oczywiście. To Ewa Demarczyk i Barbara Streissand. Różne indywidualności — ale obie genialnie utalentowane.
— Słyszałam, że ukończenie studiów na dwóch wydziałach jeszcze Ci nie wystarcza?
— Masz na myśli, ze dalej się uczę? Tak, w tej chwili studiuję zaocznie reżyserię w moskiewskiej wyższej szkole teatralnej. W przyszłości, kiedy nadejdzie kres mojego śpiewania, realizować będę w teatrze inne marzenia.
— Kiedy zobaczymy Cię w Polsce?
— Wkrótce. Przyjadę ze swoim pełnym programem estradowym.
Rozmawiała: ELŻBIETA TREGER-ŻORAWSKA
ПЕРЕВОД
Волшебница эстрады
Во время прошлогоднего фестиваля грампластинок MIDEM в Каннах на страницах западной прессы появилось напечатанное огромным шрифтом имя певицы — Аллы Пугачёвой. Подписи под фотографиями и статьи были полны восторгов и восхищения. Её сравнивали с величайшими артистками мировой эстрады. Алла Пугачёва очаровала своим шармом и талантом самых взыскательных ценителей и представителей музыкальной индустрии на Западе.
В конце прошлого лета она гостила в Польше в качестве звезды Сопотского фестиваля. Тогда же она записала свой сольный концерт для польского телевидения. Мы могли восхищаться потрясающей певицей! Пугачёва демонстрирует великолепное владение вокальным мастерством, она невероятно музыкальна, ритмична, а главное и редко встречающееся на эстраде — обладает такой яркой индивидуальностью, что её фактически трудно сравнить с другими выдающимися исполнительницами. Пугачёва великолепна и разностороння как актриса. Она с лёгкостью, искренне и убедительно интерпретирует самые разные жанры песен: лирическую, драматическую и трагическую, характерную (подобно старинным народным думкам) и эстрадный шлягер.
Петь она начала десять лет назад, на первом курсе Московского высшего музыкального училища. Окончила два отделения: дирижёрско-хоровое и фортепианное. Затем некоторое время работала пианисткой, солисткой в филармонии, а позже перешла в известный оркестр Олега Лундстрема.
Но её всегда увлекала эстрада. Друзья Аллы поддерживали её в этом. И неудивительно — ведь она была разносторонне талантливой и красивой девушкой, словно созданной для сцены и песни. Однако профессионально она тогда не пела, хотя её имя знала вся художественная среда.
— В первый период творчества меня интересовали актёрские песни во французском стиле, — вспоминает она. — Позже начались репертуарные поиски. Я знала, что хочу петь. Но такие произведения было нелегко найти. Несколько лет работы были, по сути, полосой постоянных проблем и срывов. Пару раз я даже бросала пение, будучи убеждённой, что не смогу достичь желанной цели. Во время одного из таких перерывов я решила начать совсем другую жизнь — вышла замуж и родила ребёнка.
— Неужели Вас не принимали зрители и слушатели?
— Ах, нет! Публика принимала меня горячо, но многие люди резко критиковали то, что я делаю. Их мнения выбивали меня из колеи. Решающим моментом стало приглашение в 1975 году в Болгарию на фестиваль «Золотой Орфей». Я пообещала себе, что это будет моё последнее вокальное выступление, и поэтому упрямо настояла на том, чтобы спеть то, о чём мечтала — в том числе старую песню Эмила Димитрова «Арлекино». Это должна сойти за последнюю песню в моей жизни, но она оказалась первой, открывшей новый этап: я завоевала главный приз.
— Много говорили о Вашей интерпретации «Арлекино». Из обычной песни, которую другие до этого исполняли банально, Вы сделали настоящий шедевр. Это была демонстрация не только вокального искусства, но и актёрской игры; Вы показали в этой области все свои возможности. Как Вы пришли к такой безупречной сценической зрелости?
— Я обязана этим собственному труду, а также помощи друзей, которые всё время помогали мне советами. Очень много мне дало сотрудничество с известным музыкальным коллективом «Весёлые ребята». Я пришла туда в 1974 году, благодаря чему получила возможность работать над репертуаром с постоянной музыкальной группой, а в лице её руководителя Павла Слободкина обрела композитора, пишущего для меня прекрасные произведения.
— Как Вы готовите репертуар?
— Я склоняюсь к молодым, «свежим» и нетривиальным композиторам и авторам текстов. Часто сама предлагаю тему композитору, а затем принимаю участие в написании текста. То есть с самого начала участвую в создании песни. У меня очень большой репертуар. Часто я пою поэтические программы. Прежде всего это стихи Цветаевой и Ахмадулиной. Сейчас я начинаю сотрудничество с нашим известным и талантливым бардом — Владимиром Высоцким.
— Ваша манера интерпретации отличается от других исполнителей...
— У нас, русских, есть врождённая склонность к «сильной» подаче, мне же хотелось бы более экономно использовать выразительные средства, рисовать свои песни тонкой линией. А вообще, я мечтаю о своей сцене, крошечном театре, где могла бы реализовывать все свои замыслы.
— Вы очаровываете людей в зале, легко вовлекая их в мир песни, которую поёте в данный момент. Каким Вы видите зрителя со сцены?
— На одной из картин Сальвадор Дали изобразил огромное око. Именно так я вижу публику. Смотрю в это око и вижу, как оно реагирует. Как меняется. И я счастлива, когда эти реакции вызываю со сцены именно я. Какое это удовлетворение! Песня настолько важна в моей жизни, что без неё я, пожалуй, не смогла бы существовать. Частицу этих переживаний мне всегда хочется передать публике.
— Как Вы восприняли свой успех после выступления на MIDEM в Каннах?
— Он стал для меня неожиданностью. Я пела там «Арлекино», прекрасную песню Слободкина и Олева «Посреди зимы» и песню во французском стиле. Меня понимали и реагировали так, будто я пела для «своей» публики.
— Есть ли у Вас любимые певицы?
— Конечно. Это Эва Демарчик и Барбра Стрейзанд. Совершенно разные индивидуальности, но обе гениально одарённые.
— Я слышала, что окончания учёбы на двух отделениях Вам всё ещё недостаточно?
— Вы имеете в виду то, что я учусь дальше? Да, в данный момент я учусь на заочном отделении режиссуры в московском высшем театральном институте. В будущем, когда придёт конец моему пению, я буду реализовывать в театре другие мечты.
— Когда мы увидим Вас в Польше?
— Скоро. Я приеду со своей полноценной эстрадной программой.
Интервью вела: ЭЛЬЖБЕТА ТРЕГЕР-ЖУРАВСКАЯ
???. — Варшава, Польша, 1977. — № 3 (16 января)
|
|
|
|
