|
Wieczor Wybrzeza (Гданьск, ПНР) 24.08.78
Festiwal Interwizji
Śpiewam dla zwykłych ludzi
Kontakt z muzyką ma od dzieciństwa. Grała na fortepianie. Potem dyrygowała dziecięcym chórem. Śpiewać zaczęła bardzo wcześnie, jeszcze w czasie swojej szkolnej edukacji. Brała gitarę. Wsiadała do autobusu lub pociągu: piosenki woziła do naj różnorodniejszych zakątków swego kraju. Sama układała do nich melodię, sama pisała słowa.
— Powiedziałam wtedy — mówi Ałła Pugaczowa — że jeżeli będę śpiewać to tylko o miłości.
Śpiewała pieśni — wyznania, odkrywała w nich swoje myśli i uczucia. Szczerze dzieliła się z ludźmi swoimi troskami i kłopotami codziennego życia. W piosence wyrażała swą młodzieńczą miłość do świata i do ludzi, miłość do mężczyzny i miłość do dziecka. Ktoś powiedział wtedy o niej: „Ałła to nie piosenkarka, Ałła jest kobietą, która śpiewa”.
— Ludzie, którzy słyszeli wtedy moje piosenki — mówi Ałła — podzielili się od razu na dwie przeciwstawne grupy. Byli to ci, dla których śpiewałam, lubili mnie i akceptowali. Z drugiej strony znajdowali się krytycy — pedagodzy moi zagorzali przeciwnicy.
Krytyka nazwała mnie piosenkarką estradową. Okres ten trwał jednak krótko. Moja piosenka przechodzi ewolucję równolegle do zmian zachodzących we mnie. Wciąż przecież śpiewam o życiu poprzez pryzmat mojego „ja”. Tak więc, jak ja się zmieniałam, zmieniała się moja piosenka. Kiedy w 1974 roku zaśpiewałam na Wszechzwiązkowym Konkursie Artystów Estrady w Moskwie: „Posiedzimy, pogadamy”, zyskałam sobie miano piosenkarki komicznej. Gdy widzowie usłyszeli „Arlekina”, nazwali mnie piosenkarką tragikomediową. Z kolei moje piosenki „Przyjedź”, „Kobieta, która śpiewa”, „90 Sonet Szekspira" spowodowały, że nazwano mnie piosenkarką tragiczną. Teraz mówi się o mnie, że jestem ekscentryczna, a to z uwagi na jeden z ostatnich moich utworów pt. „Królowie wszystko mogą”.
— Do jakiego widza kieruje pani swoje piosenki?
— Najlepiej śpiewa mi się wśród zwykłych, prostych ludzi. Dla nich śpiewam o codziennych sprawach, o miłości, o życiu ludzi - nieudaczników. Nawiązuję z nimj dialog.
I ludzie mnie rozumieją, wiem, że mnie cenią. Aby mieć żywy kontakt z widzem lubię śpiewać w kameralnych warunkach. Wtedy ludzie patrzą mi prosto w oczy, czuję ich reakcję. Bywam częstym gościem w fabryce „Ził”.
— Słyszeliśmy o niedawnej t premierze filmu, który jest poświęcony pani. Jak go pani ocenia?
— Premiera filmu pt. „Kobieta która śpiewa” odbyła się niedawno w fabryce „Ził”. Film ten zrealizował znany reżyser Aleksander Orłów. Ma on charakter autobiograficzny, mówi prawdę o mnie — piosenkarce i kobiecie. Sądzę, że dzięki temu filmowi, ludzie, którzy dotąd uważali mnie za pustą ekscentryczkę, poznają mnie bliżej i lepiej zrozumieją. Poprzez ten film chciałam ludziom powiedzieć, że zarówno w życiu, jak i na scenie byłam, jestem i pozostanę sobą.
Z udziałem w sopockim festiwalu wiążę wielkie nadzieje. Pociąga mnie walka charakterystyczna dla wszystkich konkursów. Lubię rywalizację. Festiwal jest doskonałą okazją do sprawdzenia swoich sił. Udział piosenkarza w konkursie to świadomość alternatywy — albo zwycięstwo, albo poraźka. Nie ukrywam, że marzę, o wyjściu no szersza estradę.
— Jakie ma pani plany po zakończeniu festiwalu?
— W dużej mierze zależą one od tego, jak zostaną oceniona w Sopocie.
— Życzymy więc powodzenia!
ПЕРЕВОД
Фестиваль Интервидения
Я пою для обычных людей
Связь с музыкой у неё с самого детства. Она играла на фортепиано. Потом дирижировала детским хором. Петь начала очень рано, ещё во время учёбы в школе. Брала гитару. Садилась в автобус или поезд: увозила песни в самые разнообразные уголки своей страны. Сама сочиняла к ним мелодии, сама писала слова.
— Я сказала тогда, — говорит Алла Пугачёва, — что если и буду петь, то только о любви.
Она пела песни-исповеди, раскрывая в них свои мысли и чувства. Искренне делилась с людьми своими заботами и трудностями повседневной жизни. В песне выражала свою юношескую любовь к миру и людям, любовь к мужчине и любовь к ребёнку. Кто-то сказал тогда о ней: «Алла — не просто певица, Алла — это женщина, которая поёт».
— Люди, которые слышали тогда мои песни, — говорит Алла, — сразу разделились на две противоположные группы. Это были те, для кого я пела, они любили и принимали меня. С другой стороны находились критики-педагоги — мои ярые противники.
Критика назвала меня эстрадной певицей. Однако этот период длился недолго. Моя песня претерпевает эволюцию параллельно изменениям, происходящим во мне. Ведь я всё время пою о жизни через призму моего «я». Таким образом, по мере того как менялась я, менялась и моя песня. Когда в 1974 году на Всесоюзном конкурсе артистов эстрады в Москве я спела «Посидим, поокаем», за мной закрепилось звание комической певицы. Когда зрители услышали «Арлекино», меня назвали трагикомической певицей. В свою очередь, мои песни «Приезжай», «Женщина, которая поёт», «90-й сонет Шекспира» привели к тому, что меня назвали трагической певицей. Теперь обо мне говорят, что я эксцентрична — из-за одного из моих последних произведений под названием «Всё могут короли».
— К какому зрителю вы направляете свои песни?
— Лучше всего мне поётся среди обычных, простых людей. Для них я пою о повседневных вещах, о любви, о жизни людей-неудачников. Я веду с ними диалог.
И люди меня понимают, я знаю, что они меня ценят. Чтобы иметь живой контакт со зрителем, я люблю петь в камерной обстановке. Тогда люди смотрят мне прямо в глаза, я чувствую их реакцию. Я частый гость на заводе «ЗИЛ».
— Мы слышали о недавней премьере фильма, который посвящён вам. Как вы его оцениваете?
— Премьера фильма под названием «Женщина, которая поёт» состоялась недавно на заводе «ЗИЛ». Этот фильм снял известный режиссёр Александр Орлов. Он носит автобиографический характер, рассказывает правду обо мне — певице и женщине. Думаю, что благодаря этому фильму люди, которые до сих пор считали меня пустой эксцентричной особой, узнают меня ближе и лучше поймут. Через этот фильм я хотела сказать людям, что как в жизни, так и на сцене я была, есть и останусь собой.
С участием в сопотском фестивале я связываю большие надежды. Меня привлекает борьба, характерная для всех конкурсов. Я люблю соперничество. Фестиваль — это прекрасная возможность проверить свои силы. Участие певца в конкурсе — это осознание альтернативы: либо победа, либо поражение. Не скрываю, что мечтаю о выходе на более широкую эстраду.
— Какие у вас планы после окончания фестиваля?
— В значительной степени они зависят от того, как меня оценят в Сопоте.
— Что ж, желаем удачи!
Wieczór Wybrzeza. — Gdansk, ПНР, 1978. — 24 августа (№ 191)
|
|
|
|
