|
Trybuna robotnicza (Катовице, ПНР) 17.06.83
W CIENIU NOWEJ AŁŁY
Kolejny XIX Festiwal Piosenki Radzieckiej zakonczył się w ubiegłą sobotę koncertem galowym laureatów. Wystąpili w nim wszyscy uczestnicy tegorocznego festiwalu, znaczne jego fragmenty przekazała telewizja (niestety, nie wszyscy piosenkarze zmieścili się w tej audycji).
Cały festiwal zdominowała Ałła Pugaczowa. Kilka tysięcy ludzi (amfiteatr ma pięć tysięcy miejsc siedzących, ale na tym koncercie wielu widzów stało) przeczekało pierwszą część Koncertu Przyjaźni tylko po to, by o dwudziestej czwartej w piątek zobaczyć Ałłę!
Opłaciło się.
Takiego wydarzenia artystycznego nie pamiętają najstarsi bywalcy festiwalu. Ci, którzy oglądali ten spektakl na żywo, będą go wspominać jeszcze bardzo długo.
Zobaczyliśmy nową Ałłę, inna od tej, która wystąpiła w Sopocie z "Czto mogut koroli". Zobaczyliśmy wspaniałą pieśniarkę, która z głosu uczyniła przebogaty instrument posłuszny jego właścicielce, zobaczyliśmy wielką aktorkę, która potrafi zmieniać się z minuty na minutę bez pomocy jednego rekwizytu, zobaczyliśmy indywidualność, której nie można z nikim porównywać i zestawiać. Nie widziałam telewizyjnego przekazu tego recitalu. Ci, którzy widzieli koncert na żywo i w telewizji, twierdzą, że ten ostatni nie dał pełnego wyobrażenia o przeżyciu, jakim był koncert.
Czy kamera i mikrofon mogą przekazywać pełną skupienia ciszę jaka momentami panowała wśród kilku tysięcy ludzi? Czy wśród ciemności można było „wyłapać” i y w oczach widzów? Jakimi środkami oddać niepowtarzalną atmosferę tego spotkania?
Ałła Pugaczowa zawładnęła całym amfiteatrem. Tysiące ludzi oklaskiwało ją na stojąco, wołając „bis”, śpiewając „sto lat”.
Trudno się dziwić, że po tym przeżyciu, inne jakoś wyblakły. Ktoś powiedział, że gdyby przyjąć zasadę równości poziomu wykonania, to po Alle scena zielonogórskiego amfiteatru powinna zostać pusta.
Zgodnie z festiwalowym programem zapełniła się ona już w sobotę, następnego dnia po Koncercie Przyjaźni. I mimo, że występowali na niej gorąco oklaskiwani podczas koncertów kwalifikacyjnych ci sami piosenkarze — przyjęcie było już nie takie. Wzrosły apetyty publiczności.
Chwala więc organizatorom, że zaprosili Ałłę. Prócz niezatartego wrażenia pozostanie jednakówo wiekszy apetyt stawiający przed organizatorami i realizatorami festiwalu znacznie wyższą poprzeczkę. Dotyczy ona szczególnie polskiej częsci Koncertu Przyjaźni.
Niestety, nie był to rok zupełnie pod tym względem wyjątkowy i nie po raz pierwszy widzowie momentami rumienili się za „swoich”, oklaskując znakomitości radzieckiej estrady, która od lat traktuje ten koncert bardzo serio.
Wróćmy na koniec jeszcze do głównych bohaterów zielonogórskiego festiwalu, którymi są piosenkarze-amatorzy. Werdykt jury Czytelnicy już znają. Jeśli w ubiegłym roku nie budził on większych dyskusji (zdobywca Złotego Samowara był równocześnie laureatem nagrody publiczności — to o czymś świadczy), to w tym roku dyskutowali na ten temat praktycznie wszyscy.
Akceptowano na ogół decyzję jury w sprawie głównej nagrody, którą otrzymała Jolanta Hawieńczyk z Ełku, woj. suwalskie, uhonorowana ponadto przyznaną po raz pierwszy nagrodą im. Anny German, ustanowioną przez Klub „Przyjaźń” SD PRL.
Dalej zaczyna się wielkie pole wątpliwości: Jackowi Koszewskiemu na pewno należało się „srebro”, ale czy „brąz” dla Longiny Cieślik-Sarackiej z Katowic to nie za mało? Czy nie za mało — wyróżnienie dla Krystyny Heppner z Piły i Violetty Pochma z Jeleniej Góry (prócz wyróżnienia otrzymała Violetta także nagrodę dziennikarzy akredytowanych przy festiwalu)?
Nawiasem mówiąc w telewizyjnej wersji koncertu laureatów zabrakło miejsca dla Violetty, i dla „Stowarzyszenia Dobrowolnego” z Płocka, wyróżnionego nagrodą „Gazety Lubuskiej”. Mówiono, że koncert w telewizji ma być dla młodych formą promocji (bezpłatna reklama). Niektórzy zadają sobie teraz pytanie, wedle jakich kryteriów zdecydowano, komu tę promocję umożliwić, a kogo jej pozbawić...
Uzasadnione wydaje się te pytanie, skoro na małym ekranie nie zmieścili się wszyscy wyróżnieni piosenkarze, wystąpili natomiast inni uczestnicy.
Za rok — kolejny dwudziesty jubileuszowy festiwal. Organizatorzy zachęcali do dyskusji nad kształtem artystycznym i organizacyjnym tej imprezy. Dziennikarze zainicjowali tę dyskusję podczas ostatniej konferencji prasowej.
Dyskusja o festiwalu towarzyszy tej imprezie przez cały czas. Przed jubileuszowym spotkaniem wypadałoby sobie życzyć, by słuchano jej uważniej, niż dotąd. Bo jest to w interesie tego festiwalu.
DANUTA PIEKARSKA
Korespondencja własna „Trybuny Robotniczej” z Zielonej Góry
ПЕРЕВОД
В ТЕНИ НОВОЙ АЛЛЫ
Очередной XIX Фестиваль советской песни завершился в минувшую субботу гала-концертом лауреатов. В нем выступили все участники нынешнего фестиваля, значительные его фрагменты передавало телевидение (к сожалению, не все певцы поместились в этой телепередаче).
Весь фестиваль доминировала Алла Пугачева. Несколько тысяч людей (амфитеатр имеет пять тысяч сидячих мест, но на этом концерте многие зрители стояли) переждали первую часть Концерта Дружбы только для того, чтобы в двадцать четыре часа в пятницу увидеть Аллу!
Это того стоило.
Такого художественного события не помнят старейшие завсегдатаи фестиваля. Те, кто смотрел этот спектакль вживую, будут вспоминать его еще очень долго.
Мы увидели новую Аллу, отличную от той, которая выступала в Сопоте с «Что могут короли» (оригинальное название — «Всё могут короли»). Мы увидели великолепную певицу, которая из своего голоса сделала богатейший инструмент, послушный его владелице, мы увидели великую актрису, которая способна меняться от минуты к минуте без помощи единого реквизита, мы увидели индивидуальность, которую нельзя ни с кем сравнивать и сопоставлять. Я не видела телевизионную трансляцию этого сольного концерта. Те, кто видел концерт вживую и по телевидению, утверждают, что последняя не дала полного представления о том переживании, каким был этот концерт.
Могут ли камера и микрофон передать полную сосредоточенности тишину, какая временами царила среди нескольких тысяч людей? Можно ли было среди темноты «выловить» слезы в глазах зрителей? Какими средствами передать неповторимую атмосферу этой встречи?
Алла Пугачева завладела всем амфитеатром. Тысячи людей аплодировали ей стоя, крича «бис», распевая «сто лет» (польское традиционное величание «Sto lat»).
Неудивительно, что после этого переживания другие как-то поблекли. Кто-то сказал, что если принять принцип равенства уровня исполнения, то после Аллы сцена зелёногурского амфитеатра должна была остаться пустой.
Согласно фестивальной программе, она заполнилась уже в субботу, на следующий день после Концерта Дружбы. И несмотря на то, что на ней выступали горячо приветствуемые во время отборочных концертов те же самые певцы, — прием был уже не таким. Возросли аппетиты публики.
Честь и хвала организаторам, что пригласили Аллу. Однако помимо неизгладимого впечатления останется этот самый больший аппетит, ставящий перед организаторами и создателями фестиваля значительно более высокую планку. Это касается особенно польской части Концерта Дружбы.
К сожалению, этот год не был в данном отношении совершенно исключительным, и не в первый раз зрители моментами краснели за «своих», аплодируя знаменитостям советской эстрады, которая на протяжении многих лет относится к этому концерту очень серьезно.
Вернемся в завершение еще к главным героям зелёногурского фестиваля, которыми являются певцы-любители. Вердикт жюри Читатели уже знают. Если в прошлом году он не вызывал больших дискуссий (обладатель «Золотого Самовара» был одновременно лауреатом премии публики — а это о чем-то да свидетельствует), то в этом году дискутировали на данную тему практически все.
Принимали в целом решение жюри по поводу главной награды, которую получила Иоланта Хавеньчик (в тексте ошибочно — Хавеньчук) из Элка Сувалкского воеводства, удостоенная, кроме того, присужденной впервые награды имени Анны Герман, учрежденной Клубом «Прижазнь» (Клубом «Дружба») Союза демократических журналистов ПНР.
Далее начинается огромное поле сомнений: Яцеку Кошевскому, безусловно, полагалось «серебро», но не слишком ли мало «бронзы» для Лонгины Цеслик-Саратской из Катовице? Не слишком ли мало — выделение дипломами Кристины Хеппнер из Пилы и Виолетты Похмы из Еленей-Гуры (помимо диплома Виолетта получила также премию журналистов, аккредитованных при фестивале)?
Между прочим, в телевизионной версии концерта лауреатов не хватило места для Виолетты и для коллектива «Стоваржишене Добровольне» (Добровольное общество) из Плоцка, отмеченного премией газеты «Gazeta Lubuska». Говорили, что концерт на телевидении должен быть для молодых формой продвижения (бесплатной рекламой). Некоторые задаются теперь вопросом, по каким критериям решалось, кому это продвижение предоставить, а кого его лишить...
Обоснованным кажется этот вопрос, раз на малом экране не поместились все отмеченные дипломами певцы, зато выступили другие участники.
Через год — очередной двадцатый юбилейный фестиваль. Организаторы призывали к дискуссии над художественной и организационной формой этого мероприятия. Журналисты инициировали эту дискуссию во время последней пресс-конференции.
Дискуссия о фестивале сопровождает это мероприятие постоянно. Перед юбилейной встречей хотелось бы пожелать себе, чтобы её слушали внимательнее, чем до сих пор. Ибо это в интересах данного фестиваля.
ДАНУТА ПЕКАРСКАЯ
Собственная корреспонденция «Trybuny Robotniczej» из Зелёна-Гуры
Trybuna Robotnicza. — Katowice, ПНР, 1983. — 17 июня (№ 141)
|
|
|
|
