|
Za wolnosc i lud (Варшава, ПНР) 25.06.83
XIX Festiwal Piosenki Radzieckiej
Światełka pamięci
[…] Można zatem powiedzieć uczciwie, iż jury festiwalowe (któremu przewodniczył Henryk Debich, niejednokrotnie w poprzednich latach występujący za pulpitem dyrygenckim zielonogórskiej imprezy), premiowało zasadniczo ambitniejsze pomysły i oryginalność wykonania.
Cenna to - myślę - wskazówka dla innych podobnych gremiów, bowiem - w miastach i gminach bywało, niestety różnie. Dlatego zapewne - bo któż się zawczasu spodziewał przyjazdu do Zielonej Góry wsławionej już w wielu krajach artystki - na festiwalowej estradzie mieliśmy aż nadmiar utworów z repertuaru Ałły Pugaczowej; przy tym, bo jakżeby inaczej, wykonawcy znajdowali się w większości pod przemożnym wpływem jej indywidualności, kopiując co się dało, nie zawsze jednak szczęśliwie.
A tymczasem sama Ałła, „przyjechała i spotk-ałła się" (tak żartowano) z wykonawcami (w towarzystwie sekretarza Związku Kompozytorów Radzieckich, Aleksandra Flarkowskiego) i w swobodnym błyskotliwym opowiadaniu wyjaśniała, że każdą ze swych piosenek stara się, powtarzając występy, wykonać za każdym razem odmiennie! Oto i lekcja dla pokolenia naśladowców!
Jeden z młodszych uczestników XIX Festiwalu głosem drżącym z tremy odważył się zapytać gwiazdę estrady: „czy woli rocka czy bluesa?". - Tańczyć - wolę rocka, bluesa - śpiewać, ale nie tylko replikowała pobłażliwie wybitna artystka, w której stylu mieści się istotnie cała panorama dobrze pojętej nowoczesności, nie wyłączając „muzyki środka", czyli szlagierów miłych też starszemu pokoleniu.
[...] Na wspomnianej konferencji prasowej, którą - jak zawsze świetnie - prowadził wieloletni szef Biura Prasowego Festiwalu, dr Marian Skarbek (przypomnijmy: zarazem przewodniczący Komisji Propagandy i Współpracy z Młodzieżą ZW ZBoWiD w Zielonej Górze), zabrała głos jedna z przybyłych dziennikarek, przedstawicielka telewizji radzieckiej Olga Mołczanowa i ... wyraziła lekkie zdziwienie, że na przykład trwa się na tej imprezie przy nagrodach w postaci samowarów, które w ZSRR traktowane są dziś jak towar z antykwariatów! To dowcipne stwierdzenie radzieckiej koleżanki, chciałbym potraktować jak przenośnię: przygotowując przyszły. Dwudziesty, warto wyciągnąć krytyczne wnioski z tegorocznego Dziewiętnastego i na przykład iście „antykwaryczny” tym razem Koncert Przyjaźni, z udziałem polskich wykonawców zawodowych, zaplanować znacznie ambitniej, aniżeli miało to miejsce obecnie. Trochę żenująco bowiem obrazu (zwłaszcza na tle odrębnie potraktowanego w drugiej połowie tego koncertu wspaniałego występu Ałły Pugaczowej) nie zmienia fakt, że np. Katarzyna Głowińska z zesłołu estradowego Marynarki Wojennej zaśpiewała znaną balladę o leningradzkim suflerze teatralnym, który, w dniach hitlerowskiej blokady miasta, „ratując cudzy dom, postradał własne życie". Nieporozumieniem była „nowoczesna” prezentacja utworu Wernera-Łebkowskiego „Tej melodii już nie zapomnę" (o przyjaźni frontowej), zwłaszcza że wykonawczyni, tańcząc przy tym, sprawiła, iż na ławkach prasowych szybko oceniano to jako "sambę z ziemianki”. Na przyszłość warto się jednak wystrzegać takich nieporozumień, a koncertu przyjaźni nie traktować też jako sposobności do występu osób, być może, li tylko zaprzyjaźnionych z organizatorami artystcznymi tej imprezy.
Jak zaś można wielokrotnie w czasie jednego koncertu zmienić bez szkody dla jednolitości wyrazu artystycznego - genre, nastrój, pokazała Ałła Pugaczowa, dosłownie zasypana przez widzów lawiną kwiatów. Wielka artystka nie odmówiła autografu dla Czytelników „Za wolność i lud", a krótkim „Czytelnicy - ja z Wami" - wyraziła osobistą więź z całym frontowym pokoleniem. Najpiękniejszym jednak wyrazem tej więzi było wezwanie rzucone przez Ałłę ze sceny w finałowej piosence: „będziemy wspominać tych, których już z nami nie ma i myśleć też o żywych"; artystka poprosiła widownię o wzniecenie w tym momencie płomyków z zapalniczek, jakby zniczy od każdego! Widownia odpowiedziała ciepło: oto w sektorach zielonogórskiego amfiteatru w mroku nocy (koncert Pugaczowej trwał do drugiej nad ranem) zaraz zapaliły się te światełka pamięci!
Obraz ten wyniosłem z XIX Festiwalu jako najcenniejsze chyba z recenzenckich moich wrażeń.
JANUSZ TRZCIANKA
Ałła Pugaczowa w otoczeniu wielbicieli swego talentu
Fot. CAF - R. Janowski
„Czytelnicy, ja z Wami" – napisała dla Czytelników „Za wolność i lud" Ałła Pugaczowa
Fot. Archiwum
ПЕРЕВОД
XIX Фестиваль советской песни
Огоньки памяти
[...] Можно, следовательно, сказать честно, что фестивальное жюри (которое возглавлял Генрик Дебич, неоднократно в предыдущие годы выступавший за дирижерским пультом зелёногурского мероприятия), премировало в основном более амбициозные идеи и оригинальность исполнения.
Это ценное — я думаю — указание для других подобных коллегий, поскольку в городах и гминах бывало, к сожалению, по-разному. Поэтому, вероятно — ведь кто же заблаговременно ожидал приезда в Зелёна-Гуру уже прославленной во многих странах артистки, — на фестивальной эстраде мы имели даже избыток произведений из репертуара Аллы Пугачевой; при этом, да и как могло быть иначе, исполнители находились в большинстве своем под всепоглощающим влиянием её индивидуальности, копируя всё, что только можно было, однако далеко не всегда удачно.
А тем временем сама Алла «приехала и встрет-алла-сь» (так шутили) с исполнителями (в сопровождении секретаря Союза композиторов СССР Александра Флярковского) и в свободной, блистательной беседе объясняла, что каждую из своих песен она старается, повторяя выступления, исполнять каждый раз по-разному! Вот и урок для поколения подражателей!
Один из самых молодых участников XIX Фестиваля голосом, дрожащим от волнения, отважился спросить звезду эстрады: «Что вы предпочитаете — рок или блюз?».
— Танцевать я предпочитаю рок, а блюз — петь, но не только его, — снисходительно парировала выдающаяся артистка, в стиле которой умещается действительно вся панорама хорошо понятной современности, не исключая и «музыку центра», то есть шлягеры, приятные также и старшему поколению.
[...] На упомянутой пресс-конференции, которую — как всегда великолепно — вел многолетний шеф Пресс-бюро Фестиваля доктор Мариан Скарбек (напомним: одновременно председатель Комиссии по пропаганде и сотрудничеству с молодежью Окружного правления ZBoWiD в Зелёна-Гуре), взяла слово одна из прибывших журналисток, представительница советского телевидения Ольга Молчанова и... выразила легкое удивление тем, что, например, на этом мероприятии всё еще держатся за награды в виде самоваров, которые в СССР рассматриваются сегодня как товар из антикварных магазинов! Это остроумное утверждение советской коллеги я хотел бы расценить как метафору: готовясь к будущему Двадцатому, стоит извлечь критические выводы из нынешнего Девятнадцатого и, например, поистине «антикварный» на этот раз Концерт Дружбы с участием польских профессиональных исполнителей спланировать значительно амбициознее, нежели это имело место теперь. Ведь общую картину (особенно на фоне отдельно поданного во второй половине этого концерта великолепного выступления Аллы Пугачевой) довольно смущающе не меняет тот факт, что, например, Катажина Гловиньская из эстрадного ансамбля Военно-морского флота спела известную балладу о ленинградском театральном суфлере, который в дни гитлеровской блокады города, «спасая чужой дом, лишился собственной жизни». Недоразумением стала «современная» презентация произведения Вернера-Лебковского «Эту мелодию я уже не забуду» (о фронтовой дружбе), тем более что исполнительница, танцуя при этом, добилась того, что на журналистских скамьях это быстро оценили как «самбу из землянки». На будущее стоит все же остерегаться таких недоразумений, а концерт дружбы не рассматривать как возможность для выступления лиц, возможно, лишь только дружески связанных с художественными организаторами этого мероприятия.
Как же можно многократно во время одного концерта менять без ущерба для целостности художественного выражения жанр и настроение, показала Алла Пугачева, буквально засыпанная зрителями лавиной цветов. Великая артистка не отказалась от автографа для читателей «Za wolność i lud», а кратким «Читатели — я с Вами» выразила личную связь со всем фронтовым поколением. Однако самым прекрасным выражением этой связи стал призыв, брошенный Аллой со сцены в финальной песне: «Будем вспоминать тех, кого уже нет с нами, и думать также о живых»; артистка попросила публику зажечь в этот момент огоньки от зажигалок, словно поминальные свечи от каждого! Зрительный зал ответил тепло: вот в секторах зелёногурского амфитеатра в темноте ночи (концерт Пугачевой длился до двух часов ночи) сразу же зажглись эти огоньки памяти!
Этот образ я унес с XIX Фестиваля как самое ценное, пожалуй, из моих рецензенских впечатлений.
"Читатели! Я с Вами.
А. Б. Пугачева"
ЯНУШ ТШЦЯНКА
Za Wolność I Lud. — Варшава, ПНР, 1983. — 25 июня (№ 26)
|
|
|
|
